Ας μιλήσουμε για αθλητική δικαιοσύνη

Ας μιλήσουμε για αθλητική δικαιοσύνη

Θα ξεκινήσω από εκεί που σταμάτησα χθες και θα σας γράψω δυο πράγματα για τους κανονισμούς και την αθλητική δικαιοσύνη ελπίζοντας να μην ξανασχοληθώ με τέτοια ζητήματα σύντομα ξανά: δουλειά μου δεν είναι να κάνω υποδείξεις κι όλα αυτά ειλικρινά τα βαριέμαι. Εγώ σήμερα ήθελα να σας γράψω για τον Μουρίνιο, τον Στίβεν Χόκινγκ και κάτι φίλους από τις Σέρρες, οπαδούς του ΠΑΟΚ, που με πήραν τηλέφωνο χθες βράδυ και μου διαμαρτυρήθηκαν για το κράτος της Αθήνας – αυτά θέλω να γράφω στο blog και για αυτό το έφτιαξα. Αλλά αν είναι να μιλήσουμε για κανονισμούς, διακοπές πρωταθλήματος και αθλητική δικαιοσύνη ας το κάνουμε σοβαρά.       

Κακώς συζητάμε για κανονισμούς

Ο Υφυπουργός Αθλητισμού κ. Γιώργος Βασιλεάδης, που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί τρεις μέρες τώρα μιλάει για ανάγκη κανονιστικού πλαισίου, μιμείται τον κ. Στάυρο Κοντονή που κάποτε έλεγε ότι το καταστατικό της ΕΠΟ δεν ήταν εναρμονισμένο με αυτό της UEFA ή της FIFA: η ασχετοσύνη και των δυο θα πρεπε να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Η ΕΠΟ και η UEFA και η FIFA δεν είναι το ίδιο πράγμα και φυσικά έχουν διαφορές στην εφαρμογή του δίκιου, στο είδος των τιμωριών, στον τρόπο της εσωτερικής τους λειτουργίας κτλ. Ανάλογες διαφορές έχουν και όλες οι ομοσπονδίες μεταξύ τους: αλλιώς λειτουργεί π.χ η ΕΟΚ. Η UEFA δεν έχει Κανονισμό Αγώνων Πρωταθλήματος, όπως η ΕΠΟ. Τα πειθαρχικά της όργανα λειτουργούν περιπτωσιολογικά: οι τιμωρίες που επιβάλουν είναι ανάλογες με το είδος του αθλητικού αδικήματος και κατά περίπτωση διαφορετικές. Γνωρίσεις την ποινή (επίπληξη, τιμωρία έδρας, πρόστιμο, αποκλεισμός από διοργανώσεις κτλ), αλλά δεν ξέρεις ποτέ ποια ακριβώς θα σου επιβάλουν. Μπορεί πχ για ρατσιστική παρεκτροπή οπαδών να επιβληθεί σε ομάδα να παίξει κεκλεισμένων των θυρών ή με άδεια μια θύρα ή ακόμα και σε άλλο γήπεδο ή χώρα. Η ΕΠΟ, αλλά και οι περισσότερες ομοσπονδίες, προτιμούν οι τιμωρίες να είναι προκαθορισμένες: να υπάρχει ένας ΚΑΠ.

Η προσέγγιση είναι διαφορετική γιατί οι ομοσπονδίες διοργανώνουν πρωταθλήματα, ενώ η FIFA και η UEFA όχι. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι όλοι όλες διατάξεις των ποδοσφαιρικών κανονισμών κάθε ευρωπαϊκής χώρας, εγκρίνονται από την FIFA και την UEFA, ώστε το κανονιστικό πλαίσιο να είναι όχι όμοιο, αλλά κοινό.  Ο Βασιλειάδης θα πρεπε να ξέρει πως κάθε διάταξη, κάθε βούλα και κάθε τελεία που υπάρχει στον ΚΑΠ έχουν την έγκριση της FIFA και της UEFA. Αν δεν την είχαν, δεν θα υπήρχαν.  

 

Πρωτάθλημα χωρίς επιστασία

Αν υπάρχει για μένα ένα πρόβλημα, αυτό δεν είναι οι κανονισμοί και οι διατάξεις. Πρώτα από όλα έχουμε ένα πρωτάθλημα χωρίς επιστασία: ο θεσμός του αθλητικού εισαγγελέα δεν λειτουργεί κι ο καθένας δηλώνει και γράφει ό,τι θέλει. Είδατε νομίζω την διαφορά της αντιμετώπισης του κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου από την Ευρωλίγκα και την ΕΟΚ: τα ίδια και χειρότερα δεν γίνονται και στο ποδόσφαιρο; Θέλεις να έχεις λογαριασμούς στο Instagram και να κάνεις πλάκα; Θα το πληρώσεις. Θέλεις να κάνεις δηλώσεις για τη διαιτησία συνέχεια, όπως έκαναν χρόνια και οι άλλοι; Εχει κόστος. Θέλεις να απειλήσεις παρατηρητή ότι θα τον πνίξεις με το κασκόλ; Κανένα πρόβλημα, αλλά αν το έχεις πει, κάποιος πρέπει να ασχοληθεί μαζί σου. Σε μια κανονική χώρα – όχι εδώ.  

Για χρόνια μας έπρηζαν με τους τακτικούς δικαστές, που θα ήταν σκληροί, άτεγκτοι κτλ. Μπήκαν οι τακτικοί δικαστές και βλέπουμε αποφάσεις με τις οποίες γελάει ο κόσμος. Ενας λόγος είναι ότι στο μυαλό του δικαστή το αθλητικό δίκαιο δεν είναι και τίποτα σπουδαίο – για τους πιο πολλούς είναι απλή εφαρμογή διατάξεων. Ωστόσο όλες οι υποθέσεις δεν είναι ίδιες και κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να δικάζονται όλες με τον ίδιο τρόπο. Εκεί που το αδίκημα είναι σοβαρότερο και η ποινή μπορεί να φτάσει μέχρι την αφαίρεση των βαθμών ή την τιμωρία έδρας, θα πρεπε να υπάρχει σοβαρότερη διερεύνηση και σίγουρα μια κανονική δίκη.    

Ας πάρουμε για παράδειγμα την πρόσφατη δίκη του ΠΑΟΚ για τα γεγονότα της Τούμπας με τον Ολυμπιακό. Η όλη διαδικασία ήταν μια αντιπαράθεση με θέμα το ποιος θα πάρει τους βαθμούς: πολλά από όσα έγιναν εκεί έμειναν απολύτως ατιμώρητα και σκοτεινά. Ποιος μοίρασε τις ταινίες; Ποιος έδωσε την δυνατότητα σε ένα τύπο με τέτοια προηγούμενα να βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο του γηπέδου; Ποιος επιτρέπει σε ένα γιατρό αγώνα να κυκλοφορά με τα μπουφάν του ΠΑΟΚ; Οι απορίες δεν απαντήθηκαν. Επίσης είναι απίστευτο ότι ενώ στα αποδυτήρια του γηπέδου έγινε ο κακός χαμός, δεν κλήθηκε και δεν τιμωρήθηκε κανένας απολύτως παράγοντας. Διαβάσαμε π.χ ότι ο Λούμπος Μίχελ έσπρωξε κι έβρισε τον Σάββα Θεοδωρίδη, αλλά και ότι ο Σάββας έδιωξε τον γιατρό του ΠΑΟΚ υποχρεώνοντάς τον να πάει ν αλλάξει. Αυτά δεν είναι πειθαρχικά παραπτώματα;

 

Διαδικασίες άρπα κόλλα

Το μεγάλο πρόβλημα για μένα είναι ότι συνήθως έχουμε να κάνουμε με διαδικασίες άρπα κόλλα. Ο μέσος Ελληνας βλέποντας αυτές τις εκδικάσεις πιστεύει πως οι αποφάσεις έχουν ήδη βγει κι αυτό που παρακολουθεί είναι ένα κακοστημένο θέατρο. Δεν θα έπρεπε π.χ για τα όσα έγιναν στην Τούμπα στο ματς με τον Ολυμπιακό να κληθεί ο υπεύθυνος της αστυνομίας να μιλήσει για τις συνθήκες στο γήπεδο πριν και μετά την διακοπή; Εγώ νομίζω πως ναι: μόνο η εξέταση ουσιαστικών μαρτύρων μπορεί να βοηθήσει στην σωστή αξιολόγηση των περιστατικών. Αντί να γίνει αυτό κρίνονται όλοι και όλα με βάση το φύλλο αγώνα που συντάσσει συχνά ένας τρομοκρατημένος διαιτητής και μια έκθεση, που παραδίδει ένας αστυνομικός υπεύθυνος, άντε κι ένας παρατηρητής. Η ιστορία διδάσκει ότι αν τα έχεις καλά μαζί τους δεν κινδυνεύεις από τίποτα!

Η ιστορία του Σαββίδη και η διακοπή που προκάλεσε θα είχε νόημα μόνο αν μπορούσε να σταθεί αιτία για να παρακολουθήσουμε μια κανονική δίκη: απλά πράγματα έγιναν και θα είναι εύκολο να κριθούν, αρκεί να διερευνηθούν. Εγω θα ήθελα να ακούσω τι έχει να πει ο Κομίνης και ο Ποντίκης, που είχαν μια ανεξήγητη για διαιτητές συμπεριφορά, θα ήθελα ν ακούσω τον αρμόδιο αστυνομικό να εξηγεί πως δεν είδε το όπλο (που στην έκθεση της αστυνομίας δεν αναφέρεται!), θα ήθελα αποδείξεις για την απειλή παικτών της ΑΕΚ, θα ήθελα τέλος και εξηγήσεις από τον Σαββίδη, που στην δήλωση του αναφέρει ότι είναι «όμηρος ενός άρρωστου ποδοσφαιρικού κατεστημένου». Ειδικά αυτό το τελευταίο θα θελα και να μας το αποδείξει: διότι για μένα έχει διαφορά ένας μεθυσμένος που μπούκαρε σε ένα γήπεδο ή ένας αλαζόνας που ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης, από κάποιον που νοιώθει ότι τον έχουν πιάσει κορόιδο. Και οι τρεις πρέπει να τιμωρηθούν, αλλά δικαιοσύνη είναι να καθίσουν στο σκαμνί και όσοι πουλάνε υπηρεσίες, αν τέτοιοι υπάρχουν.

Ειδικά αυτό το τελευταίο θα πρεπε να είναι η κύρια δουλειά του Κράτους και των διωκτικών αρχών του. Αντί οι κυβερνώντες να διακόψουν το πρωτάθλημα, θα πρεπε να κοιτάξουν να δουν αν στο χώρο υπάρχουν πάλι τα γνωστά ρεμάλια που κρίνουν πρωταθλήματα, καθώς και για ποιους δουλεύουν: στο εφετινό πρωτάθλημα υπάρχουν ενδείξεις για όργιο προσφοράς υπηρεσιών. Η σύλληψη και η τιμωρία τους θα ήταν μια πράξη δικαιοσύνης – για μένα σημαντικότερη από την όποια τιμωρία του ΠΑΟΚ και του Σαββίδη. Διότι και ο ΠΑΟΚ και ο Σαββίδης θα τιμωρηθούν, ενώ δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι κάποιος θα ασχοληθεί με τα λαμόγια, που ήδη ψάχνουν τον επόμενο λαγό…