blog

Και κάπως έτσι γράφεται ιστορία…

Mon, 28 Sep 2026 08:15:00 GMT

Ο τρόπος που τελειώνει το ματς της Εθνικής Ελλάδος με την Εθνική Γερμανίας είναι κατά κάποιο τρόπο η σύνθεση όλου του αγώνα που έχει προηγηθεί. Ο Βιρτζ έχει την μπάλα περίπου δεκαπέντε μέτρα πιο μακριά από την ελληνική περιοχή. Θέλει να πλησιάσει και να γίνει απειλητικός αλλά η ελληνική άμυνα δεν τον αφήνει να κερδίσει μέτρο. Επιχειρεί, όπως έχει μάθει, να παίξει κάθετα. Η μπάλα διασχίζει όλη την μεγάλη περιοχή του Τζολάκη χωρίς να υπάρχει παίκτης κοντά της μολονότι όλη η Γερμανία είναι στην επίθεση. Κάνει μια κίνηση προς αυτή ο Μπέρενς, αλλά τον καλύπτουν και ο Σάλιακας και ο Ρέτσος τόσο όσο να μην του επιτρέψουν ούτε καν να πλησιάσει. Ακούγεται το σφύριγμα της λήξης. Ο αμείλικτος τηλεοπτικός φακός εστιάζει αρχικά στον Βιρτς που κρύβει το πρόσωπό του από απόγνωση και μετά στον προπονητή Γιούργκεν Κλοπ που γελάει: δεν υπάρχει μεγαλύτερο σημάδι αμηχανίας από αυτό το χαμόγελο. Σε μια φάση βλέπεις όσα έχουν προηγηθεί: την αδυναμία των Γερμανών να βρουν πάσες, την υπέροχη ελληνική άμυνα που δεν αφήνει τίποτα ακάλυπτο, την σύγχυση του έκπληκτου Κλοπ. Και εν τέλει την γερμανική παράδοση απέναντι σε μια ομάδα σωστά στημένη για να παίξει το ποδόσφαιρο που ήθελε. Με σκοπό να κερδίσει.

Το τέλος του παράδοξου

Η νίκη της Εθνικής μας κόντρα στους Γερμανούς την δεύτερη αγωνιστική του Nations League βάζει τέλος στο παράδοξο που ήθελε την Εθνική μας να μην τους έχει κερδίσει ποτέ – ούτε καν σε φιλικό ματς. Τους είχε τρομάξει στο ακριβώς προηγούμενο παιγνίδι, τον Ιούνιο του 2024 στο γήπεδο της Γκλάντμπαχ, όταν και είχε προηγηθεί με γκολ του Μασούρα, αλλά νίκη δεν υπήρχε, ενώ απέναντι σε γερμανικές ομάδες και οι μικρότερες Εθνικές μας και οι ελληνικοί σύλλογοι έχουν γράψει σελίδες ιστορίας.

Ηταν έτοιμη και η μεγάλη Εθνική μας να γράψει την δική της: στο Αουγκσμπουργκ πήγε μια ελληνική Εθνική ομάδα με σιγουριά και ηθικό στα ύψη μετά την επίσης πρώτη νίκη στην Σερβία. Ηξερε ότι θα βρει μια Γερμανία μπλεγμένη με ένα νέο προπονητή που για να την φτιάξει πρέπει να την καταλάβει κι ακόμα την αγνοεί. Ο Κλοπ κάλεσε 44 παίκτες και μεγαλύτερο σημάδι άγνοιας υλικού από μια τέτοια κίνηση δεν υπάρχει. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς από την πλευρά του είχε ξεκάθαρες ιδέες γιατί αυτό του το επιτρέπει η πιο σωστή από τις επιλογές του: να ποντάρει στους πιο φορμαρισμένους. Και όπως αποδείχτηκε και χθες τέτοιους έχει πάρα πολλούς.

Η φόρμα, δηλαδή η καλή αγωνιστική κατάσταση, είναι το όπλο κάθε ποδοσφαιριστή: η δύναμη του και η πανοπλία του για κάθε μάχη. Και το άλλο είναι το μυαλό του: ίσως ό,τι σημαντικότερο όταν μιλάμε για εθνικές ομάδες.

Δεν τους άφησαν να τρέξουν

Η Ελλάδα στο Αουγκσμπουργκ ήταν περισσότερο μυαλωμένη από ποτέ: είχε γνώση της αποστολής, κατανόηση της δυσκολίας και μια τακτική που ήταν η πρέπουσα για την περίπτωση και υπηρετήθηκε από όλους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μια ομάδα υπο κατασκευή όπως είναι η τωρινή Γερμανία, πιεσμένη από το όνομα και την ιστορία της και συγχρόνως πρωτάρα, δεν την αφήνει να παίξει με την άνεση που θα ήθελε και κυρίως δεν την αφήνεις να τρέξει: δεν είναι τυχαίο ότι η μοναδική αληθινά επικίνδυνη φάση των Γερμανών στο ματς ήρθε μετά από μια κούρσα του Αντεγέμι στο μισάωρο – ο Τσιμίκας τον περιόρισε, ο Τζολάκης βγήκε γρήγορα, ο έγχρωμός Γερμανός που κάνει θραύση στην Μπαρτσελόνα σούταρε άουτ. Ηταν η μόνη φορά που η Γερμανία βρήκε χώρους. Ο Τζολάκης έκανε τρεις επεμβάσεις που δείχνουν την κλάση του και σίγουρα είναι ο κορυφαίος για την ψυχραιμία του και την σιγουριά που μεταφέρει στην άμυνα του, αλλά οι μόνο τρεις αυτές επεμβάσεις από μόνες της μαρτυρούν την άμυνα που έπαιξε η Εθνική μας.

Η άμυνα στο χώρο, σοβαρή, προσεχτική, ενίοτε σκληρή αλλά πάντα οργανωμένη έφερε τελικά την νίκη καθώς αποδιοργάνωσε τελείως την γερμανική επίθεση. Η τωρινή Γερμανία δεν τρομάζει, αλλά μόλις πριν λίγες μέρες έφερε εκτός έδρας ισοπαλία με την Ολλανδία κι αν δεν την κέρδισε είναι γιατί ήταν απρόσεκτη στο φινάλε. Η απονεύρωση της δεν είχε να κάνει με τις ελλείψεις της, αλλά με την προσπάθεια της Εθνικής μας. Με το πλάνο αναμονής που εκτελέστηκε υποδειγματικά, με τις ασταμάτητες επιστροφές του Καρέτσα, του Τζόλη και του Παυλίδη, με την απόφαση του Γιοβάνοβιτς να ξεκινήσει με δυο τρεχαλιτζήδες όπως είναι ο Ανδρούτσος και ο Ζαφείρης, με τις σωστές αλλαγές του προπονητή και πάνω από όλα με την εξαιρετική απόδοση όλων όσων χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα.

Οι σταρ του εξωτερικού και οι μαχητές της Σουπερλίγκ

Η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά την Γερμανία στην ιστορία της (και μάλιστα εκτός έδρας) γιατί δεν είχε υστερήσαντες. Μια σειρά από παιδιά που αγωνίζονται σε μεγάλα πρωταθλήματα του εξωτερικού έδειξαν γιατί αυτό συμβαίνει: δεν είναι θέμα τύχης. Ο Τζολάκης έχει ήδη τραβήξει πάνω του την προσοχή της Πρέμιερ λιγκ παίζοντας στην Χαλ. Ο Τσιμίκας και ο Βαγιαννίδης (που ήταν αρκετά καλός και βγήκε γιατί είχε ενοχλήσεις) παίζοντας πιο κοντά από ποτέ στους δυο στόπερ έδειξαν μια ικανότητα τακτικής προσαρμογής που έμαθαν στις ομάδες που βρίσκονται. Στο εξωτερικό πριν αποκτήσεις την λάμψη του σταρ γίνεσαι ποδοσφαιριστής: μαθαίνεις τι θα πει υποχρέωση και τι θα πει πλάνο – αν δεν μάθεις δεν παίζεις. Ο Μαυροπάνος το ξέρει και για αυτό μπορεί να παίξει σε όλες τις ομάδες της Αγγλίας – κακώς έμεινε στην Γουεστ Χαμ. Ο Τζόλης είναι παίκτης της Αρσεναλ κι αυτό από μόνο του τα λέει όλα. Ο Παυλίδης δεν είναι απλά κάποιος που βάζει γκολ στην Μπενφίκα: η παρουσία του στην επίθεση της Εθνικής είναι ηγετική καθώς έχει ενορχηστρώσει χθες μόνος του τρεις τουλάχιστον σπουδαίες επιθέσεις. Ο Ιωαννίδης, τώρα που πήγαν στην άκρη οι ιστορίες των 30 και των 40 εκατομμυρίων που παραλίγο να του κάψουν το μυαλό είναι και πάλι ο σπουδαίος φορ που είδαμε να ξεχωρίζει για την δουλειά του στο γήπεδο: έχασε δυο γκολ, αλλά αυτά θα ρθουν. Ο Καρέτσας είναι ευρωπαίος σταρ: μπορεί να ομορφύνει ένα ματς κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα.

Όμως αυτή ειδικά η νίκη ίσως ανήκει λίγο πιο πολύ σε κάποια παιδιά που παίζοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα ξέρουν τι θα πει πίεση και δυσκολία. Ο Παναγιώτης Ρέτσος στο δεύτερο παιγνίδι του σαν αριστερός στόπερ (μέχρι να μπει για λίγο ο Μιχαηλίδης στο τέλος) ήταν άψογος. Ο Σάλιακας μπήκε στο ματς σαν βετεράνος και κράτησε τη θέση χωρίς πρόβλημα. Ο Ζαφείρης έτρεξε για όλους: θέλει να παίζει πιο ψηλά, αλλά τα «θέλω» απαγορεύονται. Για τον Τετέι φώναζα πέρσι μόνος μου ότι πρέπει να κληθεί στην Εθνική και το έκανα όταν έπαιζε στην Κηφισιά γιατί τα προσόντα του είναι σπάνια. Ο Ανδρούτσος ήταν στο τέλος συγκινημένος: έζησε την δικαίωση μιας καριέρας που υπήρξε (για την ώρα…) λίγο κατώτερη από αυτή που του άξιζε μόνο και μόνο γιατί είναι ένα καλό παιδί που έβαζε πάντα την ομάδα πιο ψηλά από την προσωπική του αντζέντα. Τέλος στον Δημήτρη Κουρμπέλη άξιζε να υπογράψει αυτή την ιστορική νίκη. Το γκολ του, που έρχεται μετά από δυο κόντρες (η πρώτη γίνεται στο γύρισμα του Τζόλη μετά το υπέροχο άνοιγμα του Παυλίδη, η δεύτερη μετά το σουτ του), είναι το μόλις τέταρτο στην Εθνική, αλλά είναι ένα γκολ που τον βάζει δίκαια στην ιστορία αυτής της ομάδας για πάντα. Γιατί ο Κουρμπέλης είναι πρώτα από όλα παιδί των Εθνικών ομάδων: πρωταγωνιστής από τον καιρό της Εθνικής Νέων του Κώστα Τσάνα που πήγε στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Υπογραφή Ιβάν

Φυσικά η νίκη έχει την υπογραφή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αλλά αυτός αξίζει ένα ειδικό σημείωμα. Ανέλαβε την Εθνική ως καλός προπονητής. Επρεπε να γίνει ένας καλός ομοσπονδιακός προπονητής. Οι δυο δουλειές δεν είναι ακριβώς ίδιες. Ο Ιβάν το έχει καταλάβει. Κι αυτό είναι το πιο ευχάριστο σε μια βραδιά που υπενθύμισε στον κόσμο ότι δεν είναι απλό να γράφεις ιστορία, αλλά είναι τελικά το μόνο που μετράει.

Μια Γερμανία που δεν φοβίζει

Sun, 27 Sep 2026 09:27:38 GMT

Μετά την νίκη με αντίπαλο την Σερβία η Εθνική μας βρίσκεται σήμερα στο Αουγκσμπουργκ για το δεύτερο ματς στο Nations League αυτή την φορά για να συναντήσει την Γερμανία του Γιούργκεν Κλοπ. Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι πρώτη στην βαθμολογία μετά την ισοπαλία των Γερμανών με την Ολλανδία στη δική τους πρεμιέρα. Προφανώς για την Εθνική μας ομάδα η δεύτερη δοκιμασία είναι πιο δύσκολη.

Αν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, μερικές φορές για να καταλάβεις τα προβλήματα μιας ομάδας πρέπει να κοιτάζεις πράγματα όπως οι πρώτες αποφάσεις ενός προπονητή, αυτές που παίρνει για να δείξει στους παίκτες του ότι κάτι άλλαξε. Με βάση τα πρόσφατα ρεπορτάζ ο πρώην τεχνικός της Λίβερπουλ έχει θέσει τέσσερις απαράβατους κανόνες στις αποστολές. Ο πρώτος ότι η ομάδα πρέπει τρώει όλη μαζί. Τον καιρό τού Νάγκελσμαν, οι παίκτες έτρωγαν όποτε ήθελαν μεταξύ 19:00 και 20:00. Ο Κλοπ ανακοίνωσε ότι οι ποδοσφαιριστές είναι πλέον αναγκασμένοι να τρώνε ή στις 19:00 ή στις 20:00 αλλά όλοι μαζί. Ο δεύτερος αφορά τα κινητά τηλέφωνα. Ο Κλοπ έχει απαγορεύσει τη χρήση τους πριν από τους αγώνες. Ο τρίτος κανόνας αφορά τις επισκέψεις των κομμωτών στο ξενοδοχείο πριν από τους αγώνες: δεν επιτρέπονται πια. Ο τέταρτος κανόνας αφορά επισκέψεις συγγενών και φίλων των παικτών: θα γίνονται πλέον κατόπιν συνεννόησης.

Επισκέψεις. τηλέφωνα, κομμωτές

Τι δείχνουν αυτά τα μικρά που αποφασίστηκαν; Κατά την γνώμη μου το γιατί ο Νάιγκελσμαν απέτυχε στην Εθνική. Ενας προπονητής που επιτρέπει στους παίκτες να τρώνε όποτε θέλουν, να χρησιμοποιούν τα κινητά τους όποτε γουστάρουν, να ασχολούνται πριν τα ματς με την περιποίηση των μαλλιών τους και να δέχονται στα ξενοδοχεία επισκέψεις από γνωστούς και φίλους επιδιώκει βασικά ένα πράγμα: να τα έχει καλά μαζί τους. Αυτού του τύπου οι παραχωρήσεις κατέστρεψαν την εσωτερική ιεραρχία: οι παίκτες ένιωθαν πιο σημαντικοί από τον προπονητή τους. Αυτό είναι το πρώτο που θέλησε να διορθώσει ο Κλοπ. Το ζήτημα δεν είναι τα κινητά και οι κομμωτές: είναι να περάσει το μήνυμα πως η Εθνική Γερμανίας οφείλει να ξαναγίνει κάτι που χρόνια τώρα δεν είναι. Δηλαδή σοβαρή ομάδα.

Οι Γερμανοί μετά τον θρίαμβο στην Βραζιλία το 2014 ζουν μόνο αποτυχίες. Οι γερμανικές αποτυχίες βέβαια δεν είναι σαν τις ιταλικές, ούτε σαν τις εγγλέζικες. Οι Γερμανοί δεν λείπουν από τα τελικά των μεγάλων διοργανώσεων όπως οι Ιταλοί και δεν λιποθυμούν μπροστά στην πιθανότητα κάτι να κερδίσουν όπως οι Αγγλοι. Αλλά μολονότι δεν λείπουν ποτέ, δεν διακρίνονται και δεν διακρίνονται γιατί οι αντίπαλοί τους δεν τους φοβούνται. Αυτό πιο πολύ και από τις αποτυχίες τους στα μουντιάλ φάνηκε στην αποτυχία τους ως διοργανωτές του Euro2024. Τους απέκλεισαν οι τελικά νικητές Ισπανοί σε ένα ματς που οι Γερμανοί έχουν και τα δικαιολογημένα τους παράπονα. Αλλά στην διάρκεια εκείνου του τουρνουά δεν είχαν δείξει ποτέ πραγματικά γερμανική ομάδα. Οι δυο ηγέτες τους, ο Μουσλέρα και ο Βιρτζ ήταν πολύ μικροί για να σηκώσουν την ομάδα στις πλάτες τους. Υπήρχε πρόβλημα στο γκολ (πράγμα εκτός λογικής όταν μιλάμε για την Γερμανία…) και υπήρχε μια διαρκής αναζήτηση του ήρωα της μιας βραδιάς – δηλαδή του ανθρώπου που θα σκοράρει. Αλλά το μεγάλο πρόβλημα ήταν η άμυνα. Εδώ και καιρό όποιος αγωνίζεται με την Γερμανία ξεκινά με την πίστη ότι στους διάφορους Τα, Σλότεμπεργκ, Μπράουν, θα βάλει γκολ. Με αυτή την πίστη τους πήραν την ισοπαλία και οι Ολλανδοί την Πέμπτη: βρήκαν γκολ με τον Χάπκο στις καθυστερήσεις.

Ο ΟΦΗ κι όχι μόνο

Αυτή η Γερμανία, η κάπως προβληματική στα μετόπισθεν, είναι ένα εξαιρετικό δεύτερο τέστ για την Εθνική του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Η ελληνική ομάδα δεν έχει νίκη με τους Γερμανούς στην ιστορία της: ούτε σε φιλικό ματς. Η πρόκληση η ομάδα μας να τα καταφέρει να σπάσει αυτή την αρνητική παράδοση είναι μεγάλη. Είναι μάλιστα και λίγο παράδοξο αυτό αφού σε επίπεδο συλλόγων τις γερμανικές ομάδες οι δικές μας ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τους έχουν κάνει κατά καιρούς πολλά: τελευταίο παράδειγμα είναι η νίκη του ΟΦΗ με την Χόφενχαίμ. Μόνη εξαίρεση στον κανόνα είναι η Μπάγερν Μονάχου που στο Τσάμπιονς λιγκ τους δικούς μας εκπροσώπους τους τρομοκρατεί. Αλλά η Μπάγερν Μονάχου είναι πιο δυνατή από την Γερμανία κι ας μην έχει τον Κλοπ προπονητή.

Δεν μπορείς να φοβάσαι

Στην πρεμιέρα του στον πάγκο της Γερμανίας ο Κλοπ δεν κέρδισε και είχε και ξαφνικά προβλήματα. Ο Τζαμάλ Μουσιάλα αισθάνθηκε ενοχλήσεις στην προθέρμανση και τέθηκε εκτός: προτίμησε στη θέση του τον Ναντιέμ Αμίρι. Στην πορεία του ματς έχασε και τον Χάβερτς. Πριν το ματς είχε διαλέξει 44 παίκτες στην προεπιλογή: τελικά ο μόνος που έκανε ντεμπούτο με τη «Μάνσαφτ» ήταν ο Φίλιπ Τρόι. Ο Κλοπ χρησιμοποίησε βασικό τον Τερ Στέγκεν, είχε στην άμυνα τους Τρόι, Τα, Σλότερμπεκ, Μπράουν, έβαλε στην μεσαία γραμμή τους Κίμιχ, Αμίρι, Νμετσά και στην επίθεση ξεκίνησε τους Χάβερτς, Σανέ και Αντεγέμι, ενώ στη διάρκεια τους ματς βρήκε λεπτά συμμετοχής και στους Γκνάμπρι και Εμπνουταλίμπ. Οι κυνηγοί του είναι καλοί. Τους άλλους δεν μπορείς να τους φοβάσαι.

Την τελευταία φορά που η Εθνική μας συνάντησε τους Γερμανούς τους τρόμαξε με ένα γκολ του Γιώργου Μασούρα, αλλά τελικά ηττήθηκε: εκείνο ήταν ένα φιλικό ματς. Δεν χωράει αμφιβολία πως η Γερμανία, με τον Κλοπ να κάνει ντεμπούτο μπροστά στο κοινό της χώρας, θα είναι αρκετά παθιασμένη και αρκετά επιθετική. Η Εθνική μας πρέπει απόψε, σε σχέση με το ματς με την Σερβία να παίξει καλύτερη άμυνα. Ισως ο Γιοβάνοβιτς κάτι πρέπει να ξαναδεί σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας. Ο Ρέτσος ως αριστερό στόπερ πχ δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα όταν υπάρχει ο Κουλιεράκης. Το 4-4-2 επίσης εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο. Αλλά το βασικό είναι η ομάδα μας να δει πάλι το ματς ως μια μεγάλη ευκαιρία. Αν όχι για νίκη, όπως με τους Σέρβους, αλλά για μια καλή εμφάνιση. Από αυτές που χτίζουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση πέρα από το αποτέλεσμα.

Παρεμπόριο ματαιοδοξίας

Sun, 27 Sep 2026 08:25:34 GMT

Κέντρα ευεξίας που υπόσχονται να σταματήσουν τον χρόνο και να σου χαρίσουν κάτι σαν αιώνια νεότητα με θεραπείες με παράξενα ονόματα. Υπνωθεραπευτές που μπορεί να αντιμετωπίσουν ακόμα και καρδιακά προβλήματα αν δουν μια φωτογραφία. Γιατροί με πτυχία από την Χονολουλού. Κύριοι με βλοσυρά βλέμματα και κυρίες που πλημμυρίζοντας σοβαρότητα δηλώνοντας ότι ασκούν το επάγγελμα του Life coach και βγάζουν λεφτά προσφέροντας συμβουλές για κάτι τόσο σοβαρό όσο η ψυχική υγεία. Ολοι περήφανα μέλη μιας επαγγελματικής κοινότητας που είναι δύσκολο να την χαρακτηρίσεις «επιστημονική», αλλά που η πελατεία δεν της λείπει. Ισα ίσα.

Διαβάζω ότι ο πρόσφατος θάνατος του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη έβγαλε λέει στην επιφάνεια μια Ελλάδα που δεν ξέραμε ότι υπάρχει - επαγγελματίες θεραπευτές που υπόσχονται σπάνιες υπηρεσίες που αφορούν την σωματική και ψυχική υγεία μας, αν και θα ήταν πιο σωστό να λέγεται πως αφορούν την ματαιοδοξία μας. Οποιος το λέει αυτό, όποιος δηλαδή εκπλήσσεται για την ύπαρξη τόσων «σαμάνων» που έχουν έδρα στο Κολωνάκι, δηλαδή στο κέντρο του κάποτε life style της πρωτεύουσας, απλά δεν ξέρει τι είναι το Istagram και δεν μπαίνει σε αυτό. Αν περνούσε μια βόλτα από εκεί «σκοράλοντας» θα γνώριζε πως υπάρχουν εκατοντάδες (δήθεν) ειδικοί που μπορεί να προσφέρουν τις πιο απίθανες υπηρεσίες για να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία μας ζητώντας τα χρήματα μας και την ολόψυχη συνεργασία μας. Υπάρχουν (δήθεν) διατροφολόγοι που μπορεί να σε κάνουν να αδυνατίσεις ακολουθώντας τις συμβουλές τους, δηλαδή πίνοντας ένα χυμό που οι ίδιοι θα σου στείλουν σπίτι: δεν χρειάζεται ούτε δίαιτα, ούτε γυμναστική. Υπάρχουν (δήθεν) μασέρ που πουλάνε μαγικούς κορσέδες και σφιχτά μπλουζάκια και άλλα ανάλογα που θεραπεύουν πόνους στη μέση και στην ωμοπλάτη χωρίς να χρειάζεται να επισκεφτείς ορθοπεδικούς. Υπάρχουν (δήθεν) ουρολόγοι που αντιμετωπίζουν τα όποια σεξουαλικά προβλήματα πουλώντας πανίσχυρα φυτικά χάπια σε τιμή ευκαιρίας. Υπάρχουν του κόσμου οι προτάσεις για εργαστήρια όπου ειδικοί με laser (που νομίζεις ότι το έσκασαν από κάποιο επεισόδιο του Πολέμου των Αστρων) διορθώνουν κάθε τύπου ατέλεια. Υπάρχουν δήθεν θεραπευτές για ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου που υπόσχονται την δυνατότητα μιας ευεξίας που σε χαρακτηρίζει όταν είσαι εικοσιπέντε χρονών. Κι όλη αυτή η ασταμάτητη διαφήμιση σε εθίζει στην ύπαρξη μιας άλλης ιατρικής. Για αντισυμβατικούς ανοιχτόμυαλους.

Δεν εκπλήσσομαι καθόλου. Από τα χρόνια του Δόκτωρος Φάουστ η αγωνία του ανθρώπου για να παραμείνει νέος οδηγούσε σε επιλογές που αποδεικνύονταν στην πορεία επικίνδυνες. Αλλά ποτέ δεν υπήρχε αυτή η ανεξέλεκτη υπερπροσφορά επικίνδυνων ουσιών, επικίνδυνων θεραπειών και όπως η περίπτωση του Μαζωνάκη έβγαλε στο φως και επικίνδυνων ανεξέλεγκτων κλινικών. Ολος αυτός ο μικρός στρατών των μη συμβατικών θεραπευτών υπήρχε πάντα. Κατά κάποιο τρόπο όλοι τους έρχονταν να καλύψουν την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να πετάξουν τα ωραία τους χρήματα για να εξασφαλίσουν άκοπα ό,τι είδους ιατρική υπηρεσία ήθελαν χωρίς να καταφύγουν σε κανονικούς γιατρούς. Οι ανάγκες δεν λείπουν από τους ανθρώπους ποτέ, όπως δεν λείπει και η επιθυμία αυτές να αντιμετωπιστούν με γιατροσόφια, μαγικά χάπια και όπως μάθαμε και καταπληκτικά κι αδήλωτα μηχανήματα. Η πελατεία δεν λείπει γιατί υπάρχουν ακόρεστες βουλιμίες. Άλλος θέλει να τρώει και να πίνει ασταμάτητα χωρίς να παχαίνει και ψάχνει ένα μαγικό ρόφημα. Άλλος θέλει να ξαναβρεί τις χαμένες του σεξουαλικές επιδόσεις χωρίς να χρειαστεί να επισκεφτεί ένα κανονικό γιατρό (ίσως γιατί κακώς ντρέπεται…) και πιστεύει πως εκεί έξω υπάρχει κάποιος που μοιράζει μαγικά χάπια και τον περιμένει. Άλλος θέλει να μείνει νέος για πάντα και πιστεύει πως κάποιο μυστικό θα υπάρχει για αυτό κι απλά το κρύβουν από τους απλούς ανθρώπους. Αυτή η πίστη ότι υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες θεραπειών (που προορίζονται για λίγους και εκλεκτούς) έρχεται πραγματικά από πολύ μακριά – πριν καν προκύψει η συμπαθέστατη κατηγορία των «ψεκασμένων» που είναι απολύτως βέβαιοι ότι είμαστε όλοι θύματα παγκόσμιων συνομωσιών. Πρόκειται για την πίστη ενός κόσμου που θεωρεί τον εαυτό του εξαιρετικά «ψαγμένο» και σίγουρα έξυπνο πέρα από τα συνηθισμένα, τόσο ώστε να ξέρει (ένας Θεός ξέρει πως) ότι με κάποια χρήματα μπορείς να τα έχεις όλα, αρκεί να έχεις τις σωστές διασυνδέσεις. δηλαδή να γνωρίζεις τους κατάλληλους σαμάνους που δουλεύουν για μια ελίτ που κρατά τα μυστικά για τον εαυτό της.

Οποιοι αυτά τα πιστεύουν (και δεν είναι λίγοι…) είναι λογικό να θεωρούν ότι όλα τα μυστικά της Ελλάδος κρύβονται στο Κολωνάκι γιατί μόνο αυτό μπορεί να είναι η έδρα ειδικών κέντρων στα οποία έχουν πρόσβαση λίγοι – το Κολωνάκι δεν ήταν ποτέ για όλους. Κοντά σε αυτούς να προσθέσουμε και όσους πιστεύουν σε θεραπείες θεόσταλτες στις οποίες επίσης έχουν πρόσβαση κάποιοι εκλεκτοί– όταν η επιστήμη και ο θρησκευτικός φανατισμός ενώνονται προκύπτει πάντα μια τερατογένεση που κοστίζει και ανθρώπινες ζωές.

Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο: αυτές οι αντιλήψεις πάντα υπήρχαν. Το καινούργιο είναι η εύκολη διαφήμισή τους. Η τηλεόραση, με όλα της τα ελαττώματα, δεν είχε ποτέ πουλήσει την ψυχή της στους σαμάνους: σε τσαρλατάνους, διασκεδαστές, «νούμερα» για την τηλεθέαση ναι το έκανε, σε κομπογιαννίτες όχι. Κανένα κανάλι δεν θα δεχόταν να προβάλει υπνοθεραπευτές, εργαστήρια μάγων της κβαντικής ιατρικής, και διακινητές χαπιών που θεραπεύουν πάσα νόσο. Το Instagram όμως δεν έχει τέτοια προβλήματα: δίπλα στις ιστορίες καθημερινής ευτυχίας που αναρτώνται από όποιον θέλει να μας κάνει να ζηλέψουμε για την ομορφιά του, τα πλούτη και την ευτυχία του, μια χαρά χωράνε και οι μάγοι και οι παλιάτσοι με τα κέντρα στο Κολωνάκι.

Αν σοβαρά το Κράτος θέλει να κάνει ελέγχους σε αυτό το επικίνδυνο παρεμπόριο ικανοποίησης της ματαιοδοξίας ας ασχοληθεί με την διαφήμιση στα social media.To πως γίνεται, το πως λειτουργεί, το πως «καίει» τα μυαλά όλων – και όσων έχουν και όσων δεν έχουν. Αυτός είναι ο πρώτος και πιο σοβαρός έλεγχος που πρέπει να γίνει. Οχι τόσο για να αλλάξουν οι αντιλήψεις: οι άνθρωποι πάντα θα πιστεύουν πως υπάρχουν εναλλακτικοί θεραπευτές που δρουν κόντρα στο αόρατο σύστημα. Αλλά για να σωθεί ο επόμενος Μαζωνάκης. Που επειδή δεν θα είναι διάσημος μπορεί να μην μάθουμε και ποτέ το όνομά του.

(Βημαγκαζίνο, Σεπτέμβριος 2026)

Ο Γιούργκεν Κλοπ, ένας αριστερός

Sat, 26 Sep 2026 08:43:55 GMT

Η συνάντηση της Εθνικής ομάδας μας με την Εθνική Γερμανίας για το Nations League φέρνει στην επικαιρότητα και την περίπτωση του Γιούργκεν Κλοπ. Ο πρώην προπονητής της Λίβερπουλ ανέλαβε την Γερμανία με σκοπό να αλλάξει την μοίρα της καθώς μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου κυπέλλου του 2014 οι Γερμανοί συλλέγουν μόνο αποτυχίες: μεγαλύτερη κι από αυτές στα τρία τελευταία παγκόσμια κύπελλα ο πρόωρος (για Γερμανούς…) αποκλεισμός τους στο Euro2024. Αλλά σήμερα δεν θέλω να γράψω κάτι για τις δυσκολίες του γερμανικού ποδοσφαίρου. Προτιμώ να φωτίσω λίγο την πολιτική διάσταση του Κλοπ. Με τις δημόσιες παρεμβάσεις του ο κόουτς έχει αναδειχθεί τον τελευταίο καιρό και σε ένα είδος ειδώλου της γερμανικής Κεντροαριστεράς: σε χρονιές ανόδου του ΑfD αυτό έχει την σημασία του.

Πάντα ήταν ιδιαίτερη περίπτωση

Ο Κλοπ είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Δεν είναι απλώς ένας προπονητής που κερδίζει τίτλους ή που φτιάχνει ομάδες που παίζουν αυτό το κατά τον ίδιο «heavy metal ποδόσφαιρο» που αρέσει στην εξέδρα. Είναι ένας τύπος που, αντίθετα με τη συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων του, δεν φοβάται πάρει θέση και να πει χωρίς φιοριτούρες τι πιστεύει για τον κόσμο έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Συμφωνείς η διαφωνείς δεν προσπερνάς το θάρρος του.

Ο Κλοπ δηλώνει αριστερός. Το κάνει χωρίς τις γνωστές διπλωματικές ντρίμπλες που συνηθίζουν οι άνθρωποι του αθλητισμού για να μην κακοκαρδίσουν τους χορηγούς ή και μέρος των οπαδών των ομάδων τους. «Βρίσκομαι πιο αριστερά από το κέντρο», συνηθίζει να τονίζει. Για αυτόν η πολιτική ιδεολογία είναι στάση ζωής και εντός των αγωνιστικών χώρων: ο Κλοπ μιλούσε από τα χρόνια που δούλευε στην Μάινς για την «εντός γηπέδου συνεργασία και την αλληλεγγύη» ως αρχές για να χτιστεί και να λειτουργεί μια ομάδα.

Πλούσιος είμαι κι εγώ…

Ο Κλοπ υποστηρίζει με πάθος το κοινωνικό κράτος, γι' αυτό και δηλώνει ότι δεν θα ψήφιζε ποτέ ένα κόμμα που υπόσχεται να μειώσει τους φόρους στους πλούσιους, έστω κι αν όπως λέει πλούσιος είναι κι ο ίδιος. Όμως, το πραγματικά ενδιαφέρον με τον Κλοπ δεν είναι τόσο η οικονομική του προσέγγιση, όσο η στάση του απέναντι στην ακροδεξιά. Πολλοί πίστευαν πως από την στιγμή που ανέλαβε τον ρόλο του ομοσπονδιακού τεχνικού της Γερμανίας θα απέφυγε τις πολιτικές τοποθετήσεις: συνέβη το αντίθετο. Σε μια εποχή που το AfD ανεβαίνει επικίνδυνα και οι ακροδεξιοί προσπαθούν να καπηλευτούν τα εθνικά σύμβολα, ο Κλοπ μιλάει για έναν «θετικό πατριωτισμό». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι για τον Κλοπ, το να είσαι περήφανος Γερμανός δεν σημαίνει να κλείνεις τα σύνορα ή να μισείς τον ξένο, αλλά να είσαι ανοιχτός, ανεκτικός και να σέβεσαι τη διαφορετικότητα. Θέλει, όπως λέει, να «πάρει πίσω τη σημαία από τα χέρια των εθνικιστών».

Ο Κλοπ θεωρούσε πάντα υποχρεωτική και απαραίτητη την πολιτική τοποθέτηση των δημόσιων προσώπων. Όταν δούλευε στην Λίβερπουλ, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει το Brexit ως το μεγαλύτερο «αυτογκόλ» στην ιστορία της Αγγλίας», ενώ έχει ουκ ολίγες φορές δείξει την αντίθεσή τους για πολιτικούς όπως ο Ντόναλντ Τραμπ ή ο Μπόρις Τζόνσον, κατηγορώντας τους ότι παίζουν με τους φόβους του κόσμου για να κερδίσουν ψήφους. Ο ίδιος δεν θέλει να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική. Εχει πει, οπλισμένος με το χαρακτηριστικό, πλατύ του χαμόγελο πως χρησιμοποιεί πάρα πολύ την κοινή λογική του για να επιβιώσει σε αυτό το περιβάλλον. Και μεταξύ μας, μάλλον έχει δίκιο. Ο Κλοπ είναι γεννημένος για να καθοδηγεί ομάδες, να εμπνέει παίκτες και να ηλεκτρίζει κερκίδες. Στην πολιτική σκηνή, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι πολύ διαφορετικοί – σχεδόν δεν υπάρχουν. Κι ο Κλοπ είναι άνθρωπος των κανόνων.

Ιδέες και δουλειά

Οι υποστηρικτές του Κλοπ υποστηρίζουν πως πολλές από τις αριστερές γενικότερα σοσιαλιστικές ιδέες του έχουν επηρεάσει και τον τρόπο δουλειά του. Ακούγεται λίγο υπερβολικό αλλά στον ίδιο αυτές οι παρατηρήσεις αρέσουν σίγουρα. Το γερμανικό περιοδικό Kicker έχει γράψει ότι Γερμανός προπονητής, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, έχει καταφέρει το ποδοσφαιρικό του πλάνο να αποτελεί μια καθαρή αντανάκλαση των κοινωνικών του πιστεύω. «Το αγαπημένο του «Gegenpressing» η άμεση πίεση δηλαδή που ζητά από τους ποδοσφαιριστές του στον αντίπαλο αν και εφόσον χαθεί η μπάλα, δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική θεωρία: είναι η απόλυτη εφαρμογή της σοσιαλιστικής αλληλεγγύης στο χορτάρι. Ο Κλοπ το έχει πει ξεκάθαρα: «κανένας παίκτης, όσο μεγάλος σταρ κι αν είναι, δεν δικαιούται να περπατάει στο γήπεδο» έχει γράψει το γερμανικό περιοδικό.

Όταν ο Κλοπ ήταν στην Λίβερπουλ είχε πει πως αν ο Σαλάχ ή ο Μανέ έχαναν τη μπάλα και η εντολή του ήταν όλη η ομάδα έπρεπε να τρέξει για να καλύψει το λάθος τους το γεγονός αυτό θα συνιστούσε «ένα είδος ταξικής διαφοροποίησης εντός του αγωνιστικού χώρου» και για αυτό οι πρώτοι που έπρεπε να τρέξουν είναι αυτοί! Μια αγαπημένη φράση του Γερμανού είναι το «δεν υπάρχει «δικός σου» και «δικός μου» χώρος ευθύνης». Στο ποδόσφαιρο του Κλοπ, η κοινή προσπάθεια όλων είναι αυτό που αναδεικνύει τις αρετές του καθενός.

Πρόσημο

Ο Κλοπ δεν υπακούει σε εντολές αφεντικών – κι αυτό είναι σίγουρα στάση ζωής με αριστερό πρόσημο. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα ήταν η στάση του απέναντι στο σχέδιο για την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας. Το τελευταίο από τα πολλά τέτοια βγήκε στο φως τον Απρίλιο του 2021 όταν οι «μεγιστάνες» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, φέρονταν να έχουν συμφωνήσει στην δημιουργία της. Μεταξύ αυτών ήταν και οι ιδιοκτήτες της Λίβερπουλ. Ο Κλοπ δεν φοβήθηκε τους Αμερικανούς εργοδότες του. Τάχθηκε ανοιχτά κατά του εγχειρήματος, υπερασπιζόμενος το «ποδόσφαιρο των οπαδών» και την αξιοκρατία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων στις οποίες όλες οι ομάδες έχουν πρόσβαση. Για τον Κλοπ, το να κλειδώνεις την πόρτα στους «μικρούς» και να μοιράζεις τα κέρδη μεταξύ των λίγων και ισχυρών είναι η επιτομή του άκρατου καπιταλισμού, τον οποίο απεχθάνεται.

Στη Λίβερπουλ, ο Κλοπ επέβαλε κάτι που στους Αγγλους είχε φανεί πρωτοποριακό: είχε απαιτήσει όλοι οι εργαζόμενοι στο προπονητικό κέντρο του Μέλγουντ –από τις μαγείρισσές και τους φροντιστές μέχρι τους κηπουρούς– να πριμοδοτούνται όταν η Λίβερπουλ κέρδιζε τίτλους! Ο Κλοπ έλεγε ότι η επιτυχία δεν ανήκει μόνο σε όσους είναι κάτω από τα φώτα των προβολέων. Μάλιστα, είχε ζητήσει από τους παίκτες του να μάθουν τα μικρά ονόματα όλων των υπαλλήλων του συλλόγου. Τέλος ας θυμηθούμε τη στάση του τον καιρό της πανδημίας. Όταν στην Αγγλία η Πρέμιερ λιγκ πιέζε να ξεκινήσει άρον-άρον το πρωτάθλημα υπενθυμίζοντας τις ρήτρες των τηλεοπτικών συμβολαίων, ο Κλοπ ήταν ο πρώτος που βγήκε και είπε το αυτονόητο: «Η ζωή έχει πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο». Όλα αυτά ενώ η ομάδα του κάλπαζε προς το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 30 χρόνια και η διακοπή μπορούσε να της στερήσει τον τίτλο.

Θα τα καταφέρει στην Εθνική Γερμανίας; Είναι πολύ προπονητής για να δουλέψει καλά ως ομοσπονδιακός. Αλλά θα πει πολλά σε μια εποχή που λίγοι μιλάνε. Και για αυτό είναι χρήσιμος.

(Nέα Σαββατοκύριακο Σεπτέμβριος 2026)

Το διπλό στοίχημα του Ιβαν Γιοβάνοβιτς

Fri, 25 Sep 2026 10:05:07 GMT

Το ματς της Εθνικής μας με την Σερβία στο Βελιγράδι για το Nations League, το πρώτο επίσημο μετά τα προκριματικά του μουντιάλ του 2026, έμοιαζε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κάνει αποτέλεσμα η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Οι Σέρβοι τελούν υπό σύγχυση και μολονότι οι καλοί παίκτες δεν τους λείπουν έχουν απλά μια μπερδεμένη ομάδα. Η εκτίμηση αποδείχτηκε σωστή. Η Εθνική μας έφυγε από το Βελιγραδι με την νίκη, αλλά και με το τεράστιο ηθικό που δημιουργεί κάθε νίκη με ανατροπή - με δυο γκολ μάλιστα στο τελευταίο τέταρτο του παιγνιδιού! Συγχρόνως η Εθνική μας μοιάζει να ξαναβρήκε το κέφι της αυτό που δεν φαινόταν στα φιλικά ματς που έγιναν μετά τον αποκλεισμό από το μουντιάλ και που ήταν όλα μέτρια παιγνίδια. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Μπροστόβαρη ενδεκάδα ροκ ματς

Η Εθνική μας δεν αγχώθηκε από το γρήγορο γκολ των γηπεδούχων κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος της νίκης της. Ενας άλλος ήταν οι ξεκάθαρες πλέον ιδέες του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής άφησε στην άκρη δοκιμές που έγιναν στα φιλικά του περασμένου καλοκαιριού και παρουσίασε μια ενδεκάδα που βασιζόταν στη φόρμα των παικτών την συγκεκριμένη στιγμή. Ξεκίνησε τον Τζολακη κάτω από τα δοκάρια, γιατί χάρη στο καλό του ξεκίνημα στην Χαλ έχει ηθικό στα ύψη κι αυτό φάνηκε. Οι επιλογές των Βαγιαννίδη, Τσιμίκα,και Μαυροπάνου στην άμυνα ήταν δεδομένες (και γιατί απουσιάζουν ο Ρότα και ο Γιαννούλης). Η έκπληξη ήταν ο δεύτερος στόπερ: ο Γιοβάνοβιτς έδωσε φανέλα βασικού στον Ρέτσο που έχει αγωνιστεί πιο πολύ από τον Κουλιεράκη στο ξεκίνημα της σεζόν.

Δεδομένες και οι επιλογές στην επίθεση. Μπορεί να υπάρχουν πολλά σέντερ φορ αλλά ο Παυλίδης έχει αρχίσει την σεζόν καλύτερα από όλους. Κι ο Τζόλης κι ο Καρέτσας είναι για την συγκεκριμένη ομάδα δυο πολυτέλειες.

Οι προβληματισμοί του Ιβάν καιρό τώρα αφορούν τους παίκτες που θα πλαισιώσουν τον Ζαφείρη στη μεσαία γραμμή. Διάλεξε τελικά τον έμπειρο Κουρμπέλη και τον Μπάμπη Κωστούλα, τον οποίο όμως έστειλε να παίξει κοντά στον Παυλίδη.

Κάπως έτσι προέκυψε μια Εθνική μπροστόβαρη, με κάποιες αμυντικές αδυναμίες που όμως στην πορεία του ματς αποδείχτηκε μάλλον κατάλληλη για την περίσταση. Η οποία περίσταση έγινε εξαρχής περίπλοκη: οι Σέρβοι, που τελικώς εμφανίστηκαν με τους βετεράνους τους και όχι με τους νέους τους, έχασαν μια ευκαιρία στο 2΄κι άνοιξαν το σκορ μόλις στο 4’. Ο Τάντιτς γυρισε την μπάλα από τα αριστερά και ο Ζίβκοβιτς που είχε κάνει το κόψιμο από τα δεξιά χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί του πλάσαρε αμαρκάριστος και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα σε μια φάση που νομίζεις πως δεν υπάρχει ελληνική άμυνα.

Το γκολ αυτό, και η μπροστόβαρη ενδεκάδα του Γιοβάνοβιτς, έγινε ο λόγος για να ακολουθήσει ένα ροκ ματς που η Εθνική μας έπαιξε σε τεντωμένο σχοινί, μολονότι καλύτερη από τους γηπεδούχους.

Η Εθνική μας είχε, στο πρώτο ημίχρονο ειδικά, ένα πλήθος από τελικές προσπάθειες μεταξύ των οποίων κι ένα δοκάρι με τον Καρέτσα, αλλά και Σέρβοι είχαν την τεράστια ευκαιρία τους με τον Γιόβιτς για ένα δεύτερο γκολ στο μισάωρο - γκολ που θα μεγάλωνε κι άλλο την δυσκολία του παιγνιδιού.

Επαιξαν και οι πέντε

Στον Γιοβάνοβιτς δεν άρεσε το χωρίς μεγάλες ευκαιρίες (παρά την κατοχή της μπάλας) ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και με τον Ιωαννίδη αντί του Κωστούλα προσπάθησε να κάνει την ομάδα επιθετικότερη: το καθαρό 4-4-2 (με δυο φορ περιοχής) ήταν υποχρεωτικό και απέδωσε. Στο 74’ ο Τζολης ισοφάρισε από ασίστ του Παυλίδη σε μια φάση που δεν φαίνεται καθόλου ότι οι Σέρβοι παίζουν με τρεις κεντρικούς αμυντικούς. Η άμυνα τους έχει απλωθεί κι ο Τζόλης την τιμωρεί.

Σε άλλες ίσως εποχές το ματς θα τελείωνε έτσι αλλά ο Γιοβάνοβιτς ήταν αποφασισμένος να πάρει ρίσκα και αυτό είχε φανεί από τις κλήσεις: αφού είχε καλέσει πέντε παίκτες ικανούς να παίξουν στην κορυφή της επίθεσης είχε και σκοπό να τους χρησιμοποιήσει όλους! Μετά το πέρασμα στο ματς του Ιωαννίδη, έριξε σε αυτό και τους Τετέι, που πήγε στα αριστερά, και Δουβίκα που μπήκε στην περιοχή, αλλάζοντας όλη την επίθεση και δίνοντας το σύνθημα ότι η ομάδα πρέπει να τελειώσει το ματς ψάχνοντας το δεύτερο γκολ. Το βρήκε στις καθυστερήσεις, όταν ο Τσιμίκας έκανε μια φοβερή κούρσα και μια καταπληκτική σέντρα: η κεφαλιά του Δουβίκα (στην κίνηση…) απέδωσε δικαιοσύνη γιατί η Εθνική μας ήταν καλύτερη, αλλά το χτυποκάρδι που προηγήθηκε ήταν κι αυτό από τα απερίγραπτα.

Οι Σέρβοι βρίσκοντας χώρους, έγιναν επικίνδυνοι μετά τις αλλαγές του Παούνοβιτς, είχαν δοκάρι με τον Γέλετιτς που εκτός από αυτό υποχρέωσε και τον Τζολάκη σε μια μεγάλη επέμβαση! Φαινόταν ότι το ματς δεν θα έληγε ισόπαλο: οι ομάδες, με τους παίκτες και τον τρόπο που έπαιξαν, κυνήγησαν την νίκη – η Εθνική μας βέβαια πολύ περισσότερο στα τρία τέταρτα του παιγνιδιού τουλάχιστον.

Ποιότητα και ανασφάλεια

Η νίκη είναι μεγάλη αλλά δεν μας έκανε σε κάτι σοφότερους: αυτό που θέλω να πω είναι ότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως η ομάδα αυτή έχει ποιότητα και πολλούς παίκτες στην επίθεση, μετρημένους παίκτες στη μεσαία γραμμή και μια άμυνα που ίσως επειδή είναι και λίγο ακάλυπτη θα αφήνει πάντα στον όποιο αντίπαλο ευκαιρίες. Ο Γιοβάνοβιτς στα φιλικά που ακολούθησαν τον αποκλεισμό από το μουντιάλ δοκίμασε πολλά και στην μεσαία γραμμή και στην άμυνα. Στο ματς με την Σερβία έδειξε να πιστεύει πως η ομάδα του θα προοδεύσει μόνο αν καταφέρει να πάρει πολλά από τους κυνηγούς της, αν δηλαδή σταματήσει να φοβάται ότι ο αντίπαλος μπορεί να σκοράρει και να έχει και τις ευκαιρίες του και ποντάρει στην πιθανότητα να πετύχει ένα γκολ παραπάνω. Προφανώς το στοίχημα είναι μεγάλο και διπλό: αφορά και τους τρόπους (δηλαδή την αξιοποίηση των κυνηγών), αλλά και την δημιουργία μιας νέας νοοτροπίας. Χθες, σε ένα ματς που η Εθνική μας ήταν καλύτερη έφτασε κοντά στο να βρεθεί πίσω στο σκορ με δυο γκολ από το μισάωρο και χρειάστηκε τον τερματοφύλακά της (και λίγη τύχη) στο τέλος: αυτό προφανώς και προβληματίζει. Αλλά με τους συγκεκριμένους παίκτες δύσκολα θα υπάρξει άλλος δρόμος και γιατί δεν υπάρχουν περιθώρια για δοκιμές, προπονήσεις και φιλικά ματς.

Απλή η προσέγγιση αλλά…

Η κριτική στην Εθνική είναι εύκολη. Ο καθένας μας μπορεί να έχει στο μυαλό του λύσεις που μπορεί να κάνουν κάπως σκληρότερη την μεσαία της γραμμή (εγώ πχ θα ήθελα να δω τον Ρέτσο κόφτη) ή μπορεί να πιστεύει πως παίζοντας με ένα χαφ παραπάνω η ομάδα μπορεί να έχει καλύτερη κάλυψη. Αλλά το ότι οι παίκτες αυτής της ομάδας που κάνουν την διαφορά βρίσκονται στην επίθεση δεν το αμφισβητεί κανείς.

Το να έχει στο μυαλό του ο Γιοβάνοβιτς και τους πέντε φουνταριστούς του (και να τους χρησιμοποιεί και όλους) είναι εύκολο να το λες: στο ποδόσφαιρο των πέντε αλλαγών γίνεται. Αλλά το θέμα είναι πόσο αυτή η ομάδα μπορεί να αγκαλιάσει την λογική ότι για να κερδίσει χρειάζεται να βάλει ένα γκολ παραπάνω: δεν είναι καθόλου απλό.

Υπο αυτό το πρίσμα τα ματς με τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς που ακολουθούν έχουν κάτι της το συμβολικό: αυτή την συγκεκριμένη ποδοσφαιρική προσέγγιση την έχουν χρόνια τώρα…

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)

Η ομελέτα των Σέρβων

Thu, 24 Sep 2026 07:21:00 GMT

Η Σερβία, πρώτος αντίπαλος απόψε της Εθνικής μας στο Nations League, μου μοιάζει για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς ως ευκαιρία για να κάνει αποτέλεσμα. Είναι μια ασχημάτιστη ακόμα ομάδα που δεν έχει ξεπεράσει τον αποκλεισμό της από το μουντιάλ των ΗΠΑ στα προκριματικά του οποίου έζησε τεράστιες πίκρες τεράστιες: η ήττα από την Αγγλία με 0-5 στο Βελιγράδι, αλλά και η ήττα από την Αλβανία υπήρξαν για τους Σέρβους σοκαριστικά αποτελέσματα. Το σοκ άφησε σημάδια: στα φιλικά που ακολούθησαν (με Μεξικό, Πράσινο Ακρωτήρι, Ισπανία) οι Σέρβοι υπέφεραν.

Αλλιώς το είχε φανταστεί

Ο Βέλικο Παούνοβιτς που ετοιμάζεται για την αυριανή πρεμιέρα του UEFA Nations League απέναντι στην Εθνική μας στο Βελιγράδι κάπως αλλιώς είχε φανταστεί την δουλειά του στην Εθνική Σερβίας όταν και διαδέχτηκε τον Ντράγκαν Στοΐκοβιτς. Οι Σέρβοι συζητάνε ακόμα τα γιατί του αποκλεισμού από τα μπαράζ που έδιναν εισιτήρια για το παγκόσμιο κύπελλο αλλά νομίζω πως ο Παούνοβιτς έχει άλλα μπλεξίματα στο μυαλό του. Στα φιλικά του περασμένου καλοκαιριού μάλλον τρόμαξε από αυτό που είδε.

Αν δεις τα αποτελέσματα της Σερβίας σε αυτά τα ματς (που είναι τα παιγνίδια που προηγήθηκαν του αποψινού ραντεβού με την Εθνική μας) το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς είναι ότι ο Παούνοβιτς αποφάσισε να κάνει ένα μεγαλοπρεπές restart, αδιαφορώντας πλήρως για το αν οι συμπατριώτες του θα πάθαιναν νευρικό κλονισμό βλέποντας και τα ματς και τα σκορ. Το να χάνεις 5-1 από το Μεξικό και να τρως μια ξεγυρισμένη τριάρα από το Πράσινο Ακρωτήρι δεν είναι απλώς αποτελέσματα για να προβληματιστείς: είναι, όταν είσαι η Σερβία, ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό κάζο.

Κάποτε εθνικός ήρωας

Ο Παούνοβιτς δεν είναι χθεσινός. Είναι ένας προπονητής που κουβαλά την ετικέτα του μεγάλου παιδαγωγού, ο άνθρωπος που το 2025 κατέκτησε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με την Κ-20 της χώρας του κερδίζοντας την Βραζιλία στη Νέα Ζηλανδία. Ξέρει ότι για να φτιάξεις ομελέτα, πρέπει να σπάσεις αυγά. Αλλά επιβάλλεται η ομελέτα να τρώγεται.

Στα φιλικά του καλοκαιριού άφησε στην άκρη όσους απέτυχαν στα προκριματικά του μουντιάλ, και στηρίχθηκε τυφλά σε μια σειρά από πιτσιρικάδες που τους ξέρει από την καλή και από την ανάποδη. Ο Φίλιπ Στάνκοβιτς βρέθηκε κάτω από τα δοκάρια: στα 24 του, ο τερματοφύλακας της Βενέτσια δεν πήρε απλώς χρόνο συμμετοχής· πήρε το μήνυμα ότι ο Παούνοβιτς τον υπολογίζει για να διαδεχτεί τους Ράικοβιτς και Σάβιτς που για χρόνια υπερασπίστηκαν την εστία της Σερβίας. Αν απόψε αγωνιστεί αυτός, σημαίνει ότι έγινε βασικός. Στην άμυνα δοκιμάστηκε ο Ερακόβιτς της Σάμσονσπορτ: με τον Μιλένκοβιτς στα πιτς, ο 25χρονος στόπερ έκανε ένα βήμα μπροστά. Οπως και ο Βέλικο Μπιρμάντσεβιτς στα φτερά: ήταν από τους ελάχιστους που διασώθηκαν από το ναυάγιο των φιλικών, κι έδειξε ότι έχει την προσωπικότητα να σταθεί ως βασικός στο αριστερό άκρο, εκεί που η Σερβία ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον να της δώσει φρεσκάδα και τρεξίματα. Πήρε επίσης χρόνο συμμετοχής ο Μιχάιλο Ιβάνοβιτς: απόψε θα είναι στον πάγκο ως αναπληρωματικός φορ. Αλλά οι ενθαρρυντικές αυτές συμμετοχές των συγκεκριμένων πρωτάρηδων δεν έκρυψαν τα προβλήματα: η Σερβία βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης κρίσης. Και το να ρίξεις στα βαθιά τους μικρούς δεν είναι και η καλύτερη ιδέα.

Ανανέωση αλλά με μέτρο

Πριν το ματς με την Εθνική μας ο Παούνοβιτς κάλεσε 29 ποδοσφαιριστές! Θέλει να κάνει ανανέωση στην Σερβία, αλλά το περασμένο καλοκαίρι κατάλαβε πως αυτή πρέπει να γίνει σταδιακά. Τώρα ψάχνει μια ομάδα κράμα νέων και παλιών, αλλά στο μεταξύ έχει απόψε μπροστά του κάμποσες αναποδιές. Δεν θα έχει τον Ράικοβιτς, τον βασικό του τερματοφύλακα. Σίγουρα θα έχει μια άμυνα νέων, ταλαντούχων, αλλά κομμάτι άπειρων βασικών. Ο Παύλοβιτς της Μίλαν και ο Ερακόβιτς της Σάμσουνσπορ αποτελούν το κεντρικό δίδυμο, με τον Νεντέλκοβιτς της Άστον Βίλα στα δεξιά και τον Τέρζιτς της Σάλτσμπουργκ αριστερά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί έχουν παίξει ελάχιστα μαζί. Η πραγματική δύναμη της Σερβίας, όπως παραδοσιακά συμβαίνει, κρύβεται στη μεσαία γραμμή και στην επίθεση. Ο Παούνοβιτς αναμένεται αφήνοντας στην άκρη τα καλοκαιρινά πειράματα μάλλον θα βάλει στον άξονα τον Λούκιτς της Φούλαμ ή τον γνωστό μας από το σήριαλ της πιθανής απόκτησής του από τον Ολυμπιακό Στάνιτς της Λουντογκόρετς. Οποιος κι αν ξεκινήσει θα έχει δίπλα του παίκτες που ξέρουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Υπάρχει ο γνωστό μας Νεμάνια Μακσίμοβιτς, πρώην του ΠΑΟ, ενώ δεξιά, πιο πολύ ως χαφ παρά ως εξτρέμ, θα κινείται ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς του ΠΑΟΚ - αριστερά λογικά θα είναι ο Μπιρμάντσεβιτς. Ο τρίτος δικός μας που αναμένεται στην ενδεκάδα είναι ο Λούκα Γιόβιτς της ΑΕΚ, ο οποίος ζει τις δικές του μέρες δόξας: με τον Βλάχοβιτς τραυματία και τον Μίροτις να μην καλείται πλέον η μεγάλη περιοχή είναι το βασίλειο του. Υπάρχει και μια μεγάλη επιστροφή: ο Ντούσαν Τάντιτς. Γύρισε για να προσθέσει πείρα και προσωπικότητα. Στην Ναϊμέγκεν δεν διασκεδάζει, αφού τα αποτελέσματα δεν είναι τα καλύτερα. Η Εθνική Σερβίας όμως είναι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η ομάδα του.

Μόνο δυο θέσεις

Ο Παούνοβιτς ήταν στην Σερβία πάντα ένα είδος χρυσής εφεδρείας: από το 2025 που κατέκτησε το μουντιάλ με την Κ20 όλοι περίμεναν να τον δουν στην Εθνική. Αλλά αν στο Nations League που ξεκινά τα «παιδιά» του Παούνοβιτς δεν γίνουν άντρες δεν ξέρω αν θα μακροημερεύσει. Ξέρω όμως δυο άλλα πράγματα: το πρώτο πως όποιες κι αν είναι οι αποφάσεις του η Σερβία θα έχει μια ενδεκάδα-στοίχημα. Και ξέρω πως μια τέτοια ομάδα, που λόγω τιμωρίας δεν θα έχει γεμάτο το γήπεδό της, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πρέπει να τη διαβάσει σωστά και να την παιδέψει απο την αρχή: αν την αφήσεις να βρει ενθουσιασμό, θα σε πνίξει. Αν την τρομάξεις νωρίς θα τις ξυπνήσεις πρόσφατους εφιάλτες και θα αρχίσει να ψάχνεται με κλονισμένη αυτοπεποίθηση. Ο Γιοβάνοβιτς έχει ένα αβαντάζ: η ενδεκάδα της δικής του ομάδας (και εξαιτίας κάποιων ελλείψεων…) είναι δεδομένη. Λογικά τερματοφύλακας θα είναι ο Τζολάκης, δεξιά ο Βαγιαννίδης, αριστερά ο Τσιμίκας, στόπερ ο Μαυροπάνος και ο Ζαφείρης στα χαφ. Αριστερά θα είναι ο Τζόλης και δεξιά ο Καρέτσας με φορ τον Παυλίδη. Ολες κι όλες οι θέσεις που παίζονται είναι δυο: ο παίκτης δίπλα στον Ζαφείρη και ο παίκτης πίσω από τον Παυλίδη – συμβαίνει να λείπουν και ο Κωνσταντέλιας και ο Μπακασέτας και ο Κωνσταντέλιας που έχουν αγωνιστεί εκεί. Μπορεί αυτοί να είναι ο Μουζακίτης και ο Κωστούλας, μπορεί ο ένας από τους δυο να είναι ο Κουρμπέλης, μπορεί ο Γιοβάνοβιτς να παίξει 4-4-2 και για αυτό να πήρε πέντε φορ. Σπαζοκεφαλιά είναι, αλλά μπροστά στους πονοκεφάλους του Παούνοβιτς αυτό δεν είναι τίποτα.

Τα υπόλοιπα στο χορτάρι..

Ολυμπιακός και ΠΑΟ αναζητούν αντίπαλο

Thu, 24 Sep 2026 06:45:59 GMT

Στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων - σε όλα τα ομαδικά σπορ - δεν υπάρχει καμία άλλη την οποία ελληνικές ομάδες να έχουν κερδίσει δύο φορές στα τρία τελευταία χρόνια. Και μόνο γι’ αυτό καταλαβαίνει κανείς γιατί η Ευρωλίγκα που αρχίζει αυτή την εβδομάδα είναι η αγαπημένη ευρωπαϊκή διοργάνωση των οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Είναι η μοναδική της οποίας η έναρξη συνδυάζεται με τεράστια αισιοδοξία για την κατάκτησής της και από τους δυο Αιώνιους. Πριν αυτή αρχίσει οι δύο ελληνικές ομάδες, όχι απλά αισθάνονται ικανές για να την (ξανα)κερδίσουν, αλλά θεωρούνται από όλους όσους την παρακολουθούν τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση της. Για ένα βασικό λόγο. Γιατί, πέρα από την απαραίτητη τεχνογνωσία που έχουν, και οι δύο ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα. Ίσως και τα περισσότερα από όλους όσους σε αυτή συμμετέχουν.

Η Ευρωλίγκα λειτουργεί λίγο ως απόδειξη ότι οι Ελληνες ξέρουν να φτιάχνουν ομάδες ικανές να πρωταγωνιστήσουν στα σπορ σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αρκεί τα χρήματα που χρειάζονται για να φτιάξεις ανταγωνιστικές ομάδες να μην είναι πέρα από την λογική όπως πχ στο ποδόσφαιρο. Σε μια διοργάνωση που οι καλές ομάδες προκύπτουν από καλές επιλογές παικτών (κυρίως ξένων) ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ δείχνουν την γνώση του αντικειμένου. Γνώση που λίγοι έχουν.

Αφού έχουμε πρεμιέρα ας δούμε πως συναντάμε πρωταγωνιστές της διοργάνωσης και όχι μόνο.

Αλλαξε και δεν άλλαξε

Ο Ολυμπιακός που πέρσι κατέκτησε την διοργάνωση και άλλαξε και δεν άλλαξε. Αλλαξε γιατί κάποιοι από τους παίκτες που είχε τα τελευταία χρόνια αποφάσισαν να φύγουν για άλλες πολιτείες. Ο Γουόκαπ δελεάστηκε από τα χρήματα των Αράβων και θα συνεχίσει στο Ντουμπάι. Ο Πίτερς ήθελε περισσότερο χρόνο συμμετοχής και θα τον βρει στο Μιλάνο παίζοντας για την Αρμάνι. Ο ΜάκΚίσικ μεγάλωσε και γι’ αυτό θα συνεχίσει στην Τουρκία. Ο Μουσταφά Φαλ απλά δεν χωρούσε στο ρόστερ διότι ο Ολυμπιακός τον καιρό που αυτός ήταν τραυματίας στηρίχθηκε σε τρία σέντερ (τον Μιλουτίνοφ, τον Ταρίκ Τζόουνς και τον Ντάντα Χολ) που υπάρχουν ακόμα στο δυναμικό του. Ο Λαρεντζάκης που έψαχνε ένα restart θα συνεχίσει στην ΑΕΚ. Εφυγαν και οι Νιλικίνα και Μόρις, που δεν τους θυμάται ήδη κανείς. Κι όμως ο Ολυμπιακός παρότι αποχαιρέτησε επτά παίκτες, ενώ πρόσθεσε στις τάξεις του μόλις τρεις με θέση στην δωδεκάδα του (τον πλέι μέικερ Μακιντάιερ, τον φόργουρντ Εντζάι και την περσινη αποκάλυψη της Ευρωλίγκας Μοντέρο) μοιάζει πάντα γεμάτος λύσεις. Υπάρχουν πέρα από τα σέντερ του ο MVP του Final4 Φουρνιέ, ο Ντόρσεϊ, ο Παπανικολάου, ο Γουόρντ, ο Τζόζεφ, και φυσικά ο MVP Σάσα Βεζένκοφ.

Η παρουσία του Γιώργου Μπαρτζώκα εγγυάται ότι παρά τις αρκετές αποχωρήσεις η ομάδα είναι και πάλι πλήρως ανταγωνιστική. Άλλωστε πλην του Γουόκαπ, στη θέση το οποίο όμως αποκτήθηκαν οι Μοντέρο και Μακιντάιερ, όλοι όσοι έφυγαν ήταν ρολίστες. Ο μόνος που ίσως λείψει για την απαράμιλλη ψυχραιμία του και το πολύ καλό του σουτ είναι ο Πίτερς. Αλλά υπάρχει πάντα η πιθανότητα στη θέση του κάποιος με όνομα βαρύ και γνώση της διοργάνωσης να αποκτηθεί.

Πολλές και ακριβές προσθήκες

Ο Παναθηναϊκός από τη μεριά του για να σβήσει την περσινή κακή σεζόν του έκανε μια φαραωνική μεταγραφική καμπάνια. Ο κ. Δημήτρης Γιαννακόπουλος έπεισε τον προπονητή Ζέλικο Ομπράντοβιτς να επιστρέψει στην Αθήνα μετά από μια ντουζίνα χρόνια κι αυτός έδειξε αμέσως ότι θέλει να φτιάξει μια καινούργια ομάδα, διότι πιθανότατα - παρά τους επαίνους που αυτή αποσπούσε πέρσι στο ξεκίνημα της χρονιάς για την πληρότητα της - η περσινή ομάδα του Παναθηναϊκού δεν του άρεσε. Εφυγαν ο Σόρτς, ο Φαρίντ, ο Οσμάν που πωλήθηκε στον ΠΑΟΚ, ο Τολιόπουλος που θα ηγηθεί του Αρη, αλλά προστέθηκαν, πλην του Φαλ που ήρθε από τον Ολυμπιακό, ο πλέι μέικερ Φρανσίσκο, που πολλές ευρωπαϊκές ομάδες ήθελαν, ο Μπαντιό για να υπάρχει ένας ακόμα γκαρντ που να παίζει άμυνα, ο Γιαμπουζελέ που γυρίζει από τις ΗΠΑ και γνωρίζει πολύ καλά την Ευρωλίγκα αφού αγωνίστηκε σε αυτή για χρόνια ως πρωταγωνιστής με την Ρεάλ Μαδρίτης, ο πολύπειρος Μπόνγκα που ο Σέρβος προπονητής είχε μαζί του και στην Παρτιζάν. Όλοι αυτοί σε συνδυασμό με την παραμονή παικτών που πέρσι πρόσφεραν πολλά (Γκράντ, Σλούκας, Χέις Ντέιβις, Χουάντσο, Μήτογλου Λεσόρ, Ναν) θα δώσουν τη δυνατότητα στον Ομπράντοβιτς να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή. Διαφορετική σίγουρα – πράγμα που έχει το ενδιαφέρον του.

Αναζητούν ταυτότητα

Όλα αυτά είναι μια μικρή περίληψη του καλοκαιριού: το βασικό που κάποιος πρέπει να επισημάνει στην πρεμιέρα είναι ότι οι δύο ελληνικές ομάδες αναζητούν ανταγωνιστές. Το ενδιαφέρον της φετινής διοργάνωσης είναι ότι ακόμα δεν ξέρουμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί. Σίγουρα θα είναι δυνατοί οι Τούρκοι: η Φενέρ του κόουτς Γιασκεβίτσιους και η Εφές του γνωστού μας Μάικ Τζέιμς μοιάζουν να έχουν ρόστερ γεμάτα από παίκτες που ξέρουν τη διοργάνωση, ενώ και η Μπεσίκτας έχει ενδιαφέρον. Δυνάμωσαν σίγουρα η Ντουμπάι και η Χάποελ Τελ Αβίβ: και οι δυο ποντάρουν σε μεγάλα ρόστερ. Μοιάζει πιο δυνατή από πέρυσι η Ζαλγκίρις Κάουνας που θα έχει τον Βλαντσιούνας αλλά και τον Κάρσεν Εντουάρτς. Και η Ρεάλ Μαδρίτης έδειξε ήδη κατακτώντας το Σουπερκαπ πως χάρη στις ιδέες του κόουτς Μαρτίνεθ θα είναι σκληρό καρύδι. Αλλά αν υπάρχει μια βεβαιότητα πριν το ξεκίνημα της φετινής Ευρωλίγκας είναι ότι πολλές από τις ομάδες που είχαμε συνηθίσει να πρωταγωνιστούν τα προηγούμενα χρόνια είτε έχουν εξαφανιστεί (Μονακό) είτε έχασαν τους καλούς τους παίκτες (Βαλένθια), είτε δεν μοιάζουν να έχουν δυναμώσει καθώς τα χρήματα που ξόδεψαν στο μεταγραφικό παζάρι είναι λίγα: η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα πχ έκαναν φέτος περικοπές.

Πολλά μυστήρια

Κάπως έτσι προκύπτει μία διοργάνωση γεμάτη από μυστήρια που λέγονται Μπανταλόνα, Παρτιζάν, Ερυθρός Αστέρας, Παρί, Βιλερμπάν, Μπάγερν, Μπολόνια κτλ. Στην οποία μία και μόνη βεβαιότητα υπάρχει: ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είναι φαβορί για την κατάκτησή της. Το ποιοι άλλοι θα είναι του επιπέδου τους απομένει να το δούμε.

Εχουν οι ελληνικές ομάδες προβλήματα; Ποτέ δεν λείπουν αυτά από καμία ομάδα. Ο Ολυμπιακός αρχικά δεν θα έχει στην διάθεσή του την φυσική του έδρα. Το ΣΕΦ ανακαινίζεται και η επιστροφή του σε αυτό υπολογίζεται ότι θα συμβεί την ερχόμενη άνοιξη. Ο Ολυμπιακός, που στο μεταξύ θα φιλοξενηθεί στο γήπεδο της ΑΕΚ στα Λιόσια, ζήτησε για αυτό να ξεκινήσει δίνοντας στον πρώτο γύρο πολλά ματς εκτός έδρας: θα παίξει μακριά από την Ελλάδα τα έξι από τα πρώτα του επτά – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αλλά κι ο ΠΑΟ έχει κάποιες αρχικές δυσκολίες: οι τραυματισμοί του Ναν και του Χέις Ντέιβις (αλλά και του Ρογκαβόπουλου) δεν επέτρεψαν στον Ομπράντοβιτς να κάνει την προετοιμασία που θα ήθελε. Ο Σέρβος τεχνικός ωστόσο πιστεύει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του και ότι ο Παναθηναϊκός θα κάνει μια μεγάλη σεζόν γιατί είναι λιγότερο προβλέψιμος από πέρσι όταν παρά την πληθώρα πολλών παικτών εξαρτιόταν πάρα πολύ από τα κέφια του Ναν. Η σχέση του Ζέλικο με τον Αμερικανό σκόρερ είναι πάντως ένα από τα αινίγματα της σεζόν. Πολλά θα εξαρτηθούν από το αν και κατά πόσο ο Ομπράντοβιτς θα καταφέρει να καλουπώσει τον κάπως αδέσποτο Αμερικανό.

Θα είναι αποτυχία

Μα σημειώσω και κάτι: και οι δυο ελληνικές ομάδες έχουν αποδείξει πως αν χρειαστούν ενισχύσεις μεσούσης της περιόδου αυτές θα γίνουν. Πέρυσι ο Ολυμπιακός απέκτησε μετά το ξεκίνημα της σεζόν τέσσερεις παίκτες (τους Μόρις, Τζόζεφ, Ταρίκ Τζόουνς και Νιλικίνα) και ο ΠΑΟ χρυσοπλήρωσε τους Φαρίντ και Χέις Ντέιβις για να έχει τις υπηρεσίες τους. Πρόκειται για κινήσεις που οι ανταγωνιστές τους δεν μπορούν ούτε να φανταστούν. Είναι κι αυτό κάτι που οφείλουμε να έχουμε στα υπόψιν μας περιμένοντας τις δυο ελληνικές ομάδες στο Final4. Οτιδήποτε άλλο θα είναι αποτυχία…

Οι ασπρόμαυρες μνήμες

Wed, 23 Sep 2026 08:05:00 GMT

Την Δευτέρα έφυγε από την ζωή σε ηλικία 80 ετών ο Μίλτον Βιέρα, ένας από τους πρώτους ξένους που αγωνίστηκαν στο ελληνικό πρωτάθλημα – ήρθε κάποτε στον Ολυμπιακό του Γουλανδρή. Τρεις μέρες πριν οι Ιταλοί αποχαιρέτησαν ένα δικό τους θρύλο, τον μεγάλο Σάντρο Ματσόλα. Οι δυο δεν έχουν τίποτα κοινό, ίσως ούτε καν γνωρίζονταν. Το μόνο που τους συνδέει είναι ότι πρόκειται για ήρωες της δεκαετίας του ‘70΄, ήρωες την μεγαλοσύνη των οποίων είναι δύσκολο να περιγράψεις.

Αέρα αέρα

Διάβασα διάφορα που γράφτηκαν για τον Βιέρα και καταλάβαινα όσο τα διάβαζα ότι γράφτηκαν από παιδιά που δεν τον έχουν δει να αγωνίζονται. Πολλά ήταν κείμενα καλογραμμένα και με κάμποσο σεβασμό στην μνήμη του. Υπήρχαν αναφορές για το που γεννήθηκε (στο Μπουένος Άιρες), που μεγάλωσε (στο Μοντεβιδέο), τι κέρδισε στην Ελλάδα (τέσσερα πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό και ένα με την ΑΕΚ), τι συνθήματα ακούγονταν όταν αγωνιζόταν εδώ («αέρα, αέρα έρχεται ο Βιέρα»), τι τύπος ήταν (χαμογελαστός εκτός αλλά σκληρός στο γήπεδο), πως τον αποκαλούσαν (το «καλά, καλά» ήταν από τα πιο σπάνια προσωνύμια).

Πολλοί τόνισαν την κλήση του στην μεικτή Κόσμου (μαζί με τον Γιώργο Δεληκάρη), άλλοι ότι ήταν ο πρώτος ξένος ποδοσφαιριστής που ήρθε στην Ελλάδα έχοντας αγωνιστεί σε μουντιάλ. Αλλά όσο κι αν διάβαζες αυτά τα ωραία δεν μπορούσες να καταλάβεις τι παίκτης ήταν ο Βιέρα, ποιο ήταν το στυλ του, τι ποδόσφαιρο έπαιζε και γιατί εν τέλει ήταν εντός γηπέδου σημαντικός.

Ο Ματσόλα ήταν σούπερ σταρ

Κάτι ανάλογο διέκρινα και στα ιταλικά αφιερώματα για τον μεγάλο Σάντρο Ματσόλα. Για αυτόν γράφτηκαν βέβαια πιο πολλά και πιο εντυπωσιακά. Ότι έχασε τον μπαμπά Βαλεντίνο - επίσης ποδοσφαιριστή - στο τραγικό αεροπορικό δυστύχημα της ομάδας του Τορίνο στη Σουπέργκα. Ότι μικρός έπαιζε μπάσκετ – πλέι μέικερ. Ότι δέκα χρονών είχε πέσει θύμα απαγωγής. Ότι τον πήγε στην Ιντερ με τον αδερφό του ο Μπενίτο Λορέντσι, συμπαίκτης του μπαμπά του στην Εθνική Ιταλίας. Ότι μικρός έβαλε τις φωνές στον ίδιο τον Μεάτσα γιατί δεν του έδωσε την μπάλα κι ο θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου τον έδιωξε από την προπόνηση. Ότι ήταν βαθιά θρησκευόμενος και γνώρισε πολλούς από τους τελευταίους Πάπες. Ότι η μαμά Εμίλια δεν τον άφησε το 1967 να πάει στη Γιούβε παρά την τεράστια προσφορά των Ανιέλι λέγοντας πως ο γιός του Βαλεντίνο που σκοτώθηκε με την φανέλα της Τορίνο δεν μπορεί να πάει στην Κυρία. Γράφτηκαν πολλά για την δυσκολία συνύπαρξης στην Εθνική με τον επίσης τεράστιο Ριβέρα, για το γεγονός ότι απαίτησε κάποτε να φύγει από την Ιντερ ο Μπονισένια για να ρθει ο Αναστάζι, για την αγάπη του για την τηλεόραση στην οποία δούλεψε χρόνια ως σχολιαστής και για την λατρεία του για το Μιλάνο: έζησε και πέθανε σε ένα σπίτι δίπλα στο Ντουόμο, μια από τις λίγες πολυτέλειες που είχε στη ζωή του.

Αλλά αν τα διάβαζες όλα αυτά ενώ ήταν εύκολο να καταλάβεις γιατί ήταν μεγάλη προσωπικότητα ο Ματσόλα, ήταν κομμάτι δύσκολο να καταλάβεις τι παίκτης ήταν.

Οι Ιταλοί που καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι στο αντίο ενός μεγάλου παίκτη να γίνει κατανοητό στους νεότερους γιατί ήταν μεγάλος κάλυψαν το δημοσιογραφικό κενό με μια σειρά από συνεντεύξεις παικτών που μίλησαν για αυτόν. O ίδιος ο Ριβέρα είπε πως κλαίει για το αντίο ενός φίλου και πως ο περίφημος ανταγωνισμός τους στην Εθνική Ιταλίας ήταν ένα υπερβολικό δημιοσιογραφικό μύθευμα. Αλλά όλα τα συμπαθητικά γεροντάκια που πέρασαν από τις κάμερες, νιώθοντας ειλικρινή συγκίνηση γιατί έχασαν ένα μεγάλο συμπαίκτη τους, ήταν δύσκολο να κάνουν κατανοητό το τι παίκτης ήταν ο Ματσόλα.

Μόνο μνήμες

Πριν λίγους μήνες η Ιταλία αποχαιρέτησε τον Φράνκο Μπαρέζι. Ακόμα κι αν δεν τον είχες δει ποτέ να παίζει διαβάζοντας όσα γράφτηκαν και παρακολουθώντας τα αφιερώματα ήταν σαν να έχεις δει όλη του την καριέρα. Με τον Ματσόλα και τον δικό μας Βιέρα αυτό δεν συμβαίνει: έφυγαν ως μεγάλοι, παραμένοντας στους νεότερους κομμάτι άγνωστοι ως ποδοσφαιριστές.

Αναρωτιόμουν γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι σχετικά απλό: αυτοί που τους έχουν χαρεί νιώθουν λίγο μεγάλοι για να περιγράψουν τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά τους και προτιμούν να μιλάνε για τα ανθρώπινα στοιχεία τους. Είναι σαν τα ποδοσφαιρικά τους χαρακτηριστικά να μην έχουν καμία σημασία πια. Τι έχει σημασία; Οι μνήμες. Οι μνήμες αυτές για όσους τους είδαν μετράνε σήμερα πάρα πολύ. Αλλά οι μνήμες έχουν να κάνουν με τα δικά τους συναισθήματα. Με νίκες και ήττες. Με ιστορίες που έζησαν. Με χαρές και απογοητεύσεις. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι άλλο. Είναι δύσκολο να διηγηθείς αυτό των 70’ς: δεν έχει σχέση με το σημερινό. Οπότε προτιμάς στους νεότερους να μιλάς για τις μνήμες σου. Που όταν αφορούν την δεκαετία του 70 γίνονται κάπως ασπρόμαυρες. Οχι γιατί ξεθωριάζουν, αλλά γιατί είναι ή καλές ή πικρές. Τις πρώτες τις κρατάς και τις μοιράζεσαι. Τις άλλες όχι.

Μαχητές και οι δύο

Για την ιστορία ο Βιέρα ήρθε από την Ουουγουάη με την παράξενη φήμη του «δεκαριού» γιατί εκείνα τα χρόνια όποιος ερχόταν από την Λατινική Αμερική έπρεπε να προβάλλεται ως σούπερ τεχνίτης. Δεν ήταν τίποτα τέτοιο: ήταν πιο πολύ κόφτης από οργανωτής, πιο πολύ εξάρι από οκτάρι, αλλά ακουμπούσε δεκάδες φορές την μπάλα μάρκαρε πάντα τον καλύτερο των αντιπάλων και ήταν μπροστά από την εποχή του – οι μονομαχίες του με τον Δομάζο και τον Κούδα, τους οποίους εκτιμούσε απεριόριστα ήταν επικές.

Ο Σάντρο Ματσόλα ήταν «δεκάρι» από αυτά που δεν υπάρχουν πια όμως. Παίκτης που γυρνούσε πολύ στη μεσαία γραμμή, που ζητούσε συνεχώς την μπάλα, που δεν την ήθελε απλά στα τελευταία μέτρα για να φτάσει σε θέση βολής, αλλά ήθελε αυτή να περνάει πάντα από τα πόδια του. Ο Ματσόλα λάτρευε τις ασίστ πιο πολύ από το γκολ κι ας μην τις λέγανε τότε έτσι. Και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν μπορούσε να παίξει με τον Ριβέρα στην Σκουάντρα Ατζούρα: σήμερα οι δυο τους θα ήταν αρμονικότατοι αφού ο Ματσόλα ήθελε την μπάλα μακριά από την περιοχή κι ο άλλος κοντά. Πιθανότατα η αγάπη των ομοσπονδιακών προπονητών της Ιταλίας για την άμυνα τους στερούσε την δυνατότητα να προβληματιστούν για το πως θα χρησιμοποιήσουν μαζί και τους δυο. Κι αυτό ήταν που κατά συνέπεια δημιουργούσε κι ανταγωνισμούς και διαιρέσεις. Οι παίκτες θέλουν πάντα να παίζουν.

Ελαφρύ το χώμα

Παρότι «δεκάρι» ήταν μεγάλος μαχητής ο Ματσόλα, όπως άλλωστε κι ο Βιέρα που το ποδόσφαιρο το αντιλαμβανόταν σαν πόλεμο κι όχι σαν επίδειξη: κι αυτή η αντίληψη λατινοαμερικάνικη είναι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα και για τους δυο.

Το νέο τοπίο

Tue, 22 Sep 2026 07:57:00 GMT

Η διακοπή επιτρέπει και μια πρώτη αναφορά στις διαιτησίες που βλέπουμε στο πρωτάθλημα. Που δεν είναι ούτε καλές, ούτε κακές, αλλά κομμάτι προβλέψιμες. Κι αυτό είναι το χειρότερο όταν μιλάμε για την ελληνική διαιτησία. Όταν βλέπεις πράγματα που περιμένεις είναι δεδομένο ότι η ένταση θα μεγαλώσει στη συνέχεια: όλες οι ενδείξεις συνηγορούν στο ότι τα χειρότερα έρχονται.

Δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς θα συμβεί προσεχώς. Σε ένα πρωτάθλημα που είναι αρκετά πιθανό να κριθεί στα ντέρμπι καθώς οι πλην των τεσσάρων διεκδικητών του τίτλου ομάδες δεν μοιάζουν καλύτερες από πέρυσι (με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως είναι ο ΟΦΗ) η παρουσία ξένων διαιτητών σε αυτά επιτρέπει μια κάποια αισιοδοξία – πλην όμως στο πρώτο ντέρμπι της χρονιάς (ΠΑΟ- ΠΑΟΚ 3-1) ο Γερμανός Τσβάιερ ξεσήκωσε θύελλες. Αυτό που βλέπω είναι ότι από νωρίς υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση των ομάδων στα διαιτητικά. Ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός δεν έχουν πλέον τις καλές σχέσεις που είχαν μέχρι πέρυσι πλην όμως συμφωνούν ότι υπάρχει πρόβλημα. Ενώ ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ ακολουθούν για την ώρα το δρόμο της σιωπής.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά κι ας δούμε γιατί γκρινιάζουν όσοι γκρινιάζουν και γιατί δεν μιλάνε όσοι σιωπούν. Το τι κάνουν οι ομάδες και γιατί το κάνουν είναι εύκολο να το δεις.

Η πρακτική των μηνύσεων

Ο Αχιλλέας Μπέος μετά το ματς της ΑΕΚ με τον Βόλο ανακοίνωσε πως θα κάνει μήνυση στον διαιτητή Πολυχρόνη που ήταν στο γήπεδο και στον διαιτητή Τζήλο που ήταν στο VAR. Ο Μπέος είναι έμπειρος παράγοντας κι ελπίζει πως με αυτή του την κίνηση θα τους γλυτώσει και τους δυο στη συνέχεια: λογικά πιστεύει πως ο αρχιδιαιτητής Λανουά δεν θα τους ορίσει ξανά σε ματς της ομάδας του. Αν αυτό συμβεί προβλέπω την πρακτική του να την ακολουθήσουν κι άλλοι. Μετά από μόλις πέντε αγωνιστικές φωνάζουν κάμποσες ομάδες. Και οι μηνύσεις σε διαιτητές, που παλιά δεν επιτρέπονταν από τους κανονισμούς, τώρα επιτρέπονται και είναι εύκολες.

Ο ΠΑΟΚ είναι ο πρώτος που γκρίνιαξε

Εφέτος τις πρώτες σοβαρές γκρίνιες για την διαιτησία τις είχαμε μετά το ΠΑΟ- ΠΑΟΚ (3-1). Ο ΠΑΟΚ με ανακοίνωση ζήτησε να δοθούν στην δημοσιότητα οι διάλογοι ανάμεσα στον Γερμανό διαιτητή Τσβάιερ και στους συμπατριώτες του στο VAR στη φάση που ο ΕνΝτιαγέ ζητάει πέναλτι μετά την ανατροπή του από τον Φαν Ντρόνγκελεν. Δόθηκαν οι διάλογοι. Από όσο έμαθα οι Γερμανοί διαιτητές ισχυρίζονται πως δεν έχουν καθαρή τηλεοπτική λήψη για να κρίνουν την φάση. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να μην πάρεις θέση. Στην διαιτησία θέση δεν παίρνεις όταν δεν θες.

Η οργή του ΠΑΟΚ υπήρξε μεγάλη αλλά όπως είχα γράψει και τότε δυσκολεύομαι να καταλάβω εναντίον ποιου στρεφόταν. Το να τα βάλεις με τους Γερμανούς διαιτητές είναι εύκολο, αλλά δεν σημαίνει και τίποτα: αν δεν ξαναρθούν οι ίδιοι, θα ρθουν άλλοι. Το να τα βάλεις με τον αρχιδιαιτητή Λανουά είναι πιο ενδιαφέρον. Ομως ο ίδιος ο ΠΑΟΚ τον ψήφισε τον Γάλλο δίνοντας του την δυνατότητα το περασμένο καλοκαίρι να συνεχίσει στην θέση του. Μου φαίνεται επίσης κουτό όταν είσαι ο ΠΑΟΚ να τα βάλεις με τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ με τον ΠΑΟ έχουν πολύ καλές σχέσεις καθώς όχι μόνο έχουν τον ίδιο χορηγό, αλλά οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ ψήφισαν και τον κ. Γιάννη Αλαφούζο για πρόεδρο της Σουπερλίγκας πρόσφατα.

Οσα έγιναν στο ΠΑΟ – ΠΑΟΚ (3-1) ξύπνησαν πάντως τον ΠΑΟΚ που έκτοτε δείχνει μια συνέπεια ως προς την διαμαρτυρία. Μετά το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης απάντησε στα παράπονα του Αρη. Την Κυριακή το βράδυ απάντησε στον Γιάννη Αναστασίου που διαμαρτυρήθηκε για την διαιτησία στο Παναιτωλικός – ΠΑΟΚ (1-3) λέγοντας μέσω διαρροής πως υπάρχει πέναλτι στον ΕνΝτιαγιέ. Κυρίως όμως χαρακτήρισε «πέναλτι ουρακοτάγκο» το πέναλτι με το οποίο ο Γιόβιτς άνοιξε το σκορ στο Βόλο για την ΑΕΚ.

Οι αναρτήσεις και οι σιωπές

Για την διαιτησία γκρινιάζει και ο Ολυμπιακός κυρίως με αναρτήσεις του Κώστα Καραπαππά. Τον Ολυμπιακό έχουν ενοχλήσει σφυρίγματα που έχουν πάρει ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ αλλά κυρίως τον ενοχλεί η διαφορετική αξιολόγηση ίδιων φάσεων στα παιγνίδια των άλλων και στα δικά του. Μετά το Βόλος – ΑΕΚ στον Ολυμπιακό έλεγαν πως στο δικό του ματς στο Βόλο υπήρξαν δυο σοβαρά τραυματίες (ο Ρόκα και φυσικά ο ΕλΚαμπί), αλλά οι γηπεδούχοι τελείωσαν το ματς με έντεκα παίκτες ενώ στο ματς του Βόλου με την ΑΕΚ οι γηπεδούχοι τελείωσαν με εννέα!

Ο Ολυμπιακός γκρινιάζει και για την διαιτησία του Τσιμεντερίδη στο ματς με τον Λεβαδειακό (όπου όντως υπάρχει πέναλτι του Φρόιλερ) αλλά και για την διαιτησία του Κατσικογιάννη στο ματς με τον Αστέρα, όταν, όπως υποστηρίζει υπήρξαν και τότε στις κρίσεις δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Δεν μιλάνε η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ. Η ΑΕΚ δεν έχει λόγο να το κάνει, αν και ο Νίκολιτς τα είχε με τους διαιτητές μετά το ματς με την Κηφισιά γιατί δεν άφησαν τον Ζίνι να μπει στο γήπεδο: κατανοητό αλλά ήταν οι ίδιοι που χάρισαν την αποβολή στον Κοϊτά στο μισάωρο.

Το λάθος που έγινε

Υπάρχει κάτι που δυστυχώς θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα στο εφετινό πρωτάθλημα και φαίνεται από νωρίς: αναφέρομαι στην απόφαση της ΕΠΟ να κρατήσει τον Γάλλο αρχιδιαιτητή παρόλο που δεν υπήρχε η σύμφωνη γνώμη και των τεσσάρων ομάδων που ρωτήθηκαν, δηλαδή του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού - οι τρεις πρώτοι συμφώνησαν ο τέταρτος διαφώνησε. Η εξέλιξη αυτή πολύ φοβάμαι πως θα έχει μια απλή συνέπεια: θα δημιουργηθεί η υποψία ότι οι συνεργάτες του Λανουά (περισσότερο και από τον ίδιο τον Λανουά…) δουλεύουν και συμπεριφέρονται σαν να χρωστάνε χάρη σε κάποιους για την παραμονή τους. Αν αυτό υπάρχει όλοι αυτοί θα φροντίσουν οι διαιτητές να πάρουν και το μήνυμα ότι υπάρχουν οι κακοί που είναι εναντίον των διαιτητών (ο Ολυμπιακός δηλαδή…) και οι καλοί που τους αγαπάνε – Η ΚΕΔ και οι διαιτητές είναι συνήθως ένα πράγμα.

Ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο σημαντικό: η χρονιά υποτίθεται πως είναι δοκιμαστική – θα κριθεί στο τέλος της αν μπορεί από του χρόνου να έχουμε Ελληνες διαιτητές στα ντέρμπι του πρωταθλήματος και αν θα σταματήσουν να έρχονται ξένοι. Αυτό σημαίνει ότι η σχέση της ΚΕΔ με τους διαιτητές θα είναι εφέτος πιο στενή από ποτέ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πολλοί απορούν γιατί ο ΠΑΟΚ που ψήφισε υπέρ της παραμονής του Λανουά και έχει πάντα τον κ. Μάκη Γκαγκάτση στην ΕΠΟ δεν συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που δεν έχουν προβλήματα. Υπάρχει ένας απλός λόγος: εξαιτίας της παρουσίας του Μάκη Γκαγκάτση στην ΕΠΟ, η συγκατάθεσή του ΠΑΟΚ για την παραμονή του Λανουά και των συνεργατών του θεωρούταν δεδομένη. Δεν ήταν καθόλου δεδομένη η συγκατάθεση της ΑΕΚ και του ΠΑΟ που την έδωσαν και την πιστώνονται. Ο ΠΑΟΚ αυτά έπρεπε να τα σταθμίσει το περασμένο καλοκαίρι: τώρα είναι αργά. Μπορεί να φωνάζει. Αλλά, όπως λέμε κι όλοι ξέρουμε, έπειτα από την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

Μια τέτοια εξέλιξη βολεύει την ΑΕΚ και φυσικά και τον ΠΑΟ που από τότε που ο Γιάννης Αλαφούζος έγινε πρόεδρος της Λίγκας (και αντιπρόεδρος της ΕΠΟ) είναι και δύσκολο να κάνει θεσμικό αντάρτικο. Αν η συνεπαγωγή στέκει ό,τι βλέπουμε είναι απολύτως λογικό. Ο ΠΑΟ από την στιγμή που αποκατέστησε την σχέση του με την ΕΠΟ (ας μην ξεχνάμε και την αγορά των τηλεοπτικών δικαιωμάτων του κυπέλλου Ελλάδος από την νέα πλατφόρμα…) είναι λογικό να είναι ήσυχος. Η ΑΕΚ, μετά την κατάκτηση του περσινού πρωταθλήματος σταμάτησε να δημιουργεί εντάσεις και συντάχθηκε με την ομοσπονδία. Ο ΠΑΟΚ θα γκρινιάζει γιατί αργά διαπίστωσε ότι απέκτησε συνεταίρους στην νομή της εξουσίας του. Κι έτσι θα χει παρέα ο Ολυμπιακός που από το καλοκαίρι γνωρίζει πως είναι μόνος του απέναντι σε όλους…

Εβγήκαν όλοι νικητες...

Mon, 21 Sep 2026 10:34:06 GMT

Η αγωνιστική μου θύμισε το «εβγήκαν όλοι νικητές και χασαν όλοι οι άλλοι» που έλεγε παλιά ο Χάρι Κλιν. Για να δούμε στο περσινό πρωτάθλημα τους τέσσερις διεκδικητές του τίτλου (την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ, και τον ΠΑΟ) να κερδίζουν όλοι στην ίδια αγωνιστική χρειάστηκε να περιμένουμε μήνες. Φέτος στις πέντε πρώτες αγωνιστικές αυτό έχει γίνει ήδη δύο φορές. Έγινε την πρώτη και έγινε και την πέμπτη, παρότι μάλιστα σε αυτή όλοι αγωνίζονταν εκτός έδρας. Οι δύσκολες νίκες τους δείχνουν ότι η ψαλίδα ανάμεσα σε αυτούς και τους υπόλοιπους έχει ανοίξει. Θα φανεί και προσεχώς ακόμα πιο πολύ.

Μερικές παρατηρήσεις για τα ματς της αγωνιστικής κάνουν αυτή την παρατήρηση πιο κατανοητή.

Ο Νίστροπ δεν θέλει μια βασική ενδεκάδα

Ο πρωτοπόρος ΠΑΟ συνεχίζει χωρίς απώλειες. Δεν ενθουσίασε στο ματς με την Καλαμάτα στην Νίκαια αλλά πήρε την πέμπτη νίκη του στο πρωτάθλημα με ένα πολύ επαγγελματικό 0-1 που διαμορφώθηκε στο 31΄μετά από ένα καταπληκτικό γκολ του Τετέι σε ένα διάστημα του παιγνιδιού που ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος. Ο Νίστροπ ξεκίνησε με την γνωστή τετράδα της άμυνας (Καλάμπρια, Ντε Φράι, Φαν Ντρόγκελεν, Κυριακόπουλο) και τους Καμαρά, Κάνγκουα, Ουναΐ, Αντίνο, Γκαρσία, Τεττέη σε ένα πολύ ευμετάβλητο 4-2-3-1. Ο ΠΑΟ είχε τον έλεγχο του ματς στο πρώτο ημίχρονο, αλλά όταν ο Χριστοφιλέας άλλαξε το σχήμα των τυπικά γηπεδούχων προσθέτοντας ένα χαφ στην επανάληψη ο ΠΑΟ φάνηκε να μπλέκει και για να φύγει με νίκη από την Νίκαια χρειάστηκε ο τερματοφύλακας του Πένια να δείξει ψυχραιμία όταν ο Χάμζα βρέθηκε μόνος απέναντι του.

Ο Νίστροπ για να δει τον ΠΑΟ να παίζει κάτι σαν 4-4-2 έβγαλε τους Κάνγκουα και Ουνάι στο 65΄για να βάλει τους Λουζα και Ντέσερς και πόνταρε πολύ στον Λιβάι Γκαρσία που έκανε μάλλον το καλύτερό του ματς στο πρωτάθλημα. Η εικόνα δεν διορθώθηκε πολύ και το πράγμα δεν άλλαξε ούτε όταν μπήκε ο Τσάπρας για να παίξει δεξιός εξτρέμ: οι αλλαγές δεν του έδωσαν τίποτα. Από την άλλη όλες έμοιαζαν κάπως προγραμματισμένες. Ο Νίστροπ θέλει να μοιράζει τον χρόνο των μεσοεπιθετικών και να τους χρησιμοποιεί όλους γιατί όλοι έχουν αποκτηθεί για να παίζουν βασικοί. Θα είναι δύσκολο στην διάρκεια της σεζόν να προκύψει μια ενδεκάδα βασικών κι αυτό δημιουργεί και μια δυσκολία σε ό,τι έχει να κάνει με την ομοιογένεια, τους αυτοματισμούς κτλ. Ο ΠΑΟ πρέπει επιθετικά να βασιστεί στις ατομικές ενέργειες των κυνηγών του. Αυτό κάνει και για την ώρα του πάει καλά.

Ο Γιόβιτς έπαιξε και για τον Βάργκα

Εντελώς αντίθετη είναι η πρακτική του Μάρκο Νίκολιτς. Ο Σέρβος προπονητής μοιάζει να έχει βρει μια ενδεκάδα της ΑΕΚ: αν και εφόσον αυτή αλλάξει υπάρχουν προβλήματα. Η ΑΕΚ επίσης λύγισε τον Βόλο στο τέλος μετά από ένα πολύ κακό πρώτο ημίχρονο αποτέλεσμα αλλαγών στην ενδεκάδα της. Ολοι ανησυχούσαν καιρό τώρα για το τι θα γίνει αν λείψει ο χωρίς αναπληρωματικό Ρότα. Ελειψε. Ο Νίκολιτς έβαλε τον Γκατσίνοβιτς δεξί μπακ δείχνοντας ότι πιστεύει πως στο ελληνικό πρωτάθλημα όλα γίνονται κι ο Βόλος αυτό το εκμεταλλεύτηκε χτυπώντας πολύ από την μεριά του: ξεκίνησε το πρώτο ημίχρονο με δυο μεγάλες ευκαιρίες και το τελείωσε με ένα γκολ του Φουρτάδο που ακυρώθηκε από το VAR.

Ωστόσο πιο πολύ ίσως και από την απουσία του Ρότα φάνηκε η απουσία του Βάργκα. Η ιδέα να αντικατασταθεί από τον Μάνταλο (και να παίξει η ΑΕΚ κάτι σαν 4-5-1 στο πρώτο ημίχρονο ήταν κακή – με τον Ζίνι στο δεύτερο ημίχρονο η ΑΕΚ ήταν κάπως καλύτερη αλλά την νίκη την χρωστά στον Γιόβιτς που κέρδισε ένα πέναλτι (και άνοιξε το σκορ στο 61΄) και βρήκε και το γκολ της νίκης στο 89΄μετά από καταπληκτική σέντρα του Ζοάο Μάριο και μια «κεφαλιά – πινελιά». Ο Βόλος που είχε ισοφαρίσει με τον νεαρό Χαραλαμπόγλου φωνάζει για την διαιτησία: για το πέναλτι που κέρδισε ο Γιόβιτς έχει τα δίκια του – για πολλά άλλα όχι.

Για τον Νίκολιτς η νίκη ήταν ανακουφιστική, αλλά δεν έκρυψε το γενικότερο πρόβλημα της ΑΕΚ στα εκτός έδρας ματς. Χρειάζεται προβληματισμός.

Πρόλαβε την έκρηξη μουρμούρας ο Σάλιακας

Το ίδιο και στον Ολυμπιακό που πέρασε από την Λειβαδιά χάρη σε δυο Μανώληδες, τον Ιμανόλ και τον Μανώλη Σάλιακα. Ο Ιμανόλ εμφάνισε ένα Ολυμπιακό που έμοιαζε πολύ με αυτόν που έχασε με τον ΟΦΗ και λίγο με αυτόν που κέρδισε την Γιαγκελόνια. Η συνύπαρξη των Τσικίνιο, Φορτούνη, Πουέρτα, Ζότα ήταν πάλι προβληματική γιατί όλοι αυτοί (με διαφορετικό τρόπο) παίζουν ή καταλήγουν πίσω από το φορ. Ο Ολυμπιακός κρατούσε την μπάλα πολύ (η κατοχή έφτασε στο β ημίχρονο το 78%!) αλλά δεν δημιουργούσε παρά ελάχιστες φάσεις και χρωστά το ότι δεν βρέθηκε πίσω στο σκορ στον Ορτέγκα. Ο Ιμανόλ έκανε ωστόσο σωστές παρεμβάσεις γεμίζοντας την περιοχή με τους Γκονζάλες και Μάριους και κυρίως περνώντας στο γήπεδο δυο εξτρέμ που έδωσαν πλάτος: ο Ζέλσον και ο Ρόκα δεν είχαν τελικές αλλά έδωσαν στην επίθεση του μια λογική εικόνα. Τελικά την λύση έδωσε μια αλλαγή που έγινε υποχρεωτικά: ο Σάλιακας μπήκε στη θέση του Πέτερσεν που ζήτησε να βγει και ήταν αυτός που με κεφαλιά έκανε το 0-1 στο 93΄! Η σέντρα ασίστ ήταν όπως και κόντρα στην Γιαγκελόνια του καθηγητή Φρόιλερ που ο Ιμανόλ κράτησε στο ματς παρά την κόπωσή του από το παιγνίδι της Τετάρτης και μολονότι είναι 34 χρόνων. Μερικές φορές μετρά όχι μόνο ποιόν βάζεις στο γήπεδο αλλά και ποιόν κρατάς στο γήπεδο.

Ο Ολυμπιακός πήρε μια νίκη ανακούφισης αλλά όσο έχει τέτοιο πρόβλημα στο γκολ δεν μπορεί να ελπίζει πως θα κάνει σοβαρά πρωταθλητισμό. Και το ότι ο νέος προπονητής του θα δουλέψει και θα τον αλλάξει στην διακοπή είναι απλά μια ωραία επιθυμία. Θα λείψουν 15-16 παίκτες.

Ο τρίτος ΠΑΟΚ μοιάζει ο πιο καλός

Ο ΠΑΟΚ έβαλε στο Αγρίνιο σχεδόν όσα γκολ έχει βάλει ο Ολυμπιακός σε πέντε αγωνιστικές. Το κακό είναι ότι σε ένα ματς που κυριάρχησε στο πρώτο ημίχρονο έκανε την ζωή του δύσκολη στην εανάληψη. Ο Λίσι παρουσίασε όπως προβλεπόταν τον τρίτο ΠΑΟΚ που υποχρεώθηκε να φτιάξει σε τρεις μήνες που είναι στην Ελλάδα: μοιάζει μάλλον ο καλύτερος κι ας μην έχει τον Κωνσταντέλια στον οποίο βασιζόταν ο πρώτος ΠΑΟΚ του Λίσι, αυτός που έπαιξε τα ματς με την Δυναμό Κιέβου και την Αντερλεχτ και πιο γεμάτος από αυτόν που είδαμε μετά την πώληση του χαρισματικού του «δεκαριού». Με μια χαρά τετράδα στα μετόπισθεν, τον Γιάκιτς εξαιρετικό δίπλα στον Ζαφείρη και τον Αλι να κάνει ό,τι θέλει, ο ΠΑΟΚ φαινόταν να καθαρίζει το ματς πριν βγει το ημίχρονο. Ο Αλι ολοκλήρωσε εξαιρετικά μια αντεπίθεση στο μισάωρο και ο ΕνΝτιαγιέ βρήκε το δεύτερο γκολ μετά από ένα κόρνερ λίγο αργότερα. Αλλά όπως συνηθίζει ο ΠΑΟΚ σταμάτησε και κοιταζόταν στον καθρέφτη. Ο Παναιτωλικός μείωσε στο 50΄ με τον Εστέμπαν, που μπήκε στο ματς και τον άλλαξε και ο ΠΑΟΚ τα χρειάστηκε. Και γιατί ο Σορετίρε το γκολ του τελικού 3-1 το βρήκε στο τελευταίο λεπτό του ματς.

Ο Αθανασίου έτοιμος για Εθνική

Κατά τα άλλα ο ΟΦΗ κατάλαβε πόσο σκληρό είναι το πρόγραμμα όταν παίζεις Πέμπτη – Κυριακή. Ζορίστηκε απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης μετά την νίκη επί της Χοφενχάιμ, όπως είχε συμβεί και στο ματς με τον Αρη μετά την νίκη στη Σόφια. Η ομάδα του Κόντη που προηγήθηκε με τον Αποστολάκη (ένα από τους λίγους ξεκούραστους) δέχτηκε γρήγορα την ισοφάριση από τον Μαρέσκα και βρέθηκε πίσω στο σκορ με γκολ του Κετού. Ο Αστέρας είχε ευκαιρίες στην κόντρα για να τελειώσει το ματς δεν το έκανε κι ο ΟΦΗ έσωσε ένα σπουδαίο για το ηθικό του βαθμό με ένα σπουδαίο γκολ του Αθανασίου στο 95΄. Με τον Γιαννούλη απόντα ο αριστερός μπακ του ΟΦΗ άξιζε μια κλήση στην Εθνική.

Πιο θεαματικές οι δηλώσεις

Το Σάββατο σε ένα μάλλον απογοητευτικό ντέρμπι ο Αρης και ο Ηρακλής μοιράστηκαν τους βαθμούς (0-0). Ο Γρηγορίου ξεκίνησε τον Μορόν για να του λύσει το πρόβλημα του γκολ, ο Αρης μπήκε δυνατά, είχε μερικές καλές προϋποθέσεις για γκολ στην αρχή, αλλά ο Ηρακλής ισορρόπησε σχετικά γρήγορα και πήρε την ισοπαλία άκοπα. Εντυπωσιακές οι δηλώσεις των προπονητών. Ο Γρηγορίου παραδέχτηκε ότι οι αλλαγές του δεν βοήθησαν, ενώ ο γίγαντας Ματζάρι είπε ότι δεν αφήνει την ομάδα παρά τις προτάσεις που έχει και ξεφώνισε δημοσίως τους υπεύθυνους των μεταγραφών λέγοντας πως όχι μόνο δεν του πήραν κάποιους παίκτες που θεωρούσε χρήσιμους αλλά του έφτιαξαν και μια ομάδα που έχει τέσσερις παίκτες στην ίδια θέση! Τέτοια προβλήματα δεν έχει ο Λέτο που είδε την Κηφισιά να περνά από το Περιστέρι κερδίζοντας με 1-2. Ο σκόρερ Πόμπο είναι ο καλύτερός της παίκτης και ένας από τους καλύτερους χαφ του πρωταθλήματος.

Η διακοπή που ακολουθεί είναι μεγάλη. Πράγμα κακό για τους προπονητές που δεν ξεκίνησαν καλά. Κάμποσοι στις δηλώσεις τους είχαν φάτσες απολυμένων. Συνιστώ ψυχραιμία…

(Gazzetta.gr Σεπτέμβριος 2026)

Φιόρδ στα Βαλκάνια

Sun, 20 Sep 2026 10:18:12 GMT

Η ταινία έχει τον τίτλο «Φιόρδ». Διαδραματίζεται στην Νορβηγία. Αλλά είναι δημιούργημα Ρουμάνου σκηνοθέτη, του πολυβραβευμένου Κριστιάν Μουντζίου. Οι πρωταγωνιστές της είναι μια οικογένεια Ρουμάνων που βρέθηκαν στην Νορβηγία για μια νέα ζωή κι έμπλεξαν. Κατά κάποιο τρόπο αυτό που παρακολουθούμε είναι μια διαμάχη ανάμεσα στη Νορβηγία και τους συγκεκριμένους Ρουμάνους: στη βάση της διαμάχης υπάρχουν οι διαφορετικές αντιλήψεις μιας χώρας και ενός ζευγαριού. Όπως πάντα συμβαίνει με τις καλές ταινίες αυτό είναι το πρόσχημα του δημιουργού. Ο Μουντζίου μας μιλά για τις αντιλήψεις ενός κόσμου που φεύγει (αυτόν του ζευγαριού) κι ενός κόσμο που έρχεται ή που μάλλον υπάρχει: στην άγνωστη Νορβηγία.

Γίνεται μεγάλη συζήτηση τα τελευταία χρόνια για το πόσο αλλάζουν οι χώρες και οι πόλεις με αφορμή την μετανάστευση. Πολύς κόσμος λέει πως οι μετανάστες οφείλουν να σέβονται τις αντιλήψεις που επικρατούν στην χώρα που καταφθάνουν – φυσικά και την νομοθεσία της και τις αρχές της – αλλιώς υπάρχει πρόβλημα. Διάφοροι ξενόφοβοι ισχυρίζονται ότι η άρνησή των μεταναστών να αφήσουν κατά μέρος αντιλήψεις που δεν συμβαδίζουν με τα ευρωπαϊκές συνήθειες, αλλοιώνει τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα των χωρών: το λένε και πολλοί που κατά τα άλλα αναγνωρίζουν πως σε πολλές περιπτώσεις οι μετανάστες συμβάλουν και στην ευρωπαϊκή κοινωνική ευημερία κάνοντας κακοπληρωμένες δουλειές που οι ντόπιοι σνομπάρουν. Η θέση αυτή, (ούριος άνεμος στα πανιά της Ακροδεξιάς…) εξηγεί και την δημιουργία ένα είδος φόβου στον οποίο η Ακροδεξιά πάντα ποντάρει. Κόσμος φοβάται τους Αφρικανούς, τους μουσουλμάνους, τους Ασιάτες – τους βλέπει ως εισβολείς που απειλούν τον κόσμο του και της συνήθειες του. Κινούμενος από αυτό ο Μουντζίου κάνει κάτι ενδιαφέρον. Παίρνει μια αληθινή ιστορία που έχει συμβεί στην Νορβηγία, της δίνει μια ελάχιστη δραματουργική υπερβολή, και μας την παρουσιάζει χωρίς φιοριτούρες. Ναι είναι μια ιστορία με μετανάστες. Όχι όμως Αφρικάνους ή Ασιάτες αλλά με Ευρωπαίους – Βαλκάνιους. Οι συγκεκριμένοι δεν φτάνουν στην Νορβηγία για να κάνουν δουλειές του ποδαριού, δεν είναι φτωχοδιάβολοι, δεν εκλιπαρούν για άδειες παραμονής. Είναι καλοπληρωμένοι και μορφωμένοι. Το σημαντικότερο; Πρόκειται για καλούς ανθρώπους: καλούς Χριστιανούς. Αλλά με βαλκανικές αντιλήψεις. Και η Νορβηγία δεν είναι στα Βαλκάνια.

Ο Μουντζίου αναρωτιέται αν μπορούν να συνυπάρξουν στην τωρινή Ευρώπη άνθρωποι τόσο διαφορετικοί. Προβληματίζεται για το ποια είναι τα όρια της ανοχής. Αλλά και ταυτόχρονα απαντάει. Λέει ότι για την συνύπαρξη η ανοχή δεν αρκεί – για την ακρίβεια δεν αρκεί τίποτα. Οι αντιλήψεις μας, λέει, είναι τόσο ριζωμένες στο μυαλό μας που δεν θα μας μετακινήσουν ποτέ από τις θέσεις μας. Ολους. Οι Νορβηγοί θα συνεχίσουν να είναι Νορβηγοί και οι Βαλκάνιοι Βαλκάνιοι. Σιγά το συμπέρασμα – θα πει κάποιος. Να συμφωνήσω. Αλλά πρόκειται για συμπέρασμα που λίγοι τολμούν να μοιραστούν δημόσια από φόβο μήπως χαρακτηριστούν ακροδεξιοί ή εθνικιστές διότι αυτοί τα λένε αυτά, όπως κι άλλα ανάλογα. Γιατί τολμά και τα λέει ο Ρουμάνος σκηνοθέτης; Γιατί σου δείχνει με τον τρόπο που χειρίζεται όλους τους ήρωές του πως δεν είναι ούτε ακροδεξιός, ούτε εθνικιστής, αλλά απλά ένας παρατηρητής – ένας γνώστης του τι σημαίνει να είσαι Βαλκάνιος στη Νορβηγία. Ο Μουντζίου είναι ένας ανήσυχος διανοητής, που προβληματίζεται δημόσια όχι υιοθετώντας ακροδεξιές φοβίες, αλλά υπεράνω φόβων και δισταγμών. Τονίζοντας απλά σκληρές αλήθειες και δείχνοντας παράλληλα αγάπη για τους ήρωές του αλλά κι ένα ειλικρινή σεβασμό σε όλους. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά απλά διαφορετικοί άνθρωποι. Με λογικά διαφορετικές αντιλήψεις.

Αν κάποιος θέλει να δει την ταινία ας μην διαβάσει ό,τι ακολουθεί. Δεν μπορώ να αποφύγω σεναριακές αποκαλύψεις καταθέτοντας κι εγώ προβληματισμούς. Το «Φιορδ» του τίτλου είναι απλά ένα ονειρεμένο σκηνικό, αλλά η ερώτηση είναι αν η Ευρώπη επιτρέπει όνειρα. Γιατί μπλέκουν οι Ρουμάνοι; Για τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους. Οι Χριστιανοί Ρουμάνοι πιστεύουν πως στα παιδιά χρειάζονται και τιμωρίες και κανά χαστουκάκι για παραδειγματισμό. Οι Νορβηγοί αυτά τα θεωρούν επικίνδυνα και επεμβαίνουν. Η Πρόνοια τους, ανεξάρτητη αρχή πραγματική, παίρνει τα παιδιά των Ρουμάνων – το ένα νεογέννητο – μέχρι να ολοκληρωθούν οι δίκες: πρώτα το αστικό δικαστήριο (που θα καθορίσει το αν οι γονείς θα κρατήσουν τα παιδιά) και μετά το ποινικό που θα κρίνει αν οι γονείς είναι επικίνδυνοι. Η πρώτη δίκη είναι σκληρότατη: θυμώνεις γιατί οι Ρουμάνοι δικάζονται για τις συντηρητικές αντιλήψεις τους χωρίς οι δικαστές να ζητάνε καν την γνώμη των παιδιών. Αλλά και εκπλήσσεσαι γιατί, παρά το σφυροκόπημα των Νορβηγών δικηγόρων, το δικαστήριο αποφασίζει υπέρ των Ρουμάνων: αυτό είναι και το μόνο αισιόδοξο μήνυμα του έργου, ότι δηλαδή στη Νορβηγία υπάρχει μια δικαιοσύνη που λειτουργεί. Αλλά σε όλη την διάρκεια της ταινίας, ως Βαλκάνιος, μισείς τους Νορβηγούς, τις αντιλήψεις και τις δομές τους. Τόσο που όταν οι Ρουμάνοι στο τέλος δραπετεύουν για να μην αντιμετωπίσουν και την νορβηγική ποινική δικαιοσύνη τους χειροκροτάς. Κι ας έχεις δει ότι η δικαιοσύνη στα Φιορδ είναι ανεπηρέαστη. «Και η καλύτερη να είναι», σκέφτεσαι ως Βαλκάνιος, «μακριά από μας». Όπως και η Νορβηγία με τον πολιτισμό της.

Το ωραίο είναι ότι τα λεφτά στον Μουτζίου για να γυρίσει την ταινία του τα έδωσαν οι Νορβηγοί. Διότι ίσως πιστεύουν πως θα τους συμπαθήσουμε για την ευαισθησία τους - ίσως τους πούμε και μπράβο. Αυτό που εμείς βλέπουμε ως ένα είδος καφκικής τρομακτικής τυπολατρικής χώρας είναι για τους ίδιους μια χώρα υπόδειγμα ευαισθησίας και οργάνωσης. Ενώ εμείς συμπάσχουμε με τους Ρουμάνους που το βάζουν στα πόδια για να μην ξαναχρειαστεί να εξηγήσουν τι σημαίνει η φράση «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», οι Νορβηγοί πιθανότατα με την φυγή τους γελάνε: ο φόβος για την δικαιοσύνη είναι τόσο βαλκανικός που θα τους μοιάζει ακατανόητος. Ενώ εμείς νιώθουμε ότι θα θέλαμε κάποιον από τους πολλούς Νορβηγούς που εμφανίζονται τουλάχιστον να του ρίξουμε δυο χαστούκια, είμαι σίγουρος ότι οι Νορβηγοί θα μας πρότειναν ένα ψυχοθεραπευτή για τα αδικαιολόγητα νεύρα μας.

Κατά τα άλλα δεν μπορεί, δεν μπορεί κάπου θα συναντηθούμε. Στο ίδιο ευρωπαϊκό σπίτι ζούμε.

(Βημαγκαζίνο, Σεπτέμβριος 2026)

Λατρεία για τα τρόπαια σημαίνει Ρεάλ

Sun, 20 Sep 2026 10:10:00 GMT

Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τελικά το πρώτο Σούπερκαπ της Ευρωλίγκας και το έκανε γιατί είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, δηλαδή μια ομάδα διαρκώς διψασμένη για τρόπαια. Η Βασίλισσα κέρδισε τον Ολυμπιακό 93-89 όσο δύσκολα δείχνει το τελικό σκορ. Το ματς κρίθηκε πραγματικά στις λεπτομέρειες. Ο Μοντέρο κάπως απρόσεκτα πάτησε την γραμμή της επαναφοράς στερώντας από τον Ολυμπιακό μια επίθεση 14 δευτερολέπτων που θα μπορούσε να τον οδηγήσει τουλάχιστον στην ισοφάριση, και στην συνέχεια ο Φελίζ βρήκε το καλάθι για το τελικό +4 – όλα αυτά έγιναν στα τελευταία 25 δευτερόλεπτα του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε πιο ανθεκτικός αλλά όχι και σκληρός, η Βασίλισσα ήταν παραγωγικότερη και στην αρχή του ματς όταν έχτισε μια μικρή διαφορά ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο, αλλά και στο τέλος όταν γύρισε από το -5 καλά καλά χωρίς κανείς να καταλάβει πως. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει κάποιο άλλο τρόπαιο μέσα στη σεζόν, αλλά πάντα η συμπεριφορά της σε ματς που κρίνουν τρόπαια είναι άξια σεβασμού. Από την πίστη και την προσήλωσή της έχεις μόνο να μάθεις.

Μια βόλτα στο Μουσείο

Την αγάπη της Βασίλισσας για τα τρόπαια την καταλάβαινες κυρίως στο παλιό Μουσείο της στο Μπερναμπέου. Εκεί έβλεπες όλα τα τρόπαια που έχουν κερδίσει οι ομάδες της σε όλα τα αθλήματα. Ψάρωνες βλέποντας παραταγμένα τα κύπελλα πρωταθλητριών (ήταν εννέα όταν πριν χρόνια εγώ είχα πρωτοπάει), έβλεπες στην συνέχεια όλες τις Χρυσές Μπάλες που έχουν κερδίσει ποδοσφαιριστές της και μετά χανόσουν σε ένα πλήθος από κύπελλα – θαμπωνόσουν για την ακρίβεια. Δεν υπήρχε τίποτα που να μην το εκθέτουν και δεν έβλεπες μόνο τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα: θυμάμαι ακόμα ένα εντυπωσιακό τρόπαιο που η Βασίλισσα είχε κερδίσει την δεκαετία του 60 σε ένα φιλικό τουρνουά στη Σεβίλλη. Άλλη ομάδα δεν θα το παρουσίαζε καν, εκεί το είχαν στο κέντρο του Μουσείου για να ξεχωρίζει με την εντυπωσιακή ομορφιά του: ήταν ένας ασημένιος μικρός πύργος, φιλοτεχνημένος ένας Θεός ξέρει από ποιόν – νόμιζες ότι είναι το σημαντικότερο τουρνουά που έχουν κερδίσει. Κάπως έτσι φαντάζομαι θα παρουσιάζουν και το Σούπερκαπ της Ευρωλίγκας: τους έχω ικανούς για ένα χρόνο να βάλουν και μια ταμπέλα που να λέει πως είναι η μόνη ομάδα μπάσκετ στον κόσμο που έχει αυτό το τρόπαιο. Αν και το νέο τους Μουσείο, όπως επιβάλει η μόδα των καιρών μας, είναι αυτό που λέμε διαδραστικό: πληρώνεις και βλέπεις φάσεις – τα τρόπαια δεν λείπουν αλλά τα χρήματα τα έχουν κοδέψει για το οπτικοακουστικό μέρος του. Νομίζω πως είναι λάθος, αλλά αυτοί ξέρουν.

Υπάρχει και δουλεύει ο Πέδρο Μαρτίνεθ

Όπως ξέρουν και μια αρχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ: όταν δεν έχεις πολλά χρήματα για ξόδεμα τότε καλό είναι να ποντάρεις στις ιδέες ενός προπονητή. Αυτό κάνανε φέτος. Η Ρεάλ Μαδρίτης μοιάζει αποδυναμωμένη. Εχασε τον ασταμάτητο Χεζόνια και τον καταπληκτικό Λάιλς. Τους αντικατέστησε με καλούς παίκτες, όπως ο Καμπαρό και ο Γιάντουνεν και ο Πραντίγια που όμως δεν μπορούν να συγκριθούν μαζί τους. Εχει ακόμα τον Γιουλ στα 38 του και όλοι ξέρουν τα προβλήματα του Καρούμπα. Σιγά σιγά και ο 34χρονος Εντι Ταβάρεζ δεν μπορεί να κάνει πάντα την διαφορά. Ποια ήταν η λύση; Το να ποντάρουν στον κόουτς Πέδρο Μαρτίνεθ που έφτιαξε την Βαλένθια, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ομάδες που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Και το χέρι του κόουτς αμέσως φάνηκε: η μαχητική και γρήγορη Ρεάλ παίρνοντας πράγματα, όχι μόνο από τους νεοφερμένους, αλλά και από τον Μαλεντόν που πέρυσι δεν την βοήθησε, και από τους Φελίζ και Ντεκ σε κρίσιμα σημεία έτρεξε και κούρασε τον Ολυμπιακό παίζοντας με 12 παίκτες που επιθετικά όλοι κάτι έδωσαν. Ναι δεν θα κερδίσει την Ευρωλίγκα – χρειάζεται σίγουρα τουλάχιστον ένα ακόμα παίκτη να αντικαθιστά τον Καμπάτσο που δεν είναι βιονικός. Αλλά στο μεταξύ, συνεπέστατη στις παραδόσεις της, κέρδισε το Σουπερκάπ. Που σημαίνει πως στο αιώνιο βιβλίο των θριάμβων της η σελλίδα της σεζόν 2026-27 κάτι θα γράφει.

Κάτι φωνάζει ότι λείπει

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Γιώργος Μπαρτζώκας γυρίζει από το Ντουμπάι περισσότερο σοφός από όσο πήγε: σε δυο μέρες είδε σε δυο πολύ δύσκολα ματς πολλά καλά, στα οποία πρέπει να ποντάρει, και κάποιες αδυναμίες που πρέπει να διορθωθούν. Για δεύτερο σερί παιγνίδι ο Ολυμπιακός πήρε λίγα από τα σέντερ του – ίσως και γιατί το πικ εν ρολ παιγνίδι μοιάζει λίγο να λείπει. Η απουσία του Μιλουτίνοφ, που φάνηκε και με την Φενέρ, παρόντος του Ταβάρεζ ήταν ακόμα μεγαλύτερη κι ας τον έφθειραν οι περιφερειακοί του Ολυμπιακού με φάουλ που κέρδισαν στις διεισδύσεις τους. Ο Χολ προσπάθησε, ο Τζόουνς έπαιξε πάλι λίγο: τα δέκα λεπτά του δεν αρκούσαν. Ο Ολυμπιακός έδειξε ένα πρόβλημα που τον συνόδευε και πέρυσι στο τέλος της χρονιάς κυρίως: είχε μόλις 8/22 τρίποντα κι από αυτά τα 6 ήταν του Φουρνιέ και του Βεζένκοφ – ένα τριάρι με σουτ φωνάζει ότι λείπει, μολονότι χθες έπαιξε και ο Παπανικολάου που στο διάστημα που αγωνίστηκε αμυντικά ήταν πολύ καλός.

Ριμπάουντ και ασίστ πόνεσαν

Απόντος του Μιλού, δηλαδή του σέντερ γύρω από τον οποίο μπορεί να στηθεί ένα σοβαρό επιθετικό παιγνίδι, ο Ολυμπιακός πόνταρε σχεδόν αποκλειστικά στους περιφερειακούς του με αποτέλεσμα το ματς να γίνει για πολλή ώρα ένα διαρκές γύρω γύρω όλοι. Αυτή τη φορά οι πόντοι του Φουρνιέ, του Ντόρσεϊ, του Τζόζεφ, του Μοντέρο και του ΜακΙντάιερ (που με 9 ασίστ έδειξε πως και πόσο μπορεί να βοηθήσει) δεν πλησίασαν καν τους 50, όπως στο ματς με την Φενέρ και κάπως έτσι πήγε λίγο στράφι το μεγάλο ματς του Βεζένκοφ που με 22 πόντους και 6/12 σουτ ήταν ο καλύτερος του γηπέδου. Νομίζω πως ο Μπαρτζώκας θα έχει πολλά να πει για την κυκλοφορία της μπάλας (έγινε κατάχρηση ντρίπλας ίσως γιατί απόντος του Μιλουτίνοφ έλειψαν και τα καλά σκριν…), αλλά και για την άμυνα καθώς μπορεί τα ελεύθερα σουτ της Ρεάλ να μην ήταν πολλά, αλλά τα χαμένα ριμπάουντ πόνεσαν: η Βασίλισα πήρε 14 παραπάνω και είχε και 7 ασίστ περισσότερες.

Και για αυτό θα είναι για ένα χρόνο η μόνη με ένα ευρωπαϊκό Σούπερ καπ στο πάντα λαμπερό μουσείο της…

Ο Φουρνιέ το βιολί του...

Sat, 19 Sep 2026 09:42:57 GMT

Το Σούπερ καπ της Ευρωλίγκας, ένας θεσμός που προέκυψε μάλλον για να έχει το Ντουμπάι μια κάποια προβολή ώστε να συνεχίσει την αποδοτική συνεργασία του με την Ευρωλίγκα, στάθηκε αιτία για να υπάρξουν (εν μέρει…) τα αποκαλυπτήρια του Ολυμπιακού που πήγε εκεί για να το διεκδικήσει. Ο Ολυμπιακός κέρδισε την Φενέρ με 92-90 και θα βρει στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης που χρειάστηκε την παράταση για να λυγίσει τους γηπεδούχους. Το έκανε συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο από εκεί που σταμάτησε πέρυσι: ο Ιβάν Φουρνιέ, που όταν τα πράγματα είναι σοβαρά βγαίνει πάντα μπροστά, τον πήρε από το χέρι βρίσκοντας και το καλάθι της νίκης και άλλα πολλά. Αλλά τον Γάλλο τον ξέρουμε. Τα καινούργια είναι άλλα.

Οι νέοι παλιοί

Ο Ολυμπιακός μετά την περσινή του σπουδαία χρονιά και άλλαξε και δεν άλλαξε. Άλλαξε γιατί έφυγαν πολλοί παίκτες (συνολικά επτά) και ήρθαν τρεις (ο Μοντέρο, ο ΜακΙντάιρ και ο Εντιάι) που θα έχουν αρκετό χρόνο. Και δεν άλλαξε γιατί υπάρχουν οι περσινοί πρωταγωνιστές του: ο Ντόρσεϊ δίπλα στον Φουρνιέ, ο Βεζένκοφ, ο Παπανικολάου, οι τρεις ψηλοί του (ο Μιλουτίνοφ που με την Φενέρ δεν αγωνίστηκε, ο Χολ και ο Ταρίκ Τζόουνς), αλλά και παίκτες που έχουν πια προσαρμοστεί και πρέπει να βοηθήσουν πιο πολύ. Ειδικά ο Γουορντ και ο εντυπωσιακά αδυνατισμένος Τζόζεφ. Αυτοί οι δυο, ο πολύ καλός κόντρα στην Φενέρ Χολ και ο λιγότερο καλός παρά την απουσία του Μιλουτίνοφ Ταρίκ Τζόουνς πρέπει να αποδειχτούν στην σεζόν κάτι σαν νέες μεταγραφές του.

Το όριο των 50 πόντων

Στο ματς με την Φενερ φάνηκαν αμέσως μερικά χαρακτηριστικά. Πρώτα από όλα ότι ο Ολυμπιακός είναι εντυπωσιακά πολυφωνικός χάρη στα γκαρντ του. Ο Μοντέρο που ακόμα παίζει στο 50%, παίρνει πρωτοβουλίες που πέρσι έλειπαν: σε 21 λεπτά βρήκε 13 πόντους (με 4/8 σουτ) σχεδόν χωρίς να το καταλάβει κανείς. Ο Ντόρσεϊ, παίζοντας σχετικά λίγο έδειξε πάλι την αγαπημένη του ικανότητα να ξεκινά το παιγνίδι ζεστός. Ο Τζόζεφ βρήκε 10 πόντους σε στιγμές που η μπάλα έκαιγε. Ο Φουρνιέ δεν ήταν καθόλου μόνος κι ας είναι αυτός που σήκωσε την ομάδα στις πλάτες του κι όχι μόνο στην τελική ευθεία.

Ο Ολυμπιακός, χάρη στους 53 πόντους των περιφερειακών του έφτασε τους 92 σε ένα ματς που ο Βεζένκοφ μπλέκοντας με τις άμυνες του Γιασκεβίτσιους έβαλε μόλις 7 σουτάροντας ελάχιστα. Το πολύ παραγωγικό παιγνίδι των γκαρντ ήταν και ο λόγος που ο Ολυμπιακός γύρισε από το -10 και το -11 στην διάρκεια του ματς καλά καλά χωρίς να ιδρώσει. Λίγο γκάζι, λίγο πίεση στην άμυνα, λίγο προσοχή στα ριμπάουντ και το πράγμα έστωνε.

Αυτούς τους 50 πόντους των περιφερειακών που είδαμε στο πρώτο κιόλας επίσημο ματς της σεζόν ας τους κρατήσουμε ως όριο: όταν ο Ολυμπιακός θα τους βρίσκει (με απλώς ικανοποιητικό ποσοστό από το τρίποντο) δύσκολα θα χάνει γιατί θα ξεπερνάει τους 90 πόντους με μεγαλύτερη άνεση ακόμα και από πέρσι. Χθες απουσίασε μάλιστα και η επιθετική προσφορά του ΜακΙντάιερ που περιορίστηκε σε 1 καλάθι και 4 ασίστ παίζοντας 17 λεπτά, δηλαδή όχι και λίγο. Είναι νωρίς για να υποψιαστεί κανείς ότι από αυτόν ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα περιμένει την δουλειά του Γουόκαπ αλλά κι αυτό να συμβεί ο Αμερικάνος είναι πιο παραγωγικός και πιο αποτελεσματικός από τον άπιστο Θωμά: είναι απλά θέμα χρόνου να λυθεί.

Η άλλη άμυνα

Υπάρχει ζήτημα περιφερειακής άμυνας μετά την φυγή του Γουόκαπ και του Νιλικίνα, που πέρυσι είχε μια κάποια προσφορά σε αυτό τον τομέα; Νομίζω όχι, απλά ο Ολυμπιακός χωρίς τον Γουόκαπ προσπαθεί ήδη να παίξει λίγο διαφορετικά: την περιφερειακή άμυνα πρέπει να την βοηθήσουν περισσότερο ο Γουόρντ και ο Εντιάι, φυσικά και ο Κώστας Παπανικολάου όταν είναι έτοιμος και μπορεί να προσφέρει τα ποιοτικά λεπτά του. Επειδή είναι ακόμα πολύ νωρίς στο ματς με την Φενέρ υπήρχε ένα πρόβλημα συγχρονισμών: κάπως έτσι και ο Σίλντς και ο Κι βρήκαν πολλά ελεύθερα σουτ δίνοντας στην Φενέρ διαφορές που ψαλιδίστηκαν, αλλά φυσικά στον Γιώργο Μπαρτζώκα δεν άρεσαν. Από την άλλη το ξέρουμε από πέρυσι πως η εμονική επένδυση στην άμυνα (όχι μόνο από τον Μπαρτζώκα, αλλά και από τους προπονητές των ομάδων στην Ευρωλίγκα γενικά) έχει πάει στην άκρη. Τα ασταμάτητα ματς μειώνουν δραματικά το χρόνο των προπονήσεων: ο σκοπός είναι να υπάρχουν παίκτες που αγαπούν τις επιθετικές πρωτοβουλίες και ο Ολυμπιακός έχει φέτος πολλούς. Αν μοιάζει με το μάτι κάτι να χρειάζεται είναι μάλλον ρολίστες για να μην υπάρξει μεγάλη επιβάρυνση των βασικών: θυμίζω ότι πέρυσι έφτασε να έχει 14- 15 παίκτες. Ηταν υπερβολή, αλλά κάποιοι ήταν και χρήσιμοι στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Και για αυτό πάντως δεν χρειάζεται η παραμικρή ανησυχία: εδώ και χρόνια κάθε χρόνο ο Ολυμπιακός προσθέτει τρεις – τέσσερις παίκτες μετά το ξεκίνημα της κανονικής περιόδου κι αν χρειαστεί θα το κάνει και φέτος. Η περσινή επιλογή του μεγάλου ρόστερ κοπιάρεται πάντως: έβλεπα την Φενέρ και σκεφτόμουν πως ο Γιασκεβίτσιους που κάποτε έπαιζε το πολύ με 9 παίκτες έχει επενδύσει φέτος στην ποσότητα. Χθες είχε εκτός δωδεκάδας τον Λάρκιν και τον Μαχμούτογλου ενώ μολονότι έδωσε χρόνο σε όλους δεν χρησιμοποίησε τον Σανλί – θέλω να πω πως έχει 14 παίκτες πρώτης γραμμής, πράγμα που δείχνει και τα μεγάλα σχέδια του.

Τι λείπει

Το ματς ήταν χρήσιμο για να φανούν πολλά που ο νέος Ολυμπιακός θα μας δείξει εφέτος και υπο αυτό το πρίσμα ο τελικός με την Ρεάλ Μαδρίτης θα είναι ακόμα πιο χρήσιμος. Τι δεν μπορεί να κριθεί με βάση το χθεσινό παιγνίδι; Η λειτουργικότητα της γραμμής των ψηλών: η απουσία του Μιλουτίνοφ δεν επιτρέπει συζητήσεις. Τι μοιάζει να λείπει; Νομίζω ένα τριάρι με καλό σουτ, ικανό να πλαισιώσει τον Εντιάι όταν αυτός μπαίνει για να δώσει σκληρότητα. Αλλά πραγματικά μιλάμε για λεπτομέρειες. Ο Ολυμπιακός είναι πιο γρήγορος και εκρηκτικός από πέρυσι, πιο απλός, πιο ωραίος στο μάτι και μάλλον λιγότερο εξαρτημένος από ένα – δυο παίκτες. Ετοιμος για μια ωραία μεγάλη σεζόν δηλαδή…

Τι περίπτωση είναι αυτός ο Γιαρεμτσουκ...

Fri, 18 Sep 2026 10:55:47 GMT

Διάβαζα τη ανάρτηση του Ρομάν Γιάρεμτσουκ μετά το γκολ του στο ματς με την Γιαγκελόνια. «Είμαι τόσο χαρούμενος που επιστρέφω και παίζω μπροστά σε αυτούς τους απίστευτους φιλάθλους. Τόσο χαρούμενος που γυρίζω εδω. Αυτό το καλοκαίρι έφερε πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά ποτέ δεν έχασα το πάθος ή την αγάπη μου για το ποδόσφαιρο. Θα δίνω πάντα τα πάντα για τους ανθρώπους γύρω μου και για όσους με στηρίζουν, ό,τι κι αν συμβεί. Αυτή η περίοδος μού έδειξε επίσης ποιοι ήταν πραγματικά ειλικρινείς μαζί μου και ποιοι στάθηκαν στο πλευρό μου όταν τα πράγματα δεν ήταν εύκολα — και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ» έγραψε ο Γιάρεμτσουκ στο instagram,. Ο Ουκρανός δεν είναι μόνο καλός ποδοσφαιριστής. Είναι και σπουδαίος άνθρωπος. Από αυτούς που δεν κρατάνε κακίες.

Δεν πρέπει να έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής από τον Γιάρεμτσουκ. Θέλω να σας θυμίσω τι του έχει συμβεί στην Ελλάδα.

Υπογράφει στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2024 μετά από πολύ γεμάτες σεζόν στην Γάνδη, στην Μπριζ και στην Βαλένθια. Κάνει 23 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και 7 στο Γιουρόπα λιγκ: τις βλέπεις και λες δεν είναι λίγες. Κοιτάς πιο προσεχτικά και τσιμπιέσαι. Ο Ουκρανός έχει σκοράρει στην δεύτερη μόλις εμφάνισή του - κόντρα στην Καλλιθέα στο Καραϊσκάκη - κι ενώ είχε αγωνιστεί μόλις 20 λεπτά: ήταν και γκολ νίκης. Παρόλα αυτά σε όλη την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος παίζει βασικός σε δυο (!!!!) ματς: μάλιστα δεν τελειώνει κανένα από τα δυο. Για να πάρει φανέλα βασικού σε ματς πρωταθλήματος πρέπει να περάσουν 21 αγωνιστικές: απίθανα πράγματα. Μέχρι τότε παίζει σκάρτα δεκάλεπτα.

Ούτε στην Ευρώπη

Ακόμα χειρότερα στο Γιουρόπα λιγκ. Ο Μεντιλίμπαρ τον ξεκινά βασικό στο ματς με την Λιόν μαζί με τον ΕλΚαμπί. Ο Ολυμπιαός χάνει, ο κόουτς κρίνει ότι οι δυο δεν μπορεί να συνυπάρξουν και ο Γιάρεμτσουκ μένει μόνιμα στον πάγκο, μέχρι να χτυπήσει ο ΕλΚαμπί και να εμφανιστεί στη Νορβηγία στο ματς με την Μπόντο. Του χρεώνεται η ήττα και απόντος πάντα του ΕλΚαμπί στη ρεβάνς ξεκινά σέντερ φορ ο Ζέλσον. Ερχεται από τον πάγκο και βάζει δυο γκολ. Ε και; Πάλι καταλήγει στον πάγκο.

Στην Βενετία για 48 ώρες

Τον Δεκέμβριο του 2024 ο Ολυμπιακός παίρνει τον Μπετανκόρ από τον Πανσερραϊκό. Ολοι είναι βέβαιοι ότι ο Ουκρανός θα φύγει. Ο Ολυμπιακός συμφωνεί με την Βενέτσια να της δανείσει τον Γιάρεμτσουκ που έχει βαρεθεί να παίζει δεκάλεπτα. Ο Ουκρανός περιμένει να περάσει μια εβδομάδα για να φύγει: η γυναίκα του ψάχνει σπίτι στη Βενετία. Ο Μεντιλίμπαρ δεν θέλει ούτε τον Ισπανό του Πανσερραϊκού, και βάζει τον Γιάρεμτσουκ μεσοβδόμαδα σε ένα ματς κυπέλλου με τον ΠΑΟ: τον χρησιμοποιεί για 17 λεπτά κι αυτός σκοράρει. Ο Μεντιλίμπαρ λέει ότι μετά από αυτό το γκολ πρέπει να παραμένει κι ας έχει δώσει τα χέρια με τους Ιταλούς. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει και κάτι στην χρησιμοποίησή του. Πάλι για αυτόν υπάρχει μόνο ο πάγκος.

Ο Μεντιλίμπαρ τον ξαναθυμάται και τον χρησιμοποιεί βασικό στο ματς κυπέλλου με την ΑΕΚ: αυτός, ο Ορτα και ο Πάλμα βάζουν έξι γκολ στην Ενωση, αλλά δεν ξαναπαίζουν ποτέ ξανά μαζί! Ο Ουκρανός βέβαια επιβραβεύεται: παίζει στα δυο πρώτα ματς των πλέι οφ. Βαζει γκολ στον ΠΑΟ. Και μετά πάλι καταλήγει στον πάγκο.

Οχι μόνο ο Μεντιλίμπαρ

Πιθανότατα ο παίκτης πίστεψε ότι τα είδε όλα και ότι αφού τελείωσε την σεζόν καλά (έχοντας προσφορά και στον τελικό κυπέλου με τον ΟΦΗ πάλι ως αλλαγή) θα είχε περισσότερο χρόνο: ούτε για αστείο! Ερχεται ο Ταρέμι, ο μόνος ποδοσφαιριστής στον οποίο ο Μεντιλίμπαρ τηλεφώνησε για να τον πείσει να πει ναι σε πρόταση, και καταλήγει πάλι τρίτος φορ. Εχει ένα τραυματισμό στην αρχή, επιστρέφει και βάζει τέσσερα γκολ στα ματς του κυπέλου που χρησιμοποιήθηκε. Αλλά στο πρωτάθλημα δεν παίζει σχεδόν καθόλου και στο Τσάμπιονς λιγκ του δίνεται η δυνατότητα να αγωνιστεί 12 λεπτά – κόντρα στην Μπάρτσα κι ενώ ο Ολυμπιακός χάνει με 6-1. Ζει και την σπάνια εμπειρία στο ματς με την Λεβερκούζεν να μην παίξει καθόλου και να προτιμηθεί αντί αυτού για να μπει αλλαγή ο ΕλΚαμπί που έχει επιστρέψει από το Μαρόκο κάτι ώρες πριν το ματς.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν θεωρώ υπεύθυνο για αυτή του την χρησιμοποίηση αποκλειστικά τον Μεντιλίμπαρ. Ένα σωρό κόσμος δουλεύει στον Ολυμπιακό – υπάρχουν τεχνικοί διευθυντές, βοηθοί, αναλυτές κτλ. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν υπήρξε κάποιος να επισημάνει ότι ο καλός αυτός παίκτης αδικείται.

Πέντε γκολ για την Λιόν

Τον περασμένο Ιανουάριο ο Ουκρανός δεν αντέχει άλλο και φεύγει. Πάει στην Λιόν. Κουβαλάει δυο χρόνια με ελάχιστα παιγνίδια και κανονικά πρέπει η ζωή του εκεί να είναι δύσκολη. Κι όμως πετυχαίνει 5 γκολ σε 13 ματς κι από τον Μάρτιο και μετά παίζει βασικός! Επιστρέφει πάλι στην Ελλάδα, κάνει προετοιμασία και δεν μπαίνει στην ευρωπαϊκή λίστα που δημιουργείται για τα ματς με την Ναϊμέγκεν: αποφασίζεται πως αναπληρωματικός φορ του ΕλΚαμπί θα είναι ο Ζότα. Γιατί; Γιατί έτσι!

Το πως έμεινε στον Ολυμπιακό μοιάζει σχεδόν ανεξήγητο. Νομίζω πως ο λόγος είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν ήθελε να τον χαρίσει, όπως τον Ταρέμι πχ που έφυγε χωρίς να φέρει χρήματα. Η κατά λάθος παραμονή πάντως βγήκε σε καλό. Ο Γιάρεμτσουκ μπήκε στη λίστα γιατί χτύπεσε ο ΕλΚαμπί κι ενώ έχει υπάρξει προβληματισμός για το αν είναι καλύτερα αντί για αυτόν να μπει ο Ρόκα – αν ο μικρός Ισπανός δεν μπήκε είναι γιατί κι αυτός έχει ένα τραυματισμό. Κανονικά θα έπρεπε όλος ο Ολυμπιακός μετά τον τραυματισμό του ΕλΚαμπί να έχει πέσει πάνω του για να τον στηρίξει, να του τονώσει το ηθικό, να τον πείσει ότι έφτασε η στιγμή του. Όχι μόνο δεν συνέβη ακριβώς αυτό, αλλά ο Ολυμπιακός την τελευταία μέρα των μεταγραφών απέκτησε και φορ - θα έλεγε κανείς από φόβο μην γίνει βασικός ο Γιάρεμτσουκ. Που μπήκε στο ματς με την Γιαγκελόνια και σκόραρε. Κι αντί να πει στο τέλος ότι έχει καταλάβει πως στον Ολυμπιακό είναι όλοι τρελοί τους είπε ότι τους αγαπάει κιόλας…

Κάθε όνειρο επιτρέπεται

Fri, 18 Sep 2026 10:16:52 GMT

O Χρήστος Κόντης την παραμονή του παιγνιδιού του ΟΦΗ με την Χοφενχάιμ για το Eurora League δεν είχε μιλήσει απλά για την ανάγκη η ομάδα του να κάνει ένα πολύ καλό ματς απέναντι στους Γερμανούς αλλά είχε αναφερθεί και στους βαθμούς που χρειάζεται για να προκριθεί στην επόμενη φάση τονίζοντας ότι είναι απαραίτητοι 9 με 11. Μολονότι όπως είπε η ομάδα του θα κοιτάξει κάθε ματς ξεχωριστά, καταλάβαινες ότι υπάρχει στο μυαλό του ένα σχέδιο πρόκρισης και ότι με βάση αυτό ο ΟΦΗ έπρεπε να ξεκινήσει με νίκη. Κάπως έτσι προέκυψε η χθεσινή εντυπωσιακή βραδιά: μια νύχτα σπαρμένη θάματα στο Ηράκλειο. Ο ΟΦΗ κέρδισε την Χοφενχάιμ αποδεικνύοντας πως κανένα όνειρο δεν απαγορεύεται ακόμα και στο πολύ δύσκολο Europa League γιατί είχε κυκλώσει το ματς. Το αντιμετώπισε με μεγάλη πίστη, με γνώση του αντιπάλου και με δυο τουλάχιστον μεγάλες σιγουριές. Την σιγουριά ότι ο ίδιος είναι πολύ καλά και την σιγουριά ότι έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία.

Η μεγάλη σιγουριά

Η σιγουριά ότι ο ΟΦΗ είναι καλά του προκύπτει από το γεγονός ότι έχει αντιμετωπίσει τρεις μεγάλες ελληνικές ομάδες πολύ νωρίς στη σεζόν και δεν έχει χάσει από καμία σε στιγμές μάλιστα που αυτές ήθελαν (και πολύ) να κερδίσουν. Ο ΟΦΗ κέρδισε την ΑΕΚ στον τελικό του Σούπερ καπ τον Αύγουστο: δεν έδωσε μαζί της ένα καλοκαιρινό φιλικό αλλά κέρδισε ένα τρόπαιο στερώντας το από την πρωταθλήτρια. Πήγε στην Θεσσαλονίκη να παίξει στο κύπελλο με ένα πληγωμένο ΠΑΟΚ που ήθελε μια νίκη βάλσαμο και του απέσπασε μια λευκή ισοπαλία θυμίζοντας του ότι η περσινή του νίκη στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δεν ήταν τυχαία. Σίγουρα το αποτέλεσμα που εκτόξευσε την αυτοπεποίθησή του είναι η νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό. Κουβαλούσε ένα πολύ κακό σερί από συνεχόμενες ήττες, βρήκε τον Ολυμπιακό με νέο προπονητή και θέληση για ένα νέο ξεκίνημα και παρόλα αυτά τον κέρδισε. Ο Κόντης είχε σταθεί πολύ σε αυτή την νίκη λέγοντας πριν το ματς με τους Γερμανούς πως η δυσκολία του ματς με την Χόφενχαϊμ είναι αντίστοιχη με αυτή με το ματς με τον Ολυμπιακό. Δεν το έκανε για να συγκρίνει τον Ολυμπιακό με τους Γερμανούς, αλλά για να πείσει τους παίκτες του πως όλα γίνονται. Το να έχει ένας προπονητής ένα απτό παράδειγμα για να το χρησιμοποιήσει ως μπούσουλα επιτυχίας είναι κάτι σπουδαίο. Οι παίκτες καταλαβαίνουν ευκολότερα τα απλά: τα σύνθετα είναι για τους οπαδούς, τους δημοσιογράφους κτλ. Το να μπορείς να πείσεις τους παίκτες σου ότι αν παίξουν με ένα δεδομένο τρόπο θα κερδίσουν είναι ό,τι καλύτερο: το έκανε πολύ ο Οτο Ρεχάγκελ – τα παιδιά του το θυμούνται και το λένε ακόμα.

Θα το ζήλευε ο Ρεχάγκελ

Δεν το επισήμανα αυτό τυχαία: η νίκη του ΟΦΗ μου θύμισε σε πολλά τις μεγάλες βραδιές της Εθνικής του Ρεχάγκελ. Κοινή συνισταμένη άλλωστε στα καλά αποτελέσματα του ΟΦΗ με τους μεγάλους του ελληνικού πρωταθλήματος ήταν η άριστη αμυντική του λειτουργία και κάτι ανάλογο είδαμε και χθες. Ο ΟΦΗ βρήκε δυο γκολ. Αλλά αυτό που του έδωσε την νίκη ήταν η άριστη άμυνα του.

Ο ΟΦΗ περίμενε την Χοφενχάιμ αλλά το έκανε πολύ οργανωμένα και φυσικά παίζοντας γενναιόψυχα και σοβαρά. Ο Κόντης είχε ξεκάθαρες ιδέες και εμφάνισε την ομάδα που κέρδισε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, άφησε δηλαδή εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Νους και τον Αποστολάκη: και οι δύο μπήκαν στην επανάληψη για να δώσουν ο πρώτος ταχύτητα και ατομικές ενέργειες (δημιουργώντας στην Χόφενχάιμ πονοκεφάλους σε μια στιγμή που οι παίκτες της ένοιωθαν πως έλεγχαν το ματς) και ο δεύτερος τρεξίματα και ανακτήσεις μπάλας (σε μια στιγμή που αυτό ήταν απαραίτητο).

Ο Κόντης είχε στην εστία τον Χριστογιώργο που αυτή την στιγμή μπορεί να είναι και ο πιο φορναρισμένος τερματοφύλακας από όσους αγωνίζονται στην Ελλάδα, έβαλε πάλι τα τρία του στόπερ του (τον Πούγγουρα, τον Κωστούλα και τον Κρίζμανιτς) για να μας θυμίσει ότι η ομάδα του παίζει άριστα το 3-5-2 και τις παραλλαγές του, είχε ως συνήθως αριστερά τον Αθανασίου και δεξιά τον Ντίκμαν, πόνταρε στο δίδυμο Ανδρούτσος – Μπουχαλάκης στα χαφ κι είχε στην επίθεση τους Αϊτόρ και Φούντα πίσω ή δίπλα στον Κόντρο: όλα προβλεπόμενα, όλα δοκιμασμένα, όλα όπως η περίσταση απαιτούσε.

Οι Γερμανοί κράτησαν εξ αρχής την μπάλα περισσότερο και γιατί ο ΟΦΗ στρατηγικά τους το επέτρεψε. Ο Κόντης ήξερε πως η Χόφενχάιμ δεν είναι ομάδα που θα καθόταν να περιμένει και ότι θα προσπαθήσει να παίξει πολύ από τον άξονα: το πρόδωσε αυτό και η επιλογή του κόουτς Κρίστιαν Ιλτσερ να χρησιμοποιήσει από την αρχή τον Ντε Κατ αντί του Ντάγκχιμ: ο Βέλγος είναι ένας ντεμί χαφ ικανός να παίξει και πίσω από τους κυνηγούς, ο 19χρονος Δανός είναι εξτρέμ.

Ο ΟΦΗ έκλεισε πολύ τους χώρους μπροστά από την άμυνα του χάρη και στο μεστό παιγνίδι του Ανδρούτσου και του Μπουχαλάκη, ενώ στα μετόπισθεν μεγάλωσε δέκα χρόνια σε ένα βράδυ ο Κωστούλας βοηθώντας τον Πούγγουρα και τον Κρίζμανιτς στον περιορισμό – στο μέτρο του δυνατού – του Χλόζεκ. Κυρίως όμως ο ΟΦΗ είχε στο μυαλό του το πως θα χτυπήσει στην κόντρα: το γκολ του Αϊτόρ στο 30΄είναι η επιτομή του άμεσου ποδοσφαίρου. Επειτα από βολέ του Χριστογιώργου, ο Κόντρο κατέβασε την μπάλα κι έτρεξε την άμυνα των Γερμανών πριν βρει τον Αϊτόρ ανενόχλητο στα δεξιά: το σουτ ήταν άψογο και προκάλεσε ντελίριο στο Παγκρήτιο. Ο Κόντρο είναι πραγματικό κερδισμένο λαχείο: δεν σκοράρει μόνο αλλά δημιουργεί γιατί βλέπει τους συμπαίκτες του. Στο 54΄δημιούργησε και μια τεράστια ευκαιρία και για τον Φούντα, αλλά το σουτ έφυγε άουτ.

Μια κατάθεση ψυχής

Βέβαια όλο το ματς ήταν μια κατάθεση ψυχής. Η Χόφενχάιμ πίεσε πολύ. Ο Χριστογιώργος έκανε πολλά: η φάση που σταματά τον Χλόζεκ μπουσουλώντας στα πόδια του είναι ένα χάι λάιτ καριέρας. Ο ΟΦΗ δεν έχει υστερήσαντες, αλλά έχει και στιγμές που υποφέρει: ο Ιλτσερ ρίχνει στο ματς και τους Ασλάνι και Ντάγκχιμ απαντώντας στο πέρασμα του Νους και του Αποστολάκη αλλά ο ΟΦΗ άντεξε. Κι αφού άντεξε η ομάδα, μίλησε ο Κόντης. Σαν χαρτοπαίκτης κάνει δυο αλλαγές τραβώντας άσους από το μανίκι: ο Μπόρχα Γκονζάλεζ και ο νεαρός Κανελόπουλος, αποδείχτηκαν οι κατάλληλοι για να ολοκληρώσουν τον θρίαμβο. Ένα κόρνερ που χτύπησε ο πρώτος έδωσε στον μικρό την δυνατότητα να γίνει σκόρερ στο 84΄. Και το όνειρο συνεχίζεται.

(Gazzeta.gr Σεπτέμβριος 2026)

Ένα πρώτο βήμα

Thu, 17 Sep 2026 10:15:00 GMT

Στο 18΄λεπτό του παιγνιδιού του Ολυμπιακού με την Γιαγκελόνια ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω στο σκορ και το γκολ του Σμιτ θα μπορούσε πραγματικά να προκαλέσει μια καταστροφή. Η ομάδα από την Πολωνία είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά την περιοχή του Ολυμπιακού ένα μόλις λεπτό πριν ανοίξει το σκορ όταν και είχε ένα σουτ στο δοκάρι με τον Πρέλετς, ενώ στην συνέχεια της φάσης ο Ορτεγκα σταμάτησε τον Κονσεϊσάο. Η φάση μάλλον εκνεύρισε τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού που στην εξέλιξή της έκανε το πλέον αβίαστο από τα λάθη που μπορεί να γίνουν δίνοντας στους αντιπάλους την ευκαιρία να φτάσουν στο γκολ μετά από ένα λάθος διώξιμό του χωρίς την παραμικρή πίεση: το ασταμάτητο παιγνίδι με τον τερματοφύλακα που βλέπουμε να γίνεται από τα μπακ του Ολυμπιακού μπορεί να έχει και κόστος. Ο Σμιτ έκανε το 0-1, αλλά αυτό ήταν πραγματικά το λιγότερο.

Τα δυο προβλήματα

Τα αληθινά προβλήματα ήταν άλλα και ήταν τουλάχιστον δυο. Το πρώτο ότι οι φάσεις και το γκολ της Γιαγκελόνια θα μπορούσαν να μεγαλώσουν την ανασφάλεια του Ολυμπιακού, που έχοντας αλλάξει προπονητή πρόσφατα αντιμετώπιζε σε δεύτερο σερί ματς αμυντικά προβλήματα – σχετικά καινούργια μάλιστα. Το δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι ο Ολυμπιακός έπρεπε στην συνέχεια να λύσει το γρίφο που δεν μπορεί να λύσει περίπου ένα χρόνο τώρα, δηλαδή το πως να ανοίξει μια κλειστή άμυνα. Η βραδιά έγινε ξαφνικά εξαιρετικά περίπλοκη.

Πράγματα που μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχαν

Ο Ολυμπιακός απέναντι σε αυτά αντέδρασε με ψυχραιμία. Αμυντικά πρώτα από όλα δεν υπέφερε: συνέχιζε να ανεβάζει ψηλά την άμυνα του και συνέχιζε να πιέζει ψηλά την αντίπαλό του χωρίς να δέχεται φάσεις και χωρίς να παραχωρεί κόρνερ και φάουλ – η ομάδα από την Πολωνία στην αξιοποίησή τους είναι πολύ καλή. Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός στην επίθεση προσπαθούσε να κάνει πράγματα που μέχρι πρόσφατα δεν έκανε πολύ καλά ή δεν επιχειρούσε καν. Ο Ζότα κι ο Τσικίνιο πχ γέμιζαν τους χώρους πίσω από το φορ, οι μπακ (κυρίως ο Σάλιακας) έπρεπε να πατάνε περιοχή κι ο πλέι μέικερ Φρόιλερ έπρεπε να παίζει με κοντινές κι όχι μεγάλες πάσες, ενώ κι ο Γκονάλες έπρεπε να πασάρει και να μην σκέφτεται μόνο πως θα βρει την μπάλα στρωμένη μπροστά του.

Παίζοντας έτσι ο Ολυμπιακός, κέρδισε πολλά κόρνερ, και είχε τρεις ευκαιρίες μετά το γκολ του Σμιτ, που μπορεί να μην ήταν πολλές με βάση την κατοχή της μπάλας που έκανε, αλλά ήταν αποτελέσματα μεθοδικού ποδοσφαίρου. Με τον καθηγητή Φρόιλερ να παραδίδει μαθήματα στην κυκλοφορία της μπάλας, τον Εσε να μαζεύει όλες τις δεύτερες μπάλες μετά από καιρό, τον Σάλιακα να κάνει ένα ηρωϊκό παιγνίδι και τους Ζέλσον και Ζότα να δίνουν την ψυχή τους, ο Ολυμπιακός έπαιξε ένα ματς υψηλής επιθετικής έντασης: όταν ο Γκονζάλες ισοφάρισε στο 42΄μετά από εκτέλεση κόρνερ του Τσικίνιο και προσπάθεια του Ρέτσου το Καραϊσκάκη κατάλαβε ότι έπρεπε να βοηθήσει πιο πολύ την ομάδα του Ιμανόλ και μπήκε στο ματς.

Και κάπως έτσι στο δεύτερο ημίχρονο προέκυψε ένα κανονικό μονότερμα: ο Ολυμπιακός έκλεισε την αντίπαλό του, επιτέθηκε πολύ και βρήκε τελικά το γκολ στο 82΄με τον Γιάρεμτσουκ. Ο Ουκρανός που μπήκε αντί του Γκονζάλες άρχισε το δικό του ματς κάπως νωθρά, αλλά ανέβαζε στροφές με την γνωστή του μαχητικότητα όσο περνούσε η ώρα και τελικά εκμεταλλεύτηκε ένα σήκωμα της μπάλας που έκανε ο Φρόιλερ και σκόραρε με κεφαλιά, σε μια φάση που πατάνε την περιοχή των φιλοξενούμενων έξι παίκτες του Ολυμπιακού! Στις καθυστερήσεις ο Ρέτσος είχε σουτ στο δοκάρι: το 3-1 θα ήταν πιο δίκαιο, όμως η νίκη είναι έτσι κι αλλιώς χρήσιμη, αλλά και διδακτική για τον τρόπο που ήρθε.

Στο Γιουρόπα λιγκ ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει με ανατροπή δυο χρόνια πριν την Μπόντο πάλι με γκολ του Γιάρεμτσουκ σε ένα ματς που και πάλι ο Ουκρανός είχε έρθει από τον πάγκο – τότε δεν είχε ξεκινήσει εξαιτίας της τρομερής ιδέας να παίξει φορ ο Ζέλσον για να ανατρέψει ο Ολυμπιακός το 0-3 του πρώτου ματς. Εξαιρουμένης εκείνης της νίκης δεν θυμάμαι άλλη με ανατροπή τα δυόμισι τελευταία χρόνια: με το πρόβλημα που είχε ο Ολυμπιακός να κυκλοφορήσει την μπάλα απέναντι σε μια κλειστή άμυνα θα είναι παράξενο και να υπάρχει.

Τα πρώτα δείγματα γραφής

Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ έδειξε χθες κάποια πρώτα πράγματα που μπορεί να περιμένουμε από αυτόν και την ομάδα που θέλει να φτιάξει: ακόμα έχει δουλειά πολλή και θα χρειαστεί και αρκετή τύχη για να βρει τον χρόνο που του είναι απαραίτητος για να τα καταφέρει. Σε σχέση με το ματς με τον ΟΦΗ έκανε τέσσερις αλλαγές, αλλά αυτή που αμέσως συζητήθηκε ήταν η απόφασή του να αφήσει εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Πουέρτα. Δεν είναι λίγο να έχεις μόλις αναλάβει και να αποφασίζεις να κρατήσεις στον πάγκο την πιο ακριβή μεταγραφή της ομάδας!

Γιατί το έκανε; Γιατί όπως φάνηκε το δίδυμο Εσε - Φρόιελερ ήταν πιο συμπληρωματικό από το Φρόιελερ – Πουέρτα που είδαμε κόντρα στον ΟΦΗ: ο Ελβετός είναι καλός στο μοίρασμα της μπάλας, αλλά χρειάζεται κάποιον να τρέχει για αυτόν. Ηθελε επίσης ένα παίκτη να πλαισιώσει τον Γκονζάλες πατώντας περιοχή κι αυτό ο Τσικίνιο το κάνει καλύτερα από τον Κολομβιανό. Ισως ήθελε επίσης να δείξει και στην ομάδα ότι για τον ίδιο μετρά η λειτουργικότητά της κι όχι η ιεραρχία που δημιουργούν τα συμβόλαια. Και ίσως ήθελε να στείλει κι ένα μήνυμα στον ίδιο τον παίκτη: όπως και να έχει η επιλογή του βγήκε - για τον τρόπο χρησιμοποίησης του παίκτη ας περιμένουμε τα προσεχώς.

Ο νέος κόουτς έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά όταν έβγαλε στο ημίχρονο τον Μπρούνο που πήρε νωρίς κίτρινη κάρτα για ένα άτσαλο μαρκάρισμα, ενώ δεν ήταν και εύκολη η απόφαση να αλλάξει τον σκόρερ Γκονζάλες με τον Γιάρεμτσουκ αποφεύγοντας την παγίδα του να τελειώσει το ματς με δυο φουνταριστούς. Αν το έκανε μάλλον θα έπαιζε το παιγνίδι των ταμπουρωμένων και παθητικών φιλοξενούμενων που θα είχαν χώρους για αντεπιθέσεις – άσε που η ταυτόχρονη παρουσία των δυο φορ θα οδηγούσε σε σέντρες και γεμίσματα σχεδόν υποχρεωτικά.

Πολλά ερωτηματικά μπροστά του

Ο Ολυμπιακός δεν έλυσε τα προβλήματα του γιατί κέρδισε επιτέλους ένα σοβαρό ματς βάζοντας δυο γκολ: θέλει δουλειά, επιμονή κι έχει ακόμα πολλά ερωτηματικά μπροστά του. Εχει παίκτες που ακόμα δεν έχουν προσαρμοστεί και άλλους που δημιουργούν απορίες όπως ο Μπέιλ πχ που για δεύτερο συνεχόμενο ματς μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με όρεξη, αλλά και σαν να μην ξέρει τι να κάνει για να προσφέρει κάτι. Εχει επίσης ο Ολυμπιακός ζητηματάκια στην άμυνα που δημιουργεί η ξαφνική αλλαγή παιγνιδιού και έχει πάντα ένα προπονητή που θα συγκρίνεται με τον προκάτοχό του με τρόπους άδικους, διότι δεν μπορεί να συγκρίνεις κάποιον που μόλις ήρθε με κάποιον που ήταν εδώ τρία χρόνια. Αλλά εν μέσω προβλημάτων ο Ολυμπιακός κέρδισε την Γιαγκελόνια, δηλαδή χρόνο. Κι αυτό είναι που πρώτα από όλα έχει ανάγκη.

(Gazzeta.gr Σεπτέμβρης του 2026)

Η χαρά του Χρήστου Κόντη

Thu, 17 Sep 2026 10:04:36 GMT

Η πρεμιέρα του ΟΦΗ στο Γιουρόπα λίγκ απέναντι στην Χοφενχάιμ είναι από τις πιο ωραίες ελληνικής ομάδας που θυμάμαι. Το Παγκρήτιο μπορεί να είναι και γεμάτο. Στο Ηράκλειο ζουν μια πραγματική γιορτή εδώ και μέρες. Και η γερμανική ομάδα μοιάζει ένας πολύ καλός αντίπαλος για ένα αληθινά μεγάλο ματς.

Εχουν παίξει πολλές ομάδες στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια από αυτές που δεν αποκαλούμε μεγάλες. Ποτέ δεν θυμάμαι κάποια να ετοιμάζει το πρώτο της ματς με τέτοιο ενθουσιασμό όπως ο ΟΦΗ. Οι πιο πολλές δεν καταλαβαίναμε καν ότι θα αγωνιστούν στην Ευρώπη: στην περίπτωση του ΟΦΗ νομίζεις ότι όλη η Ελλάδα έχει γίνει Ηράκλειο Κρήτης. Μακάρι να τα καταφέρουν και να μεταδώσουν σε όλους αυτό τον ενθουσιασμό για την περιπέτεια. Ανεξάρτητα τι θα γίνει τελικά απόψε that’s ths spirit που λένε και οι μαέστροι Εγγλέζοι.

Παιγνίδι με παιγνίδι

Ο Χρήστος Κόντης είχε στην συνέντευξη Τύπου αρκετά ξεκάθαρες ιδέες για το πόσοι βαθμοί χρειάζονται στον ΟΦΗ για να προκριθεί. «Θα ήθελα να φτάσουμε στους 9-10-11 πόντους, απλά θα πάμε στην λογική «παιχνίδι με παίγνίδι». Ο σκοπός είναι να καταφέρουμε να πάρουμε τους πρώτους πόντους απόψε και προτιμώ να είναι τρεις. Στόχος είναι βήμα βήμα να μαζεύουμε πόντους και να κάνουμε απολογισμό στο τέλος» είπε. Χαρακτήρισε την Χοφενχάιμ φαβορί και τόνισε πόσο ο ΟΦΗ έχει ανάγκη τον κόσμο του. Αυτός ο κόσμος είναι που αληθινά γιορτάζει απόψε. Εχει δει τον ΟΦΗ να ταλαιπωρείται, να πτωχεύει, να υποβιβάζεται, να επιστρέφει, να κερδίζει, να αγωνίζεται στην Ευρώπη. Σε μια σεζόν που πριν καν βγει ο Σεπτέμβρης έχει παίξει σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις με τον Ολυμπιακός, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ και δεν έχει χάσει από κανένα από τους τρεις.

Ξέρει τον αντίπαλο

Ο Κόντης έδειξε ότι ξέρει τι ομάδα είναι η Χοφενχάιμ. «Είναι ομάδα με κύριο χαρακτηριστικό την ένταση, τα ασταμάτητα τρεξίματα, τις υψηλές πιέσεις. Πάνε στο ένας προς ένας στη μεσαία γραμμή. Ξέρουν να τρέχουν με την μπάλα» είπε. Είναι ολόσωστο. Αλλα ισχύει κυρίως για την περσινή Χοφενχάιμ. Η εφετινή έχει κάμποσα προβληματάκια – τουλάχιστον αυτό φαίνεται στα παιγνίδια της στη Γερμανία. Ξεκίνησε στην Μπουντεσλίγκα με δυο ήττες (από την Μπορούσια Ντόρτμουντ και από την Κολωνία) αλλά την περασμένη αγωνιστική βρήκε την Στουτγκάρδη κουρασμένη από το ματς με την Βίκινγκ για το Τσάμπιονς λιγκ και την κέρδισε με 2-1. Πέρυσι έχασε για ένα μόλις βαθμό την έξοδο στο Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά από πέρυσι μέχρι φέτος κάτι άλλαξε. Πωλήθηκε στη Νιουκάσλ για 50 εκατ που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ο εξτρέμ Τουρέ, αλλά κυρίως λείπουν στην αρχή της σεζόν δυο παίκτες που υπάρχουν στο ρόστερ και ταλαιπωρούνται από τραυματισμούς: ο Ασλάνι και ο Κράμαριτς, που πέρυσι έδιναν στην επίθεσή της προσωπικότητα. Φέτος δεν αγωνίζονται - πιθανότατα δεν θα αγωνιστούν και απόψε. Εχει όμως έτσι κι αλλιώς πολύ καλούς επιθετικού. Ο Τσέχος φορ Άνταμ Χλόζεκ είναι καλός παίκτης, είχε πέρυσι ένα σοβαρό τραυματισμό αλλά επιστρέφει δριμύτερος. Ο Λέμπερλε έχει τα πάνω του και τα κάτω του αλλά είναι γρήγορος και καλός με την μπάλα. Ο Αμπντουλά ήταν ένας από τους καλύτερους – αγήνοντας στην άκρη του χαφ της Μπαγερν Μονάχου – μέσους της Μπουντεσλίγκα. Ο πιο ενδιαφέρον από όλους όσους θα ξεκινήσουν απόψε είναι ο εξτρέμ Νταγκχίμ, ο οποίος αποκτήθηκε από τη Σάλτσμπουργκ. Αλλά είναι μόλις 19χρονών και είναι λίγο ασταθής.

Η δουλειά του Ιλτσερ

Η Χοφενχάιμ αγαπάει την κατοχή της μπάλας αλλά κυρίως το τρέξιμο. Αν βρει χώρους μπορεί να πατήσει την αντίπαλη περιοχή με πέντε παίκτες. Ο 48χρονος Αυστριακός προπονητής Κρίστιαν Ίλτσερ έχει αποδειχτεί ένας αληθινός αναμορφωτής. Την ανέλαβε τον Νοέμβριο του 2024 όταν αυτή βρισκόταν στη ζώνη του υποβιβασμού και έδειχνε ότι θα δώσει μάχη για την παραμονή: την σουλούπωσε πολύ γρήγορα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να της αλλάξει την εικόνα, να την μάθει να μην φοβάται και την περασμένη σεζόν έκανε μαζί της υπέροχα πράγματα αναδεικνύοντας μάλιστα και πολλούς ποδοσφαιριστές. Φέτος δεν έχει πάρει ακόμα πολλά από τις μεταγραφές. Ο Βέλγος χαφ Ντε Κατ, που είναι η πιο ακριβή της μεταγραφή και αποκτήθηκε από την Άντερλεχτ, βρίσκεται ακόμα σε φάση προσαρμογής και δεν ξεκινέι, αλλά σιγα σιγά ανεβαίνει. Προβλήματα είχε και ο αριστερός μπακ Ροτς που τελευταία έχει κερδίσει τη θέση του βασικού σε μια άμυνα που πάντως δεσπόζει ο Τούρκος Οζάν Καμπάκ, που είναι δυνατός και στο ψηλό παιγνίδι. Απέναντι σε μια τέτοια ομάδα πρέπει να έχεις σταθερά περισσότερους παίκτες στην μεσαία γραμμή, να γυρίσεις καλά την μπάλα, να αμυνθείς προσεχτικά. Το 3-5-2 του Κόντη πρέπει να είναι απόψε πιο πολύ 5-4-1. Κι ο Ανδρούτσος, ο Μπουχαλάκης, ο Νους, ο Αϊτόρ και ο Φούντας πρέπει να δώσουν και την ψυχή τους.

Ονειρα που επιβάλλονται

Όπως και να έχει το πράγμα πάντως ο ΟΦΗ ζει ιστορικές στιγμές. Ο Κόντης συνδέοντας το τώρα με τα όσα πρόσφατα προηγήθηκαν είπε πως ο ΟΦΗ κέρδισε το δικαίωμα να παίξει απέναντι σε μία καλή ομάδα που έκανε σπουδαία πράγματα στο γερμανικό πρωτάθλημα, που έχει παίξει πρόσφατα Τσάμπιονς λιγκ. «Ως σύλλογος το βλέπουμε σαν ευκαιρία. Πίεση δεν υπάρχει, είναι ευκαιρία να αποδείξουμε ότι δίκαια βρισκόμαστε εδώ. Μοχθήσαμε για να είμαστε εδώ. Κερδίσαμε τον τελικό του κυπέλλου, κερδίσαμε δύο φορές την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Δεν θέλουμε να το απολαύσουμε απλώς, θέλουμε να δείξουμε όλη την σοβαρότητα που μας διακατέχει, να καταθέσουμε ψυχή και να αποδείξουμε πως μπορούμε να ονειρευόμαστε» είπε. Το έχουν αποδείξει ήδη.

Οι τρεις αναφορές του Ιμανόλ

Wed, 16 Sep 2026 07:47:00 GMT

Ο Ολυμπιακός αρχίζει την προσπάθειά του στην League Phase του Europa League με ένα από τα πιο περίεργα ματς που έχει δώσει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Αντίπαλός του είναι τυπικά η καλή και μαχητική Γιαγκελόνια που για να μπει στην League Phase του Europa League απέκλεισε την Ρέιτζερς της Γλασκόβης κι αυτό λέει πολλά για τις ικανότητές της. Αλλά ο πραγματικός αντίπαλος του Ολυμπιακού είναι ο εαυτός του.

Τι είπε ο κόουτς

Όπως πάντα κάνω πριν τα ματς των ελληνικών ομάδων έριξα μια ματιά στο τι είπε στην συνέντευξη Τύπου ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού. Ο Ιμανόλ αφού ντρίπλαρε ωραία «ερωτήσεις παγίδες» που αφορούν την πιθανότητα κατάκτησης του Europa League («αυτό που πρέπει να κάνω είναι να δουλέψω με την ομάδα, να δω τις δυνατότητές της και να περάσω σε αυτή τις ιδέες μου» είπε) έδειξε να ξέρει καλά την αντίπαλο του Ολυμπιακού. «Με βάση τα παιχνίδια που αναλύσαμε, είδαμε ότι είναι μια ομάδα που ξεκινάει από πίσω το παιχνίδι της, κάνει καλή ανάπτυξη και πιέζει με τους εξτρέμ. Θα μας πιέσει, θα είναι επιθετική. Από την πλευρά μας πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην άμυνα: θέλουμε να ανταπεξέλθουμε αμυντικά απέναντι σε μια καλά δουλεμένη ομάδα. Εμείς όταν έχουμε τις ευκαιρίες μας θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο αποτελεσματικοί, αλλά κυρίως προσεχτικοί αμυντικά» είπε.

Οι τρεις αναφορές του Ιμανόλ στην ανάγκη για μια καλύτερη άμυνα δείχνουν ότι στο ματς με τον ΟΦΗ αυτή τον προβλημάτισε πιο πολύ από την επίθεση, που έχει έτσι κι αλλιώς τα θέματά της. Ο προβληματισμός είναι σωστός διότι ο Ολυμπιακός έχασε από τον ΟΦΗ γιατί δεν ήταν καθόλου σίγουρος στα μετόπισθεν. Η έλλειψη σιγουριάς, που είχε φανεί και στα ματς με την Ναϊμέγκεν (ειδικά στο δεύτερο) είχε να κάνει το Σάββατο με τις δυσκολίες των ακάλυπτων ακραίων μπακ και κυρίως με την light μεσαία γραμμή. Με τα ακραία μπακ κάτι θα γίνει. Πιθανότατα θα ξεκινήσει ο Μπρούνο – δεν αποκλείω να δούμε και τον Πιρόλα στα αριστερά. Ισως πάρει φανέλα βασικού και ο Σάλιακας που μοιάζει πιο προσεχτικός από τον ακόμα με δυσκολίες προσαρμογής Πίτερσεν. Αλλά με την μεσαία γραμμή θέλω να δω τι θα κάνει ο Βάσκος.

Χωρίς αμυντικό χαφ

Ο Ολυμπιακός έχει εμφανίσει μια ομάδα χωρίς καθαρό αμυντικό χαφ: από την ευρωπαϊκή λίστα λείπουν και ο Σιπινόνι και ο Ντάνι Γκαρθία. Το δίδυμο Εσε – Πουέρτα με τον ΟΦΗ, στο μικρό διάστημα του δευτέρου ημιχρόνου που αγωνίστηκαν μαζί δεν ήταν συμπληρωματικό - και το λέω γιατί αναμένεται να ξεκινήσουν. Ο Εσε δεν μπορεί να οργανώσει από τα μετόπισθεν και ο Πουέρτα έπαιζε πολύ ψηλά. Η πλαισίωση των δυο από τον Τσικίνο και η παρουσία του Φορτούνη στην ενδεκάδα έφερε τα υπόλοιπα: αυτο το διάστημα ήταν μάλλον το χειρότερο του Ολυμπιακού στο ματς. Ο Αθανασίου έκανε πάρτι, ο Μπουχαλάκης και ο Ανδρούτσος νόμιζες ότι είναι ο Ρόδρι και ο Πέδρι. Και στο πρωτο ημίχρονο η μεσαία γραμμή με Φρόιλερ, Πουέρτα, Τσικίνιο φαινόταν σαν να έχει τρια «δεκάρια». Προφανώς κάτι πρέπει να αλλάξει. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τι ακριβώς.

«Για την ενδεκάδα είμαι σχεδόν σίγουρος. Μένει μία ακόμη προπόνηση και θα πρέπει να δω σε τι κατάσταση είναι όλοι οι παίκτες» είπε χθες ο Ιμανόλ. Αν θέλει να παίξει 4-3-3 όπως με τον ΟΦΗ ελπίζω κάποιος να του έχει μιλήσει για τον Φίλη. Μπορεί να του είναι χρήσιμος. Και δεν ακούω απόψεις του τύπου είναι «μικρός κτλ». Μικροί ήταν κι ο Κωστούλας και ο Μουζακίτης και δώσανε πρόπερσι στον Ολυμπιακό το νταμπλ των 100 χρόνων.

Μετρημένες οι λύσεις

Διαβάζω διάφορα για την ενδεκάδα κτλ. Αντιμετωπίζουμε τον Ολυμπιακό σαν οι διαθέσιμες λύσεις του προπονητή να είναι δεκάδες. Στην πραγματικότητα απόψε με δεδομένες τις απουσίες του Ρόκα και του Φορτούνη οι λύσεις είναι δεδομένες. Ο Ζέλσον και ο Ζότα δεν μπορεί να λείπουν, ο Γιάρεμτσουκ θα διεκδικήσει την θέση από τον Γκονζάλες (τον οποίο ο Ιμανόλ μετά το ματς με τον ΟΦΗ αποκάλεσε στοργικά «τσίκο», δηλαδή «παιδάκι»). Το πιθανότερο είναι απόψε να δούμε μαζί τους Φρόιλερ και Εσε και τον Πουέρτα ελεύθερο. Η άλλη λύση είναι το 3-5-2. Ρέτσος, Κάρμο Πιρόλα μπορούν να συνυπάρξουν, ο Εσε κι ο Πουέρτα θα πρέπει να παίξουν μαζί και δίπλα, οι ακραίο (Τικνιζιάν, Σάλιακας ή Πίτερσεν) μοιάζουν πιο πολύ να «κουμπώνουν» αν πίσω τους έχουν τρία στόπερ και μπροστά μπορεί να παίξουν τρεις από τους τέσσερις διαθέσιμους, δηλαδή τον Ζέλσον, τον Ζότα, τον Γιάρεμτσουκ και τον Γκονζάλες. Το πρόβλημα είναι ότι το αποψινό δεν είναι ματς προετοιμασίας, αλλά ευρωπαϊκό παιγνίδι – δεν βολεύει δηλαδή για να γίνουν δοκιμές, αλλά απαιτούνται βεβαιότητες.

Σύνθετο το πρόβλημα

Το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού αυτή την στιγμή δεν είναι αγωνιστικό: είναι πιο σύνθετο. Η ομάδα το ξέρει ότι έχει πρόβλημα στο γκολ (μεγαλύτερο εντός από ότι εκτός έδρας) αλλά από την άλλη φοβάται και να ρισκάρει. Είναι δύσκολο να παίξει με την άμυνα ψηλά και την ίδια στιγμή αν δεν το κάνει είναι δύσκολο να γεμίσει την αντίπαλη περιοχή. Οσο υπήρχε ο ΕλΚαμπί η δυσκολία αυτή κάπως μασκαρευόταν: το επιθετικό παιγνίδι ήταν η συνεχής αναζήτησή του. Τώρα πρέπει να βρεθεί τρόπος να πάρει ο φορ την μπάλα σωστά. Αλλά για να βρεθεί τρόπος ο Ολυμπιακός πρέπει να κάνει κάτι που έχει ξεχάσει, δηλαδή να παίξει με την μπάλα κάτω.

Ενας προπονητής υπό κατηγορία

Η Γιαγκελόνια έχει κι αυτή προβλήματα. Οχι αγωνιστικά. Η πολωνική ομάδα έχει ένα προπονητή τον Άντριαν Σιεμιένιετς, που κατηγορείται εδώ και λίγες μέρες για προσπάθεια επηρεασμού διαιτητών. Πράγμα όχι και τόσο συνηθισμένο όταν μιλάμε για προπονητές.

Γιατί κατηγορείται; Γιατί ζήτησε από τον διαιτητή Αρκάντιους Βόιτσικ πριν από ένα ματς του πρωταθλήματος να τον ενημερώνει όταν προειδοποιεί παίκτη του ότι θα του βγάλει κίτρινη κάρτα, ώστε αυτός ο παίκτης να γίνεται αλλαγή. Δεν ζήτησε από τον διαιτητή να μην βγάζει κάρτες, αλλά να του αναφέρει τις προειδοποιήσεις. Και είναι τρελό ότι ο Σιεμιένιετς αυτό το ζήτησε γραπτώς στέλνοντας sms στο διαιτητή!

Το γεγονός απέκτησε διαστάσεις σκανδάλου επειδή ο διατητής Βόιτσικ, από τον οποίο ο κόους το ζήτησε, όχι μόνο το έκανε πράξη αλλά προώθησε και την συνομιλία σε ένα άλλο διαιτητή, τον Πάβελ Ρατσκόφσκι, ο οποίος ήταν ο διαιτητής του ματς της Γιαγκελόνια με την Βίσλα Κρακοβίας. Αυτός, που βρήκε το αίτημα εξωφρενικό τους κατήγγειλε όλους.

Ο Σιεμιένιετς, δεν αρνήθηκε τίποτα: όταν έχεις στείλει sms πως να το κάνεις; Ζήτησε δημόσια συγνώμη από όλους. «Γνωρίζω ότι δεν έπρεπε να συμπεριφερθώ με αυτόν τον τρόπο και πραγματικά μετανιώνω για ό,τι συνέβη», ανέφερε μεταξύ άλλων, και παραδέχθηκε ότι με τη στάση του εξέθεσε τον σύλλογο. Ανακοίνωσε ότι θα δεχτεί την όποια τιμωρία χωρίς να κάνει ενστάσεις. Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει την εντύπωση ότι απόψε θα βρίσκεται λογικά για τελευταία φορά στον πάγκο της ομάδας. Αλλά όλα αυτά μπορεί να μην παίξουν κανένα ρόλο. Στους παίκτες του είναι αγαπητός και δεν αποκλείεται να παίξουν για αυτόν.

Η πολωνική ομάδα δεν έχει σταρ, έχει καλύτερα εξτρέμ από φορ, και δεν αγαπάει τις ισοπαλίες: συνήθως ή χάνει ή κερδίζει. Αλλά το τι θα γίνει απόψε στο Καραϊσκάκη δεν έχει να κάνει τόσο με αυτή όσο με τον Ολυμπιακό. Που χρειάζεται να κάνει όχι απλά το καλύτερο εφετινό παιγνίδι του, αλλά το πρώτο εφετινό καλό του ματς. Κι αυτό μόνο απλό δεν είναι.

Μια εξήγηση χρειάζεται

Tue, 15 Sep 2026 08:26:35 GMT

Δεν χωρά αμφιβολία πως τα συνθήματα υπέρ του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο Καραϊσκάκη το Σάββατο ήταν στην πραγματικότητα συνθήματα αποδοκιμασίας της διοίκησης του Ολυμπιακού και δεν ήταν προσπάθεια αποχαιρετισμού του πρώην προπονητή. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Συνέβη κάτι σπάνιο και δεν θα ήθελα να το περάσω χωρίς να σταθώ.

Είναι δεδομένο πως υπάρχει κόσμος που θέλει να μετατρέψει τον Μεντιλίμπαρ σε ένα είδος σύμβολου δια μέσα του οποίου θα εκφράζει την αντίρρησή του για τον ίδιο τον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη και τον τρόπο που διοικεί τον Ολυμπιακό. Αλλά θα ήταν τεράστιο λάθος ο Ολυμπιακός (ή έστω μέρος του κόσμου του) να μπει στην διαδικασία να απαντήσει σε αυτές τις διαμαρτυρίες: ο Ολυμπιακός πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει αυτό τον κόσμο. Και οι άλλοι, που με τα συνθήματα αυτά διαφωνούν, πρέπει απλά να δεχτούν πως ένας κόσμος έχει και το δικαίωμα να διαμαρτύρεται. Ειδικά μάλιστα αν είναι στο γήπεδο, που σημαίνει πως την ομάδα την ακολουθεί και δεν πληρώνει και εισιτήριο χωρίς να ψάχνει απλώς like για τις απόψεις του.

Δεν υπήρχε κατάλληλη στιγμή

Τα συνθήματα για τον Μεντιλίμπαρ πρέπει να αντιμετωπιστούν με κατανόηση. Δεν αποθεώνεται κάποιος που είναι τυχαίος ή περαστικός: η συμβολή του προπονητή στην μεγαλύτερη επιτυχία του Ολυμπιακού στην ιστορία του, δηλαδή στην κατάκτηση του Conference League, υπήρξε προφανώς σημαντική. Ο κόσμος που αντέδρασε στην απόλυσή του γκρινιάζει για τον τρόπο που αυτή ήρθε, ξεχνώντας ότι ποτέ δεν θα υπήρχε μια κατάλληλη στιγμή για να χωρίσει ο Ολυμπιακός με τον Βάσκο, αλλά όταν αγαπάς ξεχνάς. Επίσης δεν χρησιμοποιείς πολύ το μυαλό σου όταν μιλάει η καρδιά. Αν ο Ολυμπιακός χώριζε με τον Μεντιλίμπαρ πέρυσι - μετά το τέλος του πρωταθλήματος δηλαδή - πάλι τραύμα θα προέκυπτε: θα κατηγορούσαν την διοίκηση πάλι για έλλειψη σεβασμού, θα μιλούσαν για τα ματς της ομάδας στο Τσάμπιονς λιγκ, θα χρέωναν την απώλεια του πρωταθλήματος σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον κόουτς – στον ΕλΚαμπί πχ ή στις κακές μεταγραφές. Το ίδιο θα συνέβαινε και αν τον Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός τον κρατούσε αναβάλλοντας την πιθανότητα για την δημιουργία μιας νέας ομάδας και χώριζε μαζί του μετά το τέλος του εφετινού πρωταθλήματος: και να μην το κατακτούσε πάλι ο κόουτς δεν θα είχε ευθύνη. Γιατί όποιος τον Μεντιλίμπαρ τον αγαπάει έχει παραιτηθεί από κάθε πιθανότητα να τον κατανοήσει και να δει την όποια δουλειά του: έχει αποφασίσει πως δεν φταίει σε τίποτα.

Με αυτές τις αντιλήψεις δεν μπορείς να τα βάλεις: δεν υπάρχει λογική ώστε να γίνει συζήτηση – υπάρχει μόνο υποστήριξη. Υπέροχη και φανατική. Και οπαδική. Τους οπαδούς του όμως ο Ολυμπιακός πάντα προσπαθούσε να τους καταλάβει και να μην ανοίγει μαζί τους μέτωπο. Οποιες κι αν ήταν οι κατά καιρούς υπερβολές τους.

Η ανάγκη για εξηγήσεις

Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει πως ο Μεντιλίμπαρ έπρεπε να βγει και να μιλήσει και να το κάνει για τους οπαδούς του Ολυμπιακού που τον αγαπούν: να πει τα παράπονά του και να εξηγήσει τις απαιτήσεις του. Ο Βάσκος δεν το έκανε γιατί ποτέ του δεν πίστευε πως χρειάζεται να εξηγεί το οτιδήποτε σε κανένα: έλεγε άλλωστε πολλά που έτσι κι αλλιώς ο κόσμος που είχε στο μυαλό του ένα άλλο Μεντιλίμπαρ δεν ήθελε να ακούει. Ο Βάσκος πχ δεν έκανε ποτέ σχεδόν υποδείξεις για παίκτες – προτιμούσε απλά να υπενθυμίζει πως θέλει 25 κι όχι περισσότερους. Τώρα λέω πως ειδικά μετά την φυγή του υπάρχει μια ανάλογη ανάγκη για εξηγήσεις, μόνο που τώρα καλό είναι να εξηγήσει πολλά ο ίδιος ο Μαρινάκης. Ο κόσμος του Ολυμπιακού χρειάζεται να ακούσει μια γενναία τοποθέτησή του. Και νομίζω πως είναι καλό να τοποθετηθεί σε πολλά: όχι γιατί αν το κάνει θα αλλάξουν οι θέσεις των επικριτών της διοίκησής του (αυτούς μόνο με επιτυχίες μπορεί να τους κερδίσει) αλλά γιατί πιστεύω πως μια δημόσια τοποθέτησή του θα βοηθήσει ώστε να υπάρξει μια κάποια εκτόνωση μιας κατάστασης πριν αυτή γίνει χειρότερη.

Δεν είναι κάτι κακό

Ο Μαρινάκης δεν αγαπάει τα λόγια, ούτε τα πολλά ούτε τα λίγα. Δεν έχει δημοσιογράφους στους οποίους να εμπιστεύεται τις σκέψεις του ώστε να ξέρουμε τι νομίζει για όσα απασχολούν την επικαιρότητα. Δεν μοιάζει με τον Δημήτρη Μελισσανίδη που επειδή ήθελε να ξέρεις τι νομίζει για όσα ακούγονται σε έπαιρνε τηλέφωνο αυτός, και δεν έχει σχέση με τον κ. Γιάννη Αλαφούζο που αγαπάει τις συνεντεύξεις και τα μικρόφωνα. Του αρέσουν πιο πολύ οι πράξεις. Αλλά οι εξηγήσεις μετά από ένα καλοκαίρι μεγάλων αποριών δεν είναι κάτι κακό. Δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανένα – πολλές άλλωστε από τις κατηγορίες που του προσάπτουν είναι εντελώς αστήρικτες. Χρειάζεται όμως κατά την γνώμη μου να βγει μπροστά όπως η περίσταση το απαιτεί.

Υπάρχουν πολλές απορίες

Μπορεί να ξέρω πολλά από αυτά που πιστεύει ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, μπορεί να καταλαβαίνω αρκετά και μπορεί να υπάρχουν και πολλοί άλλοι που ξέρουν και καταλαβαίνουν περισσότερα. Ξέρω πχ ότι ο Μαρινάκης δεν ήθελε να φύγει ο Μεντιλίμπαρ μετά το τέλος του πρωταθλήματος και το μόνο που του ζήτησε ήταν να πει ποιους παίκτες χρειάζεται, μολονότι δεν ήταν για μήνες ευχαριστημένος από το ποδόσφαιρο που έβλεπε. Καταλαβαίνω ότι οι διοικητικές παρεμβάσεις του και οι αλλαγές μέσα στο καλοκαίρι έγιναν γιατί δεν χαιρόταν με τον τρόπο που οι υπεύθυνοι της εκτέλεσης του σχεδιασμού δούλευαν. Ξέρω πως όσα έγιναν μετά τον αποκλεισμό με την Ναϊμέγκεν έγιναν με αρκετή δυσκολία αφού υπήρχε πίεση, αλλά και με ειλικρινείς προθέσεις ώστε να δημιουργηθεί ένα ρόστερ καλύτερο. Καταλαβαίνω ότι έπρεπε να πέσει το βάρος και σε κάποιες πωλήσεις αφού υπήρχαν παίκτες που δεν ήθελαν πλέον να μείνουν – και δεν ήταν λίγοι. Αλλά όλα αυτά δεν έχει καμία σημασία ούτε αν τα ξέρω ούτε να τα καταλαβαίνω εγώ. Καλό είναι ο Μαρινάκης να τα πει ο ίδιος. Και να εξηγήσει και άλλα πολλά που έχουν να κάνουν με την γενική διοίκηση του ομίλου, με το νέο Καραϊσκάκη και τις δυσκολίες που βρίσκει, με την σχέση του με τη Κυβέρνηση και άλλα πολλά.

Αυτοί που ξέρουν δεν ξέρουν

Ο κόσμος του Ολυμπιακού περιμένει μια τοποθέτηση του προέδρου της ομάδας στα δύσκολα. Την επιβάλει η γενική αίσθηση ότι αυτά είναι μπροστά. Όχι γιατί έφυγε ο Μεντιλίμπαρ και κάποιοι φωνάζουν το όνομά του. Αλλά γιατί όταν ο πρόεδρος δεν μιλάει, μιλάνε πολλοί άλλοι εκ μέρους του. Κι αυτό μερικές φορές σε κάθε ομάδα είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Να ακούγονται οι ψίθυροι αυτών που ξέρουν είναι κάτι χειρότερο κι από τις φωνές που μπορεί να ακούγονται στο γήπεδο. Κυρίως γιατί αυτοί που ξέρουν, συνήθως δεν ξέρουν την τύφλα τους…

Η μονοτονία στην εξουσία

Tue, 15 Sep 2026 08:22:51 GMT

Ο τελικός του US Open εξελίχτηκε λίγο-πολύ όπως αναμενόταν. Παρά την αυτοπεποίθησή του, ο Μπεν Σέλτον δεν φάνηκε να έχει κανένα σχέδιο για το πώς θα δυσκολέψει τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Ηθελε να σερβίρει καλά, να παίρνει την πρωτοβουλία, να χτυπάει δυνατά, να βάζει τον Ζβέρεφ σε θέση διαρκούς άμυνας: ουσιαστικά, να τον βάλει δηλαδή να παίζει ακριβώς όπως αυτός θέλει. Αν ο Ζβέρεφ για να κερδίσει μπορεί να ποντάρει σχεδόν αποκλειστικά στην αμυντική του ικανότητα, από τη στιγμή που είναι στην καλύτερη του φόρμα, θα κερδίσει. Ο Σέλτον έπρεπε να αξιοποιήσει την ενέργεια του πλήθους της Νέας Υόρκης ενθουσιάζοντάς το κι αυτό προσπάθησε. Αλλά αυτή η συνθήκη ήταν ιδανική για τον αντίπαλό του που τον άφηνε απλά να εκτεθεί κρατώντας χαμηλά τον ρυθμό του αγώνα. Και τον κέρδισε πολύ πιο άνετα από όσο δείχνει το τελικό 3-1.

Ποντάροντας σε λάθη

Σοφός μετά από τη νίκη του στο Ρολάν Γκαρός, ο Ζβέρεφ έπαιξε τον τελικό με μεγάλη ψυχραιμία. Δεν ένιωσε ποτέ φόβο, ούτε καν όταν έχασε το τρίτο σετ στο τέλος. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ήταν πολύ συγκεντρωμένος στο τι έπρεπε να κάνει: τίποτα το εξαιρετικό. Καλό σερβίς, δύναμη στις επιστροφές, ώστε να βάλει τον Σέλτον να τρέχει, και ποντάρισμα στα λάθη του αντιπάλου του. Ήταν ο ίδιος Ζβέρεφ όπως πάντα, απλώς λίγο πιο επιθετικός.

«Το ενστικτώδες τένις του Σέλτον φάνηκε βιαστικό και ανοργάνωτο. Για να νικήσεις τον Ζβέρεφ πρέπει να τον πείσεις ότι αυτό που κάνει δεν είναι αρκετό, ότι πρέπει να πάρει περισσότερα ρίσκα. Πρέπει να κάνεις λίγα λάθη σε υψηλό ρυθμό. Δεν είναι εύκολο. Λίγοι τα καταφέρνουν και ο Σέλτον δεν είναι ανάμεσά τους» είπε ο Ματς Βιλάντερ – κι έχει δίκιο. Ο Ζβέρεφ κέρδισε τόσο εύκολα που δεν κατάλαβε καν ότι το παιγνίδι είχε τελειώσει! Μετά το κερδισμένο ματς μπολ πήγε να σερβίρει. Εκανε στο μυαλό του όλο το ματς μια απλή διαδικασία. Εκανε μάλιστα και ανάλυση του ματς στο τέλος λέγοντας πως είχε καταλάβει πως θα κερδίσει τον Σέλτον όταν τον είδε να πετά εκτός τον Αλκαράθ. «Το λάθος του Αλκαράθ, είπε ο Ζβέρεφ, ήταν ότι χτύπησε δυνατά στο backhand του Σέλτον, ενώ δεν θα έπρεπε να του δίνει την δυνατότητα να αντιδρά αντανακλαστικά – ξέρει να απαντά στην δύναμη με δύναμη. Στα πιο αδύναμα χτυπήματα θέλει να βάλει ταχύτητα και κάνει λάθη» εξήγησε κι όλο αυτό το είπε με το συνηθισμένο αυτάρεσκο βλέμμα που έχει ο Ζβέρεφ στα μικρόφωνα όταν τα πράγματα πάνε καλά γι' αυτόν.

Ο Ζβέρεφ έπαιξε με ένα τακτικό ορθολογισμό που δεν διέθετε πάντα σε όλη την καριέρα του. Επιταχύνοντας μόνο όταν ήταν απαραίτητο περιόρισε τελείως τα λάθη. Είχε επίσης 29 επισκέψεις στο φιλέ, κερδίζοντας πόντους σε ποσοστό 86%. Αν στον τελικό εναντίον του Κομπόλι στο Ρολάν Γκαρός φαινόταν λίγο θύμα της βιασύνης του, στη Νέα Υόρκη φαινόταν σαφώς πιο άνετος. Δεν ήταν ένας νέος Ζβέρεφ, αλλά σίγουρα ένας Ζβέρεφ στα καλύτερά του. Αλλα είναι πάντα ένας νικητής που λίγοι αγαπούν και μάλλον τέτοιος θα παραμείνει.

Διαδικασία αντοχής

Ολοι γνωρίζουν πλέον την πορεία του Γερμανού προς την κορυφή, μια διαδικασία αντοχής. Ολοι γνωρίζουν ότι έχει διαβήτη από παιδί, ότι κάνει ενέσεις ινσουλίνης στο γήπεδο, ότι είχε ένα βασανιστικό τραυματισμό στον αστράγαλο σε παιγνίδι εναντίον του Ναδάλ, ότι είχε προβλήματα με καταγγελίες της συντρόφου του για βίαιη συμπεριφορά – γλύτωσε την δίκη πληρώνοντας. Πολλοί θυμούνται τους πολλούς τελικούς που έχασε και βλέπουν την υπομονή του να περιμένει τη στιγμή του. Αλλα ελάχιστοι μαζί του ενθουσιάζονται. Ο Ζβέρεφ έχει ξεπεράσει πολλά εμπόδια, αλλά δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει αυτό που πραγματικά τον χώριζε πάντα από την μεγάλη αποδοχή: το γεγονός ότι υπήρχαν καλύτεροι τενίστες από αυτόν. Δυνατότεροι, πιο ταλαντούχοι, πιο θαρραλέοι, πιο θεαματικοί. Δεν είναι πρόβλημά του, αλλά είναι μια αλήθεια.

Οπαδοί μιας αίρεσης

Ο Ζβέρεφ κέρδισε και το US Open επειδή το άξιζε, επειδή ήταν ο καλύτερος. Ωστόσο αν ένας νικητής μας αφήνει αδιάφορους, υπάρχει ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: ο σχολιαστής Τζον Μακ Ενρόου του είπε μπράβο για την επιτυχία και παρακάλεσε τον Αλκαράθ και τον Σίνερ να συνέρθουν γρήγορα γιατί το τένις τους έχει ανάγκη. Υπονοώντας ότι αυτό δεν έχει μεγάλη ανάγκη τον Ζβέρεφ. Αδικο; Σίγουρα. Αλλά πως να μην το πεις βλέποντας την ικανότητα του να μετατρέπει σε στρατηγική αυτή την αποδοτική μονοτονία του;

«Δεν λέμε ότι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ δεν έχει θαυμαστές. Λέμε ότι δύσκολα θα έχει πολλούς ενώ θα έπρεπε με βάση το βιογραφικό του. Είναι Ολυμπιονίκης, έχει δυο Grand Slam σε ένα χρόνο, είναι νούμερο δύο στον κόσμο κι όμως οι οπαδοί του παραμένουν μια μικρή, ανεξιχνίαστη αίρεση» έγραψε η Μάρκα, ίσως γιατί οι Ισπανοί πικράθηκαν από τον αποκλεισμό του Αλκαράθ. Αλλά δεν έχει και πολύ άδικο. Φταίει η σκοτεινή εκείνη ιστορία ενδοοικογενειακής βίας που τον αποξένωσε από τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό (όχι μόνο από τις γυναίκες, αλλά και από πολλούς άλλους); Ισως. Αλλά ακόμα κι αν ο Ζβέρεφ ήταν ένας ιδανικός σύντροφος, κι ένας υπέροχος άνθρωπος θα υπήρχαν ακόμα πολλοί που θα παρεμειναν αδιάφοροι για κάθε νίκη του. Γιατί έχει αυτή την όψη του αδιάφορου νικητή και αυτό τον τρόπο του νικητή που δεν ενθουσιάζει – αλλά και γιατί δεν προκαλεί καν. Ο κόσμος των σπορ χρειάζεται και καλούς και κακούς. Αμφιβάλω όμως αν χρειάζεται τους βαρετούς νικητές.

Ποιοι είναι αυτοί;

Η πορεία του ήταν ταυτόχρονα ταραγμένη και προβλέψιμη - δύο επίθετα που ταιριάζουν καλά σε αυτόν. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί πώς το κατορθώνει, αλλά ο Ζβέρεφ καταφέρνει να είναι προβλέψιμος τόσο όταν κερδίζει όσο και όταν χάνει. Ποτέ στην ιστορία αυτού του αθλήματος δεν υπήρξε παίκτης ικανός να κερδίσει δυο Grand Slam σε μια σεζόν που να μην έχει νικήσει εντός της σεζόν τουλάχιστον οκτώ παίκτες του Top 10. Ο Ζβέρεφ μέσα σε αυτή την για τον ίδιο θριαμβευτική σεζόν έχει νικήσει μόνο δύο. Τον Σέλτον και τον Κομπόλι στους δυο τελικούς του, στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη.

Στο δρόμο για τον τελικό του US Open αντιμετώπισε παίκτες που θα έβρισκε σε ένα 1000ρι τουρνουά, ας πούμε στην Αμβέρσα: Σονέγκο, Eϊλις, Ταμπίλο, Ντάρντερι, Φαν ντε Ζάντσουλπ, Χατσάνοφ – διαβάζεις τα ονόματα και λες ποιοι είναι αυτοί. Ο Γερμανός είναι νούμερο 2 στον κόσμο και δεν έχει νικήσει ακόμα τον Τζόκοβιτς έστω κι αν αυτός από το 2021 κι έπειτα χάνει συχνά πυκνά. Έχει χάσει επτά από τους τελευταίους οκτώ αγώνες του εναντίον του Φριντζ, οκτώ από τους τελευταίους δέκα εναντίον του Μεντβέντεφ. Εχει πιο πολλές ήττες ακόμα και στα παιγνίδια του με τον Μουσέτι – δεν συζητάμε για τις αναμετρήσεις με τον Αλκαράθ και τον Σίνερ.

Ένα καταφύγιο στην Φρανκφούρτη

Κι ο Τζόκοβιτς έπαιζε άμυνα αλλά «αν ο Τζόκοβιτς είναι η Βοτρουμπακίρχε στη Βιέννη, ο Ζβέρεφ είναι μια πολυκατοικία στη Φρανκφούρτη που μοιάζει με καταφύγιο δυστοπικής απελπισίας. Η μόνη της ποιότητα είναι ότι δεν καταρρέει, ότι έχει γερά πατώματα και χοντρούς τοίχους» έγραψε κάπως σκληρά η Γκαζέτα Ντελο Σπορτ.

Για τον ίδιο προφανώς όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Αλλά όλοι θα θέλαμε να δούμε σύντομα μια μάχη του Σίνερ με τον Αλκαράθ. Τις θεωρούσαμε μονότονες όπως όλα τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Δεν είναι. Μονότονος ακόμα και στους θριάμβους του είναι ο Ζβέρεφ…