MainPost

Το πιο δύσκολο ξεκίνημα

Sat, 12 Sep 2026 09:52:00 GMT

Το ξέρω ότι θα ακουστεί παράξενο αλλά ο Ολυμπιακός την τέταρτη αγωνιστική του πρωταθλήματος δίνει εναντίον του ΟΦΗ ένα από τα πιο δύσκολα παιγνίδια των τελευταίων του χρόνων. Το ματς είναι περίπλοκο γιατί αν το κερδίσει δεν θα έχει κάνει τίποτα πιο πολύ από την δουλειά του ενώ αν το χάσει αλίμονο του. Ο ΟΦΗ του Χρήστου Κόντη είναι μια χαρά ομάδα (και φορμαρισμένη τελευταία) ενώ ο Ολυμπιακός προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή χωρίς δεδομένα όλο τον κόσμο του στον πλευρό του. Πρέπει αυτόν τον κόσμο να τον κερδίσει και δεν είναι απλό. Αλλά δεν είναι και το μόνο του πρόβλημα.

Γράφονται πολλά χωρίς λόγο

Για τον νέο προπονητή του Ολυμπιακού Ιμανόλ Αλγκουαθίλ γράφονται πολλά και μόνο καλά, όπως άλλωστε και για κάθε νέο προπονητή που έρχεται σε μεγάλη ομάδα. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο όσα καλά λόγια και να γραφτούν είναι βέβαιο ότι υπάρχει πολύς κόσμος που δεν θα τα λάβει σοβαρά στα υπόψιν του αφού πιστεύει πως ο Μεντιλίμπαρ δεν έπρεπε να φύγει. Η θέση αυτή είναι εντελώς συναισθηματική και το καταλαβαίνεις κι από τα επιχειρήματα – λένε πχ ότι «του πήραν 15 παίκτες τις τελευταίες μέρες των μεταγραφών και δεν του δώσανε χρόνο κτλ», ενώ παίκτες του πήραν έξι και τους τρεις δεν ήθελε και να τους βάλει και στην ευρωπαϊκή λίστα. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι τα συναισθήματα του κόσμου: και να τον μισούσαν ξαφνικά όλοι τον Μεντιλίμπαρ ή με ένα μαγικό τρόπο να τους ήταν αδιάφορος δεν θα ήταν πιο απλή η δουλειά του νεοφερμένου. Δεν καθορίζουν την επιτυχία ή την αποτυχία ενός προπονητή τα όποια συναισθήματα για τον προηγούμενο.

Το αληθινό πρόβλημα του Ιμανόλ είναι ότι αντίθετα με πολλούς άλλους που έχουν αναλάβει τον Ολυμπιακό μεσούσης της περιόδου, αυτός παραλαμβάνει μια ομάδα που πραγματικά μοιάζει στο γήπεδο να μην ξέρει να κάνει σωστά παρά ελάχιστα.

Δύσκολα το κατορθώνεις

Γίνεται μεγάλη συζήτηση από πέρυσι για την δυσκολία του Ολυμπιακού απέναντι σε κλειστές άμυνες κτλ. Αυτό συμβαίνει για απλούς λόγους: απουσιάζουν εντελώς οι συνεργασίες, η μπάλα δεν κυκλοφορεί σωστά στα μικρά διαστήματα στο ύψος της περιοχής του αντιπάλου, η κίνηση των επιθετικών χωρίς την μπάλα είναι ελάχιστη, τα overlap είναι μετρημένα και οι χαφ δεν πατάνε παρά ελάχιστα την περιοχή. Όλα αυτά σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: ότι η δουλειά στην προπόνηση ήταν λίγη και κακής ποιότητας. Για τον ίδιο λόγο λείπουν και τα γκολ από στημένες φάσεις πχ και για τον ίδιο λόγο έχουν πρόβλημα προσαρμογής οι νεοαποκτηθέντες: πέρυσι ο Ολυμπιακός απέκτησε 13 παίκτες και από αυτούς ενεργός παραμένει μόνο ο Σιπιόνι. Και να το θες, δύσκολα γίνεται.

Ο κόσμος νομίζει πως οι παίκτες δεν είναι καλοί, δεν έχουν προσωπικότητα κτλ. Στην πραγματικότητα οι παίκτες έψαχναν καιρό τώρα να βοηθήσουν την ομάδα (και τον προπονητή) να λύσει το πρόβλημα του γκολ με ατομικές πρωτοβουλίες τις οποίες ο Μεντιλίμπαρ ενθάρρυνε για αυτό και προτιμούσε ως εξτρέμ τον Ροντινέι πχ από άλλους που ήθελαν πλάνο για να κινηθούν. Η έλλειψη πλάνου οδηγούσε στην απλοποίηση, δηλαδή στις σέντρες και τα γεμίσματα: αν δεν ξέρεις τι να κάνεις την μπάλα μόνο έτσι την πας μπροστά. Είναι ο πιο απλός τρόπος, αλλά και ο πιο προβλέψιμος.

Η πίεση είναι μεγάλη

Πριν τον νεοφερμένο Βάσκο, ο Ολυμπιακός είχε μιλήσει και με άλλους προπονητές: επειδή οι απαιτήσεις είναι μεγάλες όλοι δίστασαν να πουν το ναι – και ήταν προπονητές με ονόματα και συμβόλαια μεγάλα. Αλλά όλοι έβαλαν στο τραπέζι το ζήτημα του χρόνου που θα έχουν στην διάθεσή τους και κατάλαβαν πως η δουλειά τους θα είναι δύσκολη, γιατί η απαίτηση άμεσων αποτελεσμάτων είναι μεγάλη. Ο Ρούντι Γκαρσία είπε πως ο Ολυμπιακός που είδε με την Ναϊμέγκεν δεν ξέρει ούτε άμυνα να παίζει, ούτε επίθεση. Ο Τσάβι το συζήτησε αλλά προτίμησε την Εθνική Ολλανδίας. Ο Κόντε είπε προσωπικά στον Μαρινάκη πως δεν τον ενδιαφέρει το ελληνικό πρωτάθλημα και πως για να φτιάξει μια ομάδα για να διακριθεί στο Europa League θα έπρεπε να έχει την ομάδα από πέρυσι.

Ο Ιμανόλ κολακεύτηκε από την πρόταση και αυτό είναι καλό. Αλλά ουσιαστικά έχει δουλέψει μόνο στην Ρεάλ Σοσιεδάδ – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και δεν έχει κάνει πρωταθλητισμό, όπως ωστόσο όλοι σχεδόν οι ξένοι προπονητές που έχουν έρθει στον Ολυμπιακό τελευταία. Κάποιοι την δουλειά την έμαθαν – ο Βαλβέρδε, ο Μάρτινς, ο Μεντιλίμπαρ. Κάποιοι όχι. Το μυστικό είναι η αντοχή της πίεσης, αλλά συνταγή δεν υπάρχει. Ο Βαλβέρδε μου έχει πει προσωπικά ότι στην Μπαρτσελόνα οι απαιτήσεις ήταν μικρότερες (!), ο Μαρτίνς έπινε κανένα κρασί παραπάνω. Η δουλειά είναι δύσκολη γιατί την πίεση πρέπει να την διαχειριστείς μόνος.

Τίποτα δεν μοιάζει απλό

Αλλά δεν υπάρχουν μόνο οι ανάγκες του προπονητή: την συγκεκριμένη στιγμή οι ανάγκες της ομάδας είναι πιο μεγάλες. Ο Ιμανόλ πρέπει να μάθει στον Ολυμπιακό κυρίως τι να κάνει όταν έχει την μπάλα κι αυτό δεν είναι ζήτημα απλό: χρειάζονται ιδέες και μαθήματα, δηλαδή προπονήσεις. Και φυσικά το πράγμα θα έχει κόστος – σοβαρό κόστος. Στο ματς με τον Βόλο για το κύπελλο πχ ο Ολυμπιακός δέχτηκε δυο γκολ απλά χαλαρώνοντας (σε ένα ματς ανοιχτό όπου σκόραρε τρεις φορές γιατί η σκοπιμότητα απουσίαζε). Θέλω να πω ότι δεν είναι δύσκολο η ανάγκη να μάθει η ομάδα να παίζει κάτι πιο σύνθετο από το «κάνω σέντρες στην επίθεση» να οδηγήσει σε αμυντικά προβλήματα: ο Μεντιλίμπαρ ξέροντας πόσο αυτά παραμονεύουν προτιμούσε να έχει στην ενδεκάδα τους έμπειρους δηλαδή τον Ντάνι Γκαρθία, τον Εσε, τον Πιρόλα και τον Ρέτσο, φυσικά και τον Μπρούνο. Αν δεν είχε φύγει ο Ροντινέι στο Βόλο θα ήταν αυτός βασικός. Γιατί ο Μεντιλίμπαρ ήξερε τι μπορεί να του δώσει, ενώ τον Πέτερσεν πχ για να τον εμπιστευθεί έπρεπε να τον μάθει. Και να μάθει κι αυτός αυτόν. Πολλοί παίκτες δεν ψάχνουν πατερούλη, θέλουν απλά έναν να τους εξηγήσει τι να κάνουν και να τους εμπιστεύεται.

Ο Ιμανόλ πρέπει να αλλάξει τον Ολυμπιακό, αλλά χωρίς τα μαθήματα να έχουν κόστος: όλο αυτό φαίνεται πολύ δύσκολο. Πρέπει να δώσει στην ομάδα όχι μια ταυτότητα (αυτό σε γενικές γραμμές υπήρχε γιατί όλοι ήξεραν τι κάνει και τι δεν κάνει ο Ολυμπιακός), αλλά ένα παιγνίδι συμβατό με την υποχρέωσή της να κερδίζει ανοίγοντας κλειστές άμυνες. Από την άλλη ο νέος προπονητής πρέπει να μην χαλάσει την όποια αμυντική οργάνωση της ομάδας – ακόμα κι αν ο τρόπος που η ομάδα αμύνεται μπορεί να μην του αρέσει. Αν για παράδειγμα δούμε τον Ολυμπιακό με τον Κάρμο και τον Σμαϊλοβιτς να αμύνεται με την άμυνα στην σέντρα, η να παίζει σε σοβαρά ματς με ένα μόνο αμυντικό χαφ, ας ετοιμαστούμε για σκηνές ροκ.

Συνέχεια της περσινής σεζόν

Ο Ολυμπιακός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός στο ξεκίνημα της σεζόν: ζούσε απλά την συνέχεια της περσινής του σεζόν με παίκτες που είτε εξακολουθούσαν να κάνουν όσα (λίγα επιθετικά…) έκαναν είτε προσπαθούσαν να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν (ο Σα, ο Ρόκα, ο Γκονζάλεθ παίζουν κοιτώντας στον πάγκο). Όμως το πιο παράδοξο είναι ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες κι ας είμαστε στα μισά του Σεπτέμβρη κι ας υπάρχουν πολλοί περσινοί παίκτες. Κανείς δεν ξέρει πχ ποιοι είναι οι τρεις συμβατοί μέσοι για το παιγνίδι της ομάδας, ακριβώς γιατί οργανωμένο παιγνίδι δεν υπάρχει. Με τον ΟΦΗ θα δούμε πολύ απλά ποια είναι μια πρώτη (πολύ δύσκολη) ανάλυση των παικτών του Ολυμπιακού – ποιοι είναι οι παίκτες που ο Ιμανόλ εκτιμά ότι μπορεί να καταλάβουν τι ακριβώς θέλει. Θα έχει ενδιαφέρον γιατί τα δεδομένα που ο νέος κόουτς έχει στα χέρια του είναι ελάχιστα: τα κακής ποιότητας ματς με τα οποία ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν δεν προσφέρονται καν για συμπεράσματα για τις ικανότητες των παικτών. Και στο μεταξύ μπορεί να δούμε τον ΟΦΗ να κάνει ένα σπουδαίο ματς – πράγμα πολύ πιθανό.

To δέκα του Γιαμάλ

Fri, 11 Sep 2026 07:55:57 GMT

Η πρώτη αγωνιστική του Τσάμπιονς λιγκ μας έδωσε πολλά από αυτά που θα είναι βασικά θέματα συζήτησης για την διοργάνωση κατά τη διάρκειά της. Βέβαια το βασικό και ευχάριστο συμπέρασμα είναι ότι το Τσάμπιονς λιγκ είναι πάντα το Τσάμπιονς λιγκ, δηλαδή μια διοργάνωση στην οποία βρέχει γκολ. Είτε οι μεγάλες ομάδες που το διεκδικούν είναι σε καταπληκτική κατάσταση, είτε είναι γεμάτες από παίκτες που δεν έκαναν την καλύτερη προετοιμασία εξαιτίας του Μουντιάλ κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Το ΑΕΚ – Λάσκ 1-0, πρώτο παιγνίδι της διοργάνωση, ήταν μάλλον η εξαίρεση στον κανόνα: ένα μόνο γκολ είχε μόνο το Νάπολι – Αρσεναλ (0-1). Κατά τα άλλα είδαμε 69 γκολ! Την πρώτη μέρα 21, την δεύτερη 25 και την τρίτη 23!

Ας δούμε μερικά από τα πολλά που ξεχώρισαν.

Οι Αγγλοι on fire

Ολόκληρη τη χρονιά πέρσι περιμένουμε την αγωνιστική που θα κέρδιζαν όλοι οι εκπρόσωποι της Πρέμιερ λιγκ. Μάταια το περιμέναμε. Κι όμως φέτος αυτό συνέβη την πρώτη κιόλας αγωνιστική. Η Μάντσεστερ Σίτι με μπροστάρη τον Χάαλαντ πέρασε εύκολα από το Οπόρτο κερδίζοντας τους Δράκους με 0-2. Η Άρσεναλ πήρε τη νίκη κόντρα στην Νάπολη στο Ντιέγκο Μαραντόνα με το αγαπημένο της 0-1 και γκολ του Οντεγκαρντ, αφού πάντως κυριάρχησε στο παιχνίδι. Η Λίβερπουλ που είχε και το πιο δύσκολο αντίπαλο κέρδισε με ανατροπή την Ατλέτικο Μαδρίτης του Σiμεόνε που ακόμα ψάχνεται: η χρησιμοποίηση του «αντάρτη» Χουλιάν Αλβαρες δεν έδωσε κάτι στους Μαδριλένους. Η Ατλέτικο έχει τον τελικό στην έδρα της και θέλει να φτάσει σ’ αυτόν αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειάζεται πάρα πολλά. Πιο δύσκολη η νίκη της Αστον Βίλα που πέρασε από το Βέλγιο κερδίζοντας την Μπριζ με 3-2. Αν σκεφτείς πόσο δυσκολεύεται στο ξεκίνημα της Πρέμιερ λιγκ καταλαβαίνεις γιατί στις αγγλικές ομάδες το Τσάμπιονς λιγκ μοιάζει σιγά σιγά ευκολότερο από το δικό τους πρωτάθλημα. Τέλος θριαμβευτική υπήρξε η νίκη της Μάντστεστερ Γιουνάιτεντ στην επανεμφάνισή της: η Σαμπάχ του Νταμπράουσκας έμοιαζε ευχαριστημένη γιατί έχασε μόνο με 4-0.

Oι Κλασικοί της Λίγκας

Η δεύτερη συζήτηση που θα γίνει κατά τη διάρκεια της χρονιάς αφορά την Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα. Και οι δυο ξεκίνησαν με νίκες αλλά διαφορετικές. Η

Ρεάλ του Μουρίνιο θυμίζει την Ρεάλ του Μουρίνιο στο προηγούμενο πέρασμά του Πορτογάλου από εκεί - και δεν θα μπορούσε το πράγμα να είναι διαφορετικό. Ο Μου προσπαθεί να αξιοποιήσει τους πολλούς και καλούς επιθετικούς της Βασίλισσας δίνοντάς τους απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Θέλει επίσης η ομάδα του να παίξει πιο οργανωμένη άμυνα αλλά για την ώρα αυτό που φαίνεται είναι η πρόθεσή του και τίποτα άλλο. Ορισμένες τακτικές διαβολιές του όπως η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Αλεξάντερ Αρλοντ και του Ντούμφρις και το ξεκίνημα του Ντίαθ βοήθησαν ώστε να δούμε μια Βασίλισσα μάλλον χωρίς ισορροπία που έπαιζε ένα παράξενο 4-2-4 με τον Αρνολντ κάτι σαν δεύτερο κόφτη. Κάπως έτσι η Ρεάλ για να κερδίσει την Ίντερ, που τα παιχνίδια μαζί της στην Ισπανία τα χάνει μόλις οι παίκτες της πατήσουν στο αεροδρόμιο Μπαράχα, χρειάστηκε τον Κουρτουά και φυσικά τον ΕμΠαπέ που διασκεδάζει.

Η Μπαρτσελόνα είναι τελείως διαφορετική ιστορία. Φέτος είναι πιο δυνατή από πέρσι και ας μην έχει τον Λεβαντόφσκι: δεν της χρειάζεται άλλωστε ένας τέτοιου τύπου σέντερ φόρ για να σκοράρει κατά ριπάς και μας το έδειξε στο ματς με την Φλεγενορντ. Για να μπορέσει να κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ η Μπάρτσα θα πρέπει ο Γιαμάλ να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά σε μία διοργάνωση που κρατάει μήνες και για να συμβεί αυτό χρειάζεται και μεγαλύτερη αγωνιστική ωριμότητα αλλά και τύχη για να γλιτώσει από τραυματισμούς που τακτικά εμφανίζονται. Το ότι φοράει πλέον τη φανέλα με το 10 είναι σημάδι των προθέσεων του. Κατά τα άλλα η Μπάρτσα με τον Ραφίνια σε τέτοια κατάσταση είναι βέβαιο ότι στην League Phase θα σπείρει τον πανικό.

Η τρίτη φορά της Παρί

Βασικό θέμα συζήτησης είναι ήδη και το αν η Παρί Σεν Ζερμέν μπορεί να κερδίσει για τρίτη συνεχόμενη φορά τη διοργάνωση. Έχει ξεκινήσει άσχημα στο γαλλικό πρωτάθλημα αλλά απέναντι στην Σλόβαν Μπρατισλάβας έκανε ένα υγιεινό περίπατο. Με τον Φεράν Τόρες να δείχνει σαν να παίζει χρόνια εκεί, τον Ντεμπελέ να συνεχίζει να σκοράρει με χαρακτηριστική άνεση και με νέους πρωταγωνιστές στην εντεκάδα (Ακλιούς, Ντρο Φερνάντεζ) το βέβαιο είναι ότι η Παρί είναι δυνατότερη από πέρσι. Στο ματς με την Σλόβαν έλειψαν ο Κβαρασκέλια και ο Ντουέ και δεν το κατάλαβε κανείς όπως κανείς δεν κατάλαβε ότι έφυγε ο Μπαρκολά. Αλλά το εμπόδιο ήταν πάρα πολύ χαμηλό, ακόμα και για πρώιμα συμπεράσματα.

Οι Γερμανοί που ακόμα σκοράρουν

Τι άλλο είδαμε; Την Μπάγερν Μονάχου να κάνει τα δικά της κόντρα στην Μπόντο, την Στουτγάρδη να κερδίζει την Βίκινγκ (στις γερμανονορβηγικές μονομαχίες) και την Μπορούσια να δείχνει την επιθετική της ικανότητα παρά την απουσία του Κωνσταντέλια και ουσιαστικά και του Καρέτσα. Μπορεί στο παιχνίδι της Ντόρντμουντ με την Βιγιαρεάλ εμείς να τρομάξαμε με τον Καρέτσα, αλλά πολλοί τρόμαξαν την ευκολία των Γερμανών στην δημιουργία φάσεων: παρότι πολλοί έφυγαν ή έλειπαν η Μπορούσια το εύκολο γκολ το έχει ακόμα. Το ματς πάντως πέρασε στην ιστορία γιατί ο Γκιρασί πέτυχε γκολ (δύο) και αυτογκόλ ενώ με αυτογκόλ άνοιξε το σκορ και η γερμανική ομάδα! Με χαρακτηριστική άνεση σκοράρει και η Στουτγκάρδη που χάρη στο διάδοχο του Τζέκο τον Βόσνιο Ντιμιτρίεβιτς πέτυχε στην Βίκινγκ 3 γκολ σε 12 λεπτά.

Η Μπάγερν έχει δημιουργήσει μόδα στην Γερμανία και η ίδια συνεχίζει βέβαια να κάνει τα δικά της. Στην Μπόντο πέτυχε πέντε γκολ – όλα στο δεύτερο ημίχρονο. Η ομάδα του Κομπανί είναι ίδια με πέρυσι – τα συν η επιστροφή του Μουσιάλα. Ο Σαϊμπάρι μπήκε στο 70΄όταν το ματς ήταν στο 2-0, ο Χάρι Κέιν φωνάζει πως θέλει την Χρυσή μπάλα, αλλά ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.

Οι Ελληνες και οι υπόλοιποι

Εντυπωσιακό και το ξεκίνημα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας που βρήκε την Γαλατασαράι χωρίς τον Οσιμεν και την κέρδισε θυμίζοντας όλες τις περσινές τις δυνατότητες: κυρίως στην εξαιρετική καθοδήγηση που εγγυάται στην επίθεση της ο Κολομβιανός Σουάρεθ που με τη φανέλα της κάνει θαύματα ενώ στο Μουντιάλ χάθηκε. Η αγωνιστική είχε μόλις δυο ισοπαλίες μάλλον ανέλπιστες. Η PSV και η Σαχτάρ μοιράστηκαν τους βαθμούς (1-1) γιατί έχασαν πολλά γκολ (ειδικά οι γηπεδούχοι), ενώ ίδιο σκορ είχαμε και στο Φενερμπαχτσέ – Ρόμα: στο τέλος του ματς ο προπονητής των γηπεδούχων Καρτάλ θυμωμένος γιατί θεατής του πέταξε ένα μπουκάλι νερό παραιτήθηκε! Ισοπαλία θα είχαμε και στο Σλάβια – Λανς (2-3) αν ο Ρούμπεν Αγκιλάρ δεν έδινε την νίκη στους Γάλλους στο 94΄κι αφού η Λανς είχε ισοφαρίσει με τον Τοβέν στο 93΄!

Τέλος η Κόμο με πρωταγωνιστή τον Δουβίκα έσωσε την τιμή του Καμπιονάτο παίρνοντας μια εύκολη νίκη με 4-1 κόντρα στην Λειψία. Ο Δουβίκας ήταν ο πιο καλός από τους Ελληνες του εξωτερικού. Ο Τζόλης πέρασε στο ματς της Αρσεναλ με την Νάπολι, πρόλαβε σε 20 λεπτά να έχει συμμετοχή στο γκολ και να χάσει και δυο ευκαιρίες. Ο Βαγιαννίδης ξεκίνησε ως βασικός με την Σπόρτινγκ και ο Ιωαννίδης μπήκε αλλαγή. Όπως και ο Τσιμίκας στο Λίβερπουλ – Ατλέτικο. Ο Κουλιεράκης δεν αγωνίστηκε.

Αν βλέπουμε πολλά γκολ, πολλά από αυτά οφείλονται στις στημένες φάσεις και στα λάθη των τερματοφυλάκων που κοστίζουν ακριβά. Στην πρώτη αγωνιστική είδαμε καταπληκτικά γκολ από χτυπήματα φάουλ όπως αυτό του Μάριν στο ΑΕΚ – Λάσκ (1-0): οι Γάλλοι έγραψαν ότι θύμισε γκολ του Πλατινί. Αλλά είχαμε και σπάνια λάθη από τερματοφύλακες. Ασυγχώρητο αυτό που έκανε ο τερματοφύλακας της Ίντερ Μαρτίνεθ που χάρισε στο Βαλβέρδε το δεύτερο γκολ της Ρεάλ στο Μπερναμπέου. Μεγάλο και το λάθος του Ζόμερ που προκάλεσε άθελά του μεγάλη στην Μπριζ. Στο Τσάμπιονς λιγκ όλα τιμωρούνται.

Με λένε Γιώργο....

Thu, 10 Sep 2026 08:03:14 GMT

Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη με άφησε άναυδο. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύω πως δεν θα πεθάνουν ποτέ επειδή είναι αυτό που λένε bigger than life: ο Μαζώ ήταν κάτι τέτοιο. Σύμβολο πιο πολύ από τραγουδιστής, persona πιο πολύ από καλλιτέχνης, γνωστός και συγχρόνως άγνωστος όπως οι πραγματικοί σταρ τους οποίους ο στίχος ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου περιγράφει απόλυτα.

«Κυρία είμαι συνάδερφος…»

«Τι άκουγες βρε Γιώργο όταν ήσουν μικρός;» τον είχα ρωτήσει κάποτε στη Γλυφάδα. «Στη Νίκαια που μεγάλωσα, αν δεν άκουγες λαϊκά σε δέρνανε οι γέροι σου» μου είχε πει κάποτε. Ακουγε Στράτο Διονυσίου, Γιάννη Πάριο, Μαρινέλλα, πολύ Χαρούλα Αλεξίου και «στη ζούλα πολύ ξένο ροκ». Όταν αποφάσισε να γίνει λαϊκός τραγουδιστής ήταν ένα παιδί που ακολούθησε τα βήματα των ηρώων του. Αλλοι έχουν είδωλο τον μπαμπά τους: ο Γιώργος αυτούς που σέβονταν γιατί τους άκουγε. Δεκατρία χρονών πήγε στο REX στο καμαρίνι της Μαρινέλας. «Είμαι συνάδερφος» της είπε – μου το χε πει η ίδια. Στα 15, ενώ πήγαινε Α΄Λυκείου, ο Γιώργος εμφανιζόταν σε μαγαζί.

Με λένε Γιώργο

Πως βρέθηκε να τραγουδάει στην Πάτρα τον είχα ρωτήσει κάποτε στη Γλυφάδα αλλά ούτε που το θυμάμαι. Πάντα στις ιστορίες με το Μαζώ υπήρχαν κομμάτια τους που χάνονταν. Ας το πούμε με τον τρόπο του. «Στην Αθήνα δεν δίνανε δουλειές σε πιτσιρικάδες στις αρχές της δεκαετίας του 90: στην καλύτερη σε αφήνανε να ανοίγεις το πρόγραμμα. Ηταν λίγο». Ο Γιώργος, που έλεγε «το με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω» από τα δεκαπέντε του νοιώθοντας σταρούμπα ήθελε την πίστα για πάρτι του: κάπως έτσι βρέθηκε στην Πάτρα - «πήγα για τρεις μήνες και έμεινα τρία χρόνια γιατί μπορούσα να λέω όποια τραγούδια γουστάρω». Η φήμη του πιτσιρικά που έκανε χαμό με μια ιδιότυπη φωνή έφερε στο μαγαζί καλοκαίρι του 1992 τον παραγωγό της τότε Polygram Γιώργο Μακράκη. Και η πόρτα της επιτυχίας εκείνη τη νύχτα άνοιξε για το παιδί της νύχτας που δεν άντεχε το πρωϊ. Και δεν έκλεισε ποτέ.

Εσπαγε τις διαχωριστικές γραμμές

Ο Μαζωνάκης με το ιδιαίτερο ταπεραμέντο του, τη ξεχωριστή φωνή του, τις θεατράλε ερμηνείες του και τις πρωτοποριακές παρεμβάσεις του στα μαγαζιά που εμφανιζόταν (και για τα οποία είχε πάντα γνώμη) σημάδεψε την νυχτερινής διασκέδαση. Το πιο σημαντικό ήταν ότι έσπαγε τις διαχωριστικές γραμμές κάνοντας τους περίφημους έντεχνους να τον λατρεύουν. Το 2002 τραγούδησε δύο τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη στο σάουντρακ της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου», το «Καμικάζι» και το «Ξημερώνει πάλι»: ο Κραουνάκης δήλωνε καταγοητευμένος για την αυθεντική του λαϊκότητα. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε με όποιον από την απέναντι όχθη του τραγουδιού τον γνώριζε: ο Μαζωνάκης κέρδιζε την προσοχή σαν ιδιαίτερο φαινόμενο. «Δεν θα ανεχόταν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα» γράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς αποχαιρετώντας τον. Ο Μαζώ προκαλούσε όχι απλά την προσοχή, αλλά όλη την διεισδυτική ματιά όποιου συνεργαζόταν μαζί του. Ο μαγνητισμός του ήταν κάτι σπάνιο.

Δεν έβγαλε πολλούς δίσκους: μόλις δεκατρείς. Ο πρώτος του κυκλοφόρησε το 1993, το «Μεσάνυχτα και κάτι». Την επόμενη χρονιά το άλμπουμ «Με τα μάτια να το λες» χάλασε κόσμο με τις επιτυχίες «3 το πρωί», «Ανήκω σε μένα» και «Μη μου ζητάς». Ό,τι τραγουδούσε γινόταν επιτυχία σε ένα κοινό που ήταν τεράστιο καθώς μπορούσε πραγματικά να απευθύνεται σε όλους – για την ακρίβεια τους ήθελε όλους καταργώντας διαχωριστικές γραμμές. Το 1996 βγαίνει το σινγκλ «Μου λείπεις»: ακούς το τραγούδι παντού. Ακολουθούν αμέτρητες επιτυχίες όπως το πλατινένιο «Παιδί της Νύχτας» το 1997, ο ύμνος «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» σε στίχους Νίκου Βουρλιώτη – μια από τις πιο ανατρεπτικές συνεργασίες εκείνων των καιρών.

Οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες που ζητούν να συνεργαστούν μαζί του κάνουν ουρά έξω από το καμαρίνι του μολονότι έχει την φήμη του κομμάτι δύσκολου. Δεν ήταν: απαιτούσε απλά τον σεβασμό. Και απαιτούσε και δουλειά. Είχε σκηνοθέτη και από το καμαρίνι μέχρι την πίστα ήθελε όλα να είναι προγραμματισμένα: ζήλευε την οργάνωση των ροκ σταρ – «θα ήθελα να δουλεύω στο εξωτερικό για να είμαι βέβαιος πως πάντα όλα θα είναι όπως πρέπει. Θέλω να υπάρχει αρχή, μέση και τέλος, θέλω να υπάρχει concept, μια συνοχή στα πράγματα, είμαι λάτρης αυτού του πράγματος και όταν κάτι δεν γίνεται έτσι, εκνευρίζομαι» έχει πει, αλλά δεν χρειαζόταν καν να το πει: το έβλεπες.

Οι επιλογές των συνεργασιών του είναι εντελώς απρόβλεπτες όπως συχνά συμβαίνει και με τα τραγούδια του. Είχε εμφανιστεί και με τον Σταμάτη Γονίδη αλλά και με τους Goin' Through, με την Ελενα Παπαρίζουν αλλά και με τον Νότη Σφακιανάκη, με την Κατερίνα Στανίση αλλά και με τη Μαίρη Λίντα, η οποία τραγούδησε για το άλμπουμ του «Μπροστά σ’ ένα Μικρόφωνο» το τραγούδι «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς».

Ο πιο ακριβός καναπές

Το 2003 αν θυμάμαι καλά ο χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος έπεισε τον Μαζωνάκη να αλλάξει εντελώς το μαγαζί όπου τραγουδούσε και να βάλει τους θαμώνες του να κάθονται σε καναπέδες. Ένα από αυτόν τον βάζει στην άκρη του διαδρόμου της παράξενης σκηνής πασαρέλας που έχει φτιάξει: είναι η χρονιά που λέει το «Gucci Φόρεμα». Αυτός ο καναπές είναι εκείνη την χρονιά το ακριβότερο τραπέζι στη Αθήνα. Το επόμενο βήμα του είναι να σκανδαλίσει το κοινό του με μια εμφάνισή του με κάτι σαν φούστα: όλοι η Αθήνα μιλούσε για πολύ καιρό γι’ αυτή του την απόφαση, ο ίδιος γελούσε. Αυτοσαρκαζόταν πολύ, δεν πίστευε ότι προκαλούσε («έλα μωρέ λίγη πλάκα κάνουμε»), δεν νοσταλγούσε ποτέ τους καιρούς που δούλευε επτά νύχτες την εβδομάδα. Ελεγε ότι οι τραγουδιστές δεν είναι τζουκ μποξ, ότι έχουν τις καλές και τις κακές τους και ότι ο προορισμός τους ήταν να κάνουν όμορφη τη νύχτα. «Δεν έχει τίποτα κακό η νύχτα, ότι μπορείς να πάθεις τη μέρα μπορεί να το πάθεις και την νύχτα, απλά την νύχτα πονάει λιγότερο» έλεγε. Ελεγε επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η αθηναϊκή νύχτα πλήρωσε τις υπερβολές της. «Εχω δουλέψει σε μαγαζί που ο πορτιέρης είχε Πόρσε – κάπου υπήρχε μια υπερβολή και ίσως κι εγώ να ήμουν μέρος της» έλεγε. Αλλά γούσταρε σίγουρα.

Για πάρτι του

Πάντα πίστευα ότι τραγουδούσε για την πάρτι του και μόνο: ίσως το πίστευα γιατί ήταν πολύ μοναχικός άνθρωπος όπως και έχει αυτό στη περίπτωσή του το έβρισκα μοναδικό. Οι καλοί λαϊκοί τραγουδιστές σε πείθουν ότι τραγουδάνε για ένα έρωτά τους, οι πολύ καλοί σε πείθουν ότι τραγουδάνε για ένα έρωτα σου, οι πάρα πολύ καλοί ότι τραγουδάνε για σένα και την παρέα σου. Ο Μαζώ σε έκανε να πιστεύεις ότι είσαι απλά τυχερός που ήσουν εκεί – στην πίστα του και στην νύχτα του. Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για το τι πίστευες για αυτόν και είχε ένα μοναδικό τρόπο να υπονομεύει και την ίδια την προσεχτική σκηνοθεσία των προγραμμάτων του ανατρέποντας στην πορεία της νύχτας τα πάντα. Τον έχω δει στο Θάλασσα ένα καλοκαίρι να τραγουδάει ξαπλωμένος στην πίστα με την πλάτη στο κοινό, σαν το μαγαζί να είναι άδειο. Μπορούσε να πίνει, να στρίβει τσιγάρα, να σε κάνει να πιστεύεις πως μπορεί να σηκωθεί και να φύγει ενώ σε αιχμαλώτιζε. Κι όσο η ώρα περνούσε γινόταν και καλύτερος σαν η φωνή του να σε έπαιρνε αγκαλιά: μόνο όταν πήγαινε τέσσερις ένοιωθες ότι μπορεί να τραγουδούσε και για σένα. Κι ας έχει πει και το «Τέσσερις πήγε» κι αυτό για αυτόν και μόνο.

Σούπερ πριν από σταρ

Δεν άντεξε λέει η καρδιά του. Δεν ξέρω πως έγινε το κακό, πιστεύω κι ο τρόπος που έφυγε θα σηκώσει τρομερή φασαρία. Τα τελευταία χρόνια τον συζητούσαν πολύ – πολλοί χωρίς να τον ξέρουν, ίσως κανείς να μην τον ήξερε. Σε μια συνέντευξή του είχε πει ότι του άρεσε μια φράση του Δημήτρη Παπαϊωάνου που έχει πει πως για να γίνεις σούπερ σταρ πρέπει να γίνεις πρώτα σούπερ – το σταρ είναι πιο απλό. Ο Μαζώ ήταν σίγουρα σούπερ. Ενας σούπερ ήρωας της νύχτας.

Οι επτά αρχές του Νίκολιτς

Wed, 09 Sep 2026 10:15:00 GMT

Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι ολόκληρα χρόνια για να πανηγυρίσει ο κόσμος της ΑΕΚ μια νίκη της ομάδας στο Τσάμπιονς λιγκ αλλά χαλάλι στην αναμονή: η χθεσινή νίκη μπορεί να μην ήρθε με ένα μεγάλο σε έκταση σκορ στην AllWyn Arena αλλά μπορεί να γίνει η βάση μιας πρόκρισης στην επόμενη φάση, πράγμα που θα είναι για την ΑΕΚ ιστορικό. Τώρα που τα πανηγύρια τελείωσαν ας δούμε τι ακριβώς κέρδισε η ΑΕΚ απέναντι στους Αυστριακούς χθες βράδυ.

Πρώτα το δέντρο και μετά το δάσος. Η ΑΕΚ έκανε κυρίως τη δουλειά της κερδίζοντας την Λασκ με 1-0. Ήταν φαβορί και το έδειξε. Κέρδισε απλά, δηλαδή με εφαρμογή της συνταγής του παιγνιδιού του Νίκολιτς και σαφώς δίκαια διότι είχε τις πιο μεγάλες ευκαιρίες στο ματς. Αν μάλιστα έχει κάτι για να προβληματιστεί αυτό έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα της, πράγμα που όταν μιλάμε για το Τσάμπιονς λιγκ είναι ένας βολικός προβληματισμός: μαρτυρά ότι μια ομάδα έχει παίξει καλά – πράγμα που είναι πάντα το βασικό ζητούμενο.

Δεν είναι θεωρία, είναι πράξη

Επειδή μιλάμε πολύ για το ποδόσφαιρο του Νίκολιτς, θέλω να πω ότι αυτό βασίζεται σε κάποια πολύ συγκεκριμένα δεδομένα που είδαμε χθες βράδυ. Ο Σέρβος θέλει ομοιογένεια στην άμυνα γιατί πιστεύει πως έτσι μια ομάδα αμύνεται καλύτερα: η γνώση του τι κάνει και τι μπορεί ο συμπαίκτης είναι το βασικό ζητούμενο. Το δεύτερο είναι το συστηματικό τάισμα των κυνηγών με διαφορετικούς και όχι μονότονους τρόπους: η ΑΕΚ επιτίθεται σωστά όπως της επιτρέπει ο αντίπαλος. Το τρίτο είναι ο έλεγχος του ρυθμού – για αυτό και ο κόουτς θέλει ένα ρόστερ με πολλά χαφ. Το τέταρτο το γκάζι από νωρίς: η ΑΕΚ του Νίκολιτς δεν περιμένει αλλά μπαίνει όσο πιο δυνατά μπορεί. To πέμπτο η μεγάλη γνώση του αντιπάλου: κυρίως του τρόπου που παίζει στην επίθεση. Το έκτο η αξιοποίηση των στημένων φάσεων: υπάρχουν πάντα στην ενδεκάδα παίκτες για αυτή την δουλειά – με πρώτο τον Μάριν. Και το έβδομο έχει να κάνει με την νοοτροπία: νίκες είναι όλες και είναι χρήσιμες – ακόμα κι αυτές με 1-0, μας το είχε πει πέρυσι νωρίς. Ο σκοπός του Νίκολιτς είναι η ομάδα του να ξέρει να κερδίζει και 1-0 – όχι όμως μόνο με 1-0, γιατί αυτό δεν σε πάει μακριά.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην πρώτη νίκη της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς λιγκ μετά από είκοσι χρόνια οι αρχές του προπονητή φάνηκαν όλες.

H ΑΕΚ ξεκίνησε το ματς δυνατά όπως ο κόουτς θέλει χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία με τον Γιόβιτς. Ο Βιτάλις τον βρήκε στην πλάτη της άμυνας των Αυστριακών, το σουτ του Σέρβου δεν ήταν κακό αλλά ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων Γιούνγκβιρτ έβγαλε την μπάλα με το κεφάλι. Η φάση μαρτυρά ότι έγινε αυτό που ο κόουτς ήθελε: η μπάλα μερικές φορές μπορεί να μπει και άλλες όχι – σημασία έχει η πρόθεση.

Στο 21’ είδαμε την επένδυση του προπονητή στις στημένες φάσεις: ο Μαριν σήκωσε το γήπεδο στο πόδι για το 1-0 με απευθείας εκτέλεση – και τι εκτέλεση - φαουλ. Στο τέλος του ημιχρόνου η ΑΕΚ είχε ένα γκολ και τρεις μεγάλες ευκαιρίες, αλλά το σημαντικό ήταν άλλο: παρά την πίεση των Αυστριακών, που κέρδισαν αρχικά και πολλές μονομαχίες, η ΑΕΚ έλεγχε το παιγνίδι και γιατί η ομοιογενής άμυνά της δεν έκανε λάθη και γιατί οι μέσοι της είχαν επιστροφές και τρεξίματα. Η Ενωση μαζευόταν ωραία πίσω από την μπάλα ώστε να χτυπήσει στην κόντρα – οι Αυστριακοί κατάφεραν μόνο μια φορά να βρουν παίκτη ελεύθερο εντός περιοχής αλλά στο σουτ του Λανγκ ο Μπρινιόλι είχε απάντηση.

Συγκυριακό το μόλις 1-0

Η ΑΕΚ προτίμησε αυτή τη φορά να κάνει ένα περισσότερο κοντρόλ παιχνίδι - να παίξει δηλαδή με τον τρόπο που έπαιζε πέρσι αρκετά ματς στο Conference League εκτός έδρας: κατά την γνώμη μου το πιο σημαντικό ήταν ότι με τις επιστροφές, το τρέξιμο, αλλά και την τάξη που είχε στο γήπεδο (το 4-4-2 φαινόταν με γυμνό μάτι) σου έδινε πάντα την εντύπωση πως μπορεί να κερδίσει το ματς 1-0 αν χρειαστεί, και χρειάστηκε. Σίγουρα το τελικό σκορ είναι συγκυριακό, καθώς στο δεύτερο ημίχρονο δεν μέτρησε από το VAR ένα καταπληκτικό γκολ του Γιόβιτς για οφσάιντ του Μάγερ για κάτι ελάχιστο ενώ στο τέλος χάθηκαν από τον Ζίνι και τον Κοϊτα ευκαιρίες, αλλά αυτά μπορεί να σου συμβούν σε ένα τέτοιο ματς. Σημασία έχει να μπορείς να διαχειριστείς το 1-0 και να πιστεύεις πως θα το κρατήσεις – και φυσικά να το πιστεύει και μαζί σου το γήπεδο. Η υποστήριξη της ΑΕΚ από το κοινό της ήταν τρομερή ακριβώς γιατί ο κόσμος καταλάβαινε ότι η ομάδα μπορεί να ανταπεξέλθει: για το πω απλά έβλεπε το πλάνο. Το δεύτερο γκολ (που τελικά δεν ήρθε ποτέ) θα έδινε την καλύτερη εικόνα του αγώνα και θα γλύτωνε και τους οπαδούς της ΑΕΚ από το καρδιοχτύπι του τέλους: η Λασκ είναι πρωταθλήτρια και μια ευκαιρία στην πίεση που άσκησε θα την έκανε κι αυτή. Την βρήκε στο 93΄μετά την σύγκρουση του Μπρινιόλι με τα μπακ του σε μια εκτέλεση κόρνερ αλλά η κεφαλιά του Καλαϊτζιτς έφευγε άουτ γιατί η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή: στο σενάριο της βραδιάς δεν υπήρχε πρόβλεψη για αδικίες.

Ισως χρειαζόταν λίγο πιο νωρίς

Ο Νίκολιτς χάρηκε τόσο πολύ με την εφαρμογή του πλάνου που έβλεπε ώστε η πρώτη αλλαγή του έγινε μετά το 80΄ και αυτό που θέλησε με τις αλλαγές ήταν κυρίως να φάει το χρόνο για να κρατήσει η ομάδα του το αποτέλεσμα: το ίδιο το ματς λέει πως ο Ζίνι θα μπορούσε να μπει πιο νωρίς καθώς μπόρεσε να τρομάξει τους Αυστριακούς και να είναι κι αυτός παράγοντας της νίκης. Αλλά ο Νίκολιτς δεν ήθελε βγάζοντας ή τον Γιόβιτς ή τον Βάργκα να επιτρέψει στους αντιπάλους της ΑΕΚ να ανεβούν κι άλλο, έστω κι αν όπως φάνηκε αυτό το ανέβασμα θα έδινε στον Ζίνι χώρους. Η ΑΕΚ έψαξε το δεύτερο γκολ, ο προπονητής της όμως με τον τρόπο που διαχειρίστηκε το ματς έψαξε βασικά την νίκη με το αγαπημένο του 1-0. Και την πήρε. Χωρίς μάλιστα να έχει ούτε εντυπωσιακά διακριθέντες, αλλά και χωρίς υστερήσαντες: όταν πλάνο υπάρχει, αυτό συμβαίνει.

Το δάσος του Λονδίνου

Πάμε τώρα να δούμε και το δάσος, δηλαδή το μεγάλο κέρδος. Η ΑΕΚ με την νίκη αυτή ξεκινά με τρεις βαθμούς που θα την κρατήσουν για καιρό πολύ ψηλά στην βαθμολογία, όποια κι αν είναι η άμεση συνέχεια. Το καλό είναι ότι και το δεύτερο ματς είναι μάλλον στα μέτρα της: βέβαια θα πρέπει να παίξει πολύ καλά μακριά από την έδρα της πράγμα που δεν έχουμε δει ακόμα. Αλλά το ματς με την Σαχτάρ στο ουδέτερο Λονδίνο είναι ότι πρέπει για να κάνει η πρωταθλήτρια βαθμό ή βαθμούς κι αν αυτό συμβεί η πρόκριση στην επόμενη φάση είναι πολύ κοντά: απομένουν έξι ολόκληρα ματς για μια υπέρβαση όποιο κι αν είναι το όνομα των αντιπάλων.

Το σπουδαιότερο αποτέλεσμα της βραδιάς είναι ότι η ΑΕΚ έδειξε αυτό για το οποίο είχε δεσμευτεί στην συνέντευξη Τύπου μια μέρα πριν ο προπονητής της: δεν μπήκε στο Τσάμπιονς λιγκ για την χαρά του παιγνιδιού αλλά για την διάκριση. Χθες ήρθε μια υποχρεωτική νίκη: τα αληθινά ωραία έρχονται.

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)

Ο παραμορφωτικός καθρέφτης

Tue, 08 Sep 2026 10:25:41 GMT

Από χθες το βράδυ και η Θύρα 7 προστέθηκε στο κλαμπ των αντιολυμπιακών που κάνουν πόλεμο στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κτλ κτλ. Οι οργανωμένοι της ομάδας έβγαλαν μια ανακοίνωση στην οποία επισημαίνουν τρία πράγματα. Το πρώτο ότι το ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα καιρό τώρα δεν είναι αυτό που ο οπαδός του Ολυμπιακού περιμένει να δει. Το δεύτερο ότι η όποια υπομονή έχει εξαντληθεί γιατί ό,τι συμβαίνει φέτος είναι συνέχεια όσων όλοι έβλεπαν πέρυσι. Το τρίτο ότι ο προπονητής θα ανήκει πάντα στην ιστορία της ομάδας, όλοι θα τον αγαπούν και όλοι θα αναγνωρίζουν ότι έχει συμβολή σε ιστορικούς θριάμβους.

Υπάρχει κάτι από αυτό που δεν ισχύει; Νομίζω όχι. Αλλά ισχύει και ότι για μια σημαντική μερίδα του κόσμου όλα αυτά δεν πρέπει να λέγονται. Διότι η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία μπροστά στο συναίσθημα.

Κρυφτούλι από την πραγματικότητα

Για πολύ κόσμο η ιστορία του Μεντιλίμπαρ είναι κυρίως μια ιστορία συναισθηματική. Ο προπονητής δεν πρέπει να κρίνεται. Αν πρέπει κάποιος να κρίνεται είναι όλοι οι υπόλοιποι: η διοίκηση, οι παίκτες, οι δημοσιογράφοι που κάνουν κριτική, οι οπαδοί που επισημαίνουν ότι ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη έχει βάλει 8 γκολ σε 8 μήνες. Ολοι. Εκτός από τον κόουτς.Που είναι ανοιχτό βιβλίο.

Ακριβώς επειδή ο κόουτς είναι ένας άνθρωπος 65 χρονών (με καριέρα γεμάτη από πολλά και συγκεκριμένα προηγούμενα) ό,τι μπορεί να κάνει μας το έδειξε από το πρώτο τρίμηνο που ήταν στην Ελλάδα: το καλό ήταν ότι μοιάζει προπονητής κι αυτό, όταν ο Βάσκος ήρθε, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο σε μια ομάδα που είχε αλλάξει του κόσμου τους προπονητές σε δυο χρόνια. Το πρόβλημα όμως εξ αρχής ήταν ότι οι τρόποι του και οι αντιλήψεις του (και εν τέλει το ίδιο το ποδόσφαιρο στο οποίο πιστεύει) δεν συνάδουν με ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό – τουλάχιστον με τον τρόπο που το κάνει αυτό ο Ολυμπιακός.

Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ είχε πρόβλημα στο να παίξει και να δημιουργήσει και το πρώτο τρίμηνο της παρουσίας του εδώ για αυτό άλλωστε εκείνη την σεζόν κατέληξε τρίτος απλά γιατί κατάφερε να αποσπάσει μια ηρωϊκή ισοπαλία από τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο. Σε εκείνο το πρώτο του τρίμηνο του Βάσκου ο Ολυμπιακός είχε δείξει δυσκολίες απέναντι σε κλειστές άμυνες (είχε κερδίσει πολύ δύσκολα ομάδες όπως ο Αστέρας στο Καραϊσκάκη και ο Παναιτωλικός), είχε κάνει λάθος ματς παίζοντας με δύο φουνταριστούς (αξέχαστη μια ήττα από τον ΠΑΟ του Τερίμ στην έδρα του), είχε μια κάκιστη προσέγγιση σε ντέρμπι (είχε χάσει με κάτω τα χέρια από τον ΠΑΟΚ), αλλά και μια δυσκολία κατανόησης ότι ο πρωταθλητισμός θέλει ένα κάποιο ρίσκο (ακόμα θυμάμαι μια ισοπαλία 1-1 με τον αδιάφορο Αρη στο Βικελίδης όπου ο κόουτς δεν είχε καταλάβει την ανάγκη της νίκης στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος).

Δεν θα είχε συνεχίσει τότε

Τι θέλω να πω; Ότι αν δεν υπήρχε η κατάκτηση του Conference League (ένας πραγματικός θρίαμβος στον οποίο η συμβολή του ήταν μεγάλη) ο Μεντιλίμπαρ με όσα είχε δείξει στο πρωτάθλημα δύσκολα θα είχε συνεχίσει στον Ολυμπιακό. Κι ας απολάμβανε της εκτίμησης του Βαγγέλη Μαρινάκη που βλέπει στο πρόσωπό του και σήμερα ένα αξιοσέβαστο άνθρωπο.

Είναι όλα δικαιώματά του

Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι τρία περίπου χρόνια μετά υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Μεντιλίμπαρ μπορεί να κάνει άλλα από αυτά που κάνει. Πιστεύουν πχ ότι μπορεί να φτιάξει μια ομάδα που να παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο: ο Βάσκος σε αυτό δεν πιστεύει. Δεν πιστεύει επίσης στο χτίσιμο των επιθέσεων και στην κατοχή της μπάλας και είναι δικαίωμά του. Όπως δικαίωμά του είναι να θεωρεί ότι οι παλιοί παίκτες είναι σημαντικότεροι από τους καινούργιους, όπως δικαίωμά του είναι να μην λέει ονόματα παικτών για μεταγραφές, όπως δικαίωμα του είναι να πιστεύει πως μια νίκη με 1-0 δεν έχει καμία διαφορά από μια νίκη με 3-0. Το θέμα δεν είναι ο Μεντιλίμπαρ: είναι ότι πολύς κόσμος νομίζει ότι είναι κάποιος άλλος – νομίζω ότι και ο Μαρινάκης το πίστευε αυτό για καιρό, ακριβώς γιατί θέλει την επιτυχία του κόουτς, που θα ήταν άλλωστε και επιτυχία του Ολυμπιακού. Δεν υπάρχει άλλωστε πιο μεγάλος παραμορφωτικός καθρέφτης από την αγάπη.

Δυο απλά παραδείγματα

Θα φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό πως μπλέκεται η αγάπη με την πραγματικότητα: την περίπτωση του Κώστα Φορτούνη. Όταν ο παίκτης επέστρεψε στον Ολυμπιακό είπαν ότι αποκτήθηκε κάποιος που στην χειρότερη των περιπτώσεων μπορεί να έρχεται από τον πάγκο και να λειτουργεί σαν game changer. Μόνο που ο Βάσκος σε αυτό τον ρόλο δεν πιστεύει. Με τον Γιόβετιτς που προ τριετίας του ζητούσε να του δίνει χρόνο συμμετοχής έστω στο τέλος των παιγνιδιών για να δείχνει την χρησιμότητά του τσακώθηκε σε σημείο που ο Σέρβος στην Λεωφόρο του έκανε κάποτε χειρονομίες. Τον Καμπελά δεν τον έβαζε πέρυσι ποτέ για να κάνει αυτή την δουλειά. Το ίδιο ακριβώς κάνει και με τον Φορτούνη. Είναι παράξενο; Όχι φυσικά. Παράξενο είναι ότι πολύς κόσμος νομίζει ότι μπορεί από τον Μεντιλίμπαρ ο Φορτούνης να χρησιμοποιείται όπως κάποτε ο Βαλμπουενά: λες κι ο Βάσκος κι ο Πέδρο Μαρτίνς είναι το ίδιο πράγμα.

Θα φέρω κι άλλο ένα παράδειγμα: τον Ντάνι Γκαρθία. Τον χρησιμοποιεί δείχνοντάς του τον σεβασμό που έδειξε κάποτε στον Ιμπόρα. Γιατί; Γιατί του αρέσουν αυτά τα χαφ. Από τον Ιμπόρα, ένα παίκτη που έμεινε τον Ιανουάριο του 2025 στον Ολυμπιακό γιατί το ζήτησε από τον Γιάννη Βρέντζο ως προσωπική χάρη για να μην φύγει κι αλλάξουν τα παιδιά του σχολείο στη μέση της σεζόν, ο Μεντιλίμπαρ πήρε σε ένα τρίμηνο πολλά, από τον Ντάνι παίρνει σε δυο χρόνια λιγότερα: αλλά ο σεβασμός και η επιμονή στον παίκτη είναι ο ίδιος γιατί του κόουτς του αρέσουν χαφ με αυτά τα χαρακτηριστικά. Παίκτες σαν τον Σα, τον Ολιβέιρα, τον Ορτα, τον Νασιμέντο κτλ του αρέσουν λιγότερο.

Τι άλλαξε από την συνάντηση

Ο κόσμος απορεί γιατί ενώ πριν λίγες μέρες υπήρξε μια συνάντηση του κόουτς με τον Μαρινάκη στην οποία προέκυψαν αγκαλιές, φιλιά και στήριξη σήμερα υπάρχει πάλι θέμα προπονητή. Μα είναι απλό: υπάρχει μια στιγμή που ο συναισθηματισμός πάει στην άκρη. Τι έγινε μετά την συνάντηση; Ο Μεντιλίμπαρ συνέχισε να μην θέλει κανένα ενεργό ρόλο στις μεταγραφές. Συνέχισε να στηρίζει τους «παλιούς» γιατί αυτούς ξέρει κι αυτούς εμπιστεύεται. Συνέχισε να χρησιμοποιεί κριτήρια παλαιότητας όχι μόνο στην σύσταση της ενδεκάδας (όπου οι παλιοί για να παίζουν, παίζουν και σε άλλες θέσεις πχ ο Τσικίνιο), αλλά και στην δημιουργία της ευρωπαϊκής λίστας. Κι όλα αυτά θα ήταν μικρότερα προβλήματα (ο Ολυμπιακός ζει με αυτά από την πρώτη μέρα που ήρθε) αν τουλάχιστον η ομάδα έπαιζε μια μπάλα της προκοπής: στην τρίτη αγωνιστική ο Ολυμπιακός με αντιπάλους τον Ατρόμητο, τον Αστέρα και τον Βόλο έχει τρια γκολ στο πρωτάθλημα όσα ο Ηρακλής και η Καλαμάτα που είναι νεοφώτιστοι. Η δε Ναϊμέγκεν, στην οποία ο Ολυμπιακός έβαλε ένα γκολ σε 210 λεπτά, δεν έχει ματς στο οποίο να μην έχει δεχτεί δυο γκολ στη συνέχεια.

Μόνο εγώ τον σεβάστηκα

Είναι άχρηστοι όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού; Πιθανόν. Τα έχει κάνει όλα λάθος η διοίκηση; Μπορεί. Χρειάζεται η ομάδα χρόνο; Σίγουρα. Αλλά πρέπει να αγαπάς παθολογικά τον Μεντιλίμπαρ για να πιστεύεις πως στα χέρια του ο Ολυμπιακός θα παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο ενώ ο Βάσκος είναι στην Ελλάδα τρία χρόνια και οι τρόποι του είναι γνωστοί και δεδομένοι. Οπότε είμαστε στα γνωστά: ή κάνεις πως αυτό δεν το βλέπεις (και τον κρατάς γνωρίζοντας πως καμία νουθεσία και καμία στήριξη δεν θα βοηθήσει ώστε να γίνει κάτι διαφορετικό) ή τον αλλάζεις και πας στο άγνωστο αλλά με βάρκα την ελπίδα ότι ο επόμενος θα παρουσιάσει κάτι ελκυστικότερο. Σε αυτό και μόνο διαφωνώ με την ανακοίνωση της Θύρας 7 που μιλάει για πρωτάθλημα που πρέπει να κερδηθεί οπωσδήποτε κτλ. Κανένα πρωτάθλημα δεν κερδήθηκε ποτέ από ένα προπονητή: η υποχρέωση του προπονητή είναι να παρουσιάζει μια ομάδα που να παίζει συμβατό με την νοοτροπία του Ολυμπιακού ποδόσφαιρο και να αξιοποιεί τους παίκτες.

Και κάτι δικό μου. Μόνο εγώ τελικά τον αγάπησα τον Μεντιλίμπαρ, όπως και άλλους πολλούς προπονητές που έχουν δουλέψει στις ελληνικές ομάδες. Για αυτό και από πέρυσι του λέω ότι αν δεν αλλάξει κάτι δεν θα μακροημερεύσει. Οι άλλοι που χειροκροτούν αυτό το χαώδες ποδόσφαιρό του απλά του έκαναν κακό πείθοντάς τον ότι συνεχίζοντας να παρουσιάζει μια ομάδα που στο Βόλο είχε κάνει 17 σέντρες στο μισάωρο μπορεί να δουλεύει στον Ολυμπιακό για πάντα, γιατί απλά η εξέδρα φώναζε το όνομά του επειδή ο Ολυμπιακός κέρδιζε τον Ατρόμητο με γκολ του Κάρμο στο 80΄. Δεν είναι ποτέ τόσο εύκολο.

Με την συνταγή του Νίκολιτς

Tue, 08 Sep 2026 08:26:49 GMT

«Δεν φτάσαμε στο Τσάμπιονς λιγκ για να κάνουμε διακοπές. Ήρθαμε γιατί το αξίζουμε. Θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί, κοιτάζουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και θέλουμε να πάρουμε βαθμούς. Πού μπορούμε να φτάσουμε δεν το γνωρίζω, αλλά αυτό που λέμε στα αποδυτήρια είναι ότι στόχος μας είναι να παίξουμε περισσότερα από οκτώ παιχνίδια». Ο Μάρκο Νίκολιτς είναι σαφής. Στόχος της ΑΕΚ είναι η πρόκριση. Και για αυτή χρειάζεται να αρχίσει το Τσάμπιονς λιγκ με μια νίκη απόψε. Η Λάσκ μοιάζει ιδανικός αντίπαλος.

Δεν χωράει αμφιβολία πως η πρωταθλήτρια Αυστρίας Λάσκ είναι η ομάδα που η ΑΕΚ ήθελε ως πρώτο αντίπαλο στο Τσάμπιονς λιγκ κι όχι μόνο γιατί θεωρητικά αυτή είναι η πιο εύκολη ομάδα που θα αντιμετωπίσει. Η Λασκ είναι πολύ ευτυχισμένη που τα κατάφερε να μπει στο Τσάμπιονς λιγκ καυθώς για να το πετύχει έκανε ένα αληθινό θαύμα. Στην φάση των play off έχασε με 3-0 από την Σέλτικ στην Γλασκόβη, βρέθηκε να χάνει με 0-1 στην ρεβάνς στην έδρα της στο πρώτο δεκάλεπτο και κέρδισε τελικά με 5-1 και προκρίθηκε! Το δημοσιογραφικό κλισέ λέει πως ομάδες που τα έχουν καταφέρει με αυτό τον τρόπο είναι πολύ επικίνδυνες: στην πραγματικότητα συνήθως οι ομάδες αυτές αδειάζουν μετά το κατόρθωμά τους. Δεν μπορεί να είμαι βέβαιος για αυτό, αλλά δεν περιμένω από τους Αυστριακούς ούτε κατενάτσιο για να κρατήσουν το μηδέν, ούτε καμία σούπερ ψυχωμένη εμφάνιση: να χαρούν το ματς περιμένω. Δηλαδή να παίξουν για να σκοράρουν. Πράγμα που βολεύει την ΑΕΚ.

Ενας κόουτς που τον λένε Ντίντι

Η Λάσκ δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες δυνάμεις του αυστριακού ποδοσφαίρου. Χρωστά την παρουσία της στο Τσάμπιονς λιγκ στον προπονητή της Ντίντι Κιχμπάουερ που την άλλαξε εντελώς. Εχοντας παίξει ποδόσφαιρο στην Γερνανία και στην Ισπανία, κι έχοντας περάσει νέος μια τραγωδία καθώς στα 25 του έχασε την γυναίκα του σε δυστύχημα, ο Κιχμπάουερ είναι open mind τύπος. Πήγε πρώτη φορά στην Λασκ προ τριετίας. Την οδήγησε στην κατάκτηση μιας κολακευτικής τρίτης θέσης. Δεν είχε εκτιμηθεί αυτό όσο θα έπρεπε γιατί γενικά ο πρόεδρος της Λασκ δεν αγαπάει πολύ τους προπονητές. Η δουλειά του εκτιμήθηκε όταν ο κόουτς έφυγε – κυρίως γιατί μετά την φυγή του η Λασκ άλλαξε τέσσερις προπονητές σε δεκατέσσερις μήνες. Τον κάλεσαν να επιστρέψει. Άλλος θα έλεγε όχι, αλλά ο Κιουμπάουερ δεν είναι εγωιστής. Αφησε την Γερμανία, γύρισε, βρήκε την Λασκ δέκατη και με την δουλειά του της έδωσε ένα νταμπλ! Κέρδισε το κύπελλο για πρώτη φορά μετά το 1961 και το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά το 1965. Το Τσάμπιονς λιγκ είναι επιβράβευση για μια χρονιά καταπληκτική. Όπως και για την ΑΕΚ.

Ξάρει τι χρεάζεται

Εχει αρκετές ομοιότητες η Λασκ με την ΑΕΚ. Είναι πρώτα από όλα ομάδα έδρας. Στο γήπεδό της επιτίθεται κατά κύματά, πατάει περιοχή με πέντε παίκτες, πρεσάρει ψηλά. Παίζει όπως η ΑΕΚ με δυο κυνηγούς, τον Αντέριναν και τον Μόζες Ούζουρ. Ολοι τους ψάχνουν γιατί είναι γρήγοροι και με καλά κοντρόλ. Ο Κιχμπάουερ παίζει κάτι σαν 3-5-2: στην έδρα της η Λασκ το μεταβάλει σε ένα πολύ επιθετικό 3-2-3-2 (με τους Μπογκάρντε, Λιούμπισιτς και Λανγκ πίσω από τους κυνηγούς) εκτός έδρας όμως οι αμυντικοί εύκολα μπορεί να γίνουν πέντε. Σε κάθε περίπτωση δεν την λες ομάδα που ποντάρει στην άμυνα: το πρωτάθλημα Αυστρίας το κέρδισε έχοντας δεχτεί 41 γκολ. Κι όπως και η ΑΕΚ πέρυσι δεν είχε ούτε την καλύτερη άμυνα ούτε την καλύτερη επίθεση. Αλλά έτρεξε την κατάλληλη στιγμή ένα μεγάλο σερί.

Η ΑΕΚ ξέρει τι να κάνει. Πρέπει να κρατήσει την μπάλα και να ταίσει τους κυνηγούς. Η Λασκ θα προσπαθήσει να πιέσει για να βγει στην μετάβαση και να σκοράρει: ο Λιούμπισιτς αυτό με την Σέλτικ το έκανε καλά εντός έδρας. Η ΑΕΚ πρέπει απλά να μην απλωθεί και να μην έχει νεκρά διαστήματα στο παιγνίδι της. Είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθώσει – ίσως το μόνο. Κατά τα άλλα αν η μπάλα φτάνει σωστά στον Γόβιτς κι αν η Λασκ δεν βάλει κάποιον να κυνηγάει τον Μάγερ (δύσκολα θα το κάνει), η ΑΕΚ μπορεί να στήσει κι απόψε τον ρόμβο της και να γίνει πολύ επικίνδυνη: πολλές φορές το φλιπεράκι που στήνουν στην μεσαία γραμμή οι τέσσερις χαφ πίσω από τον Γιόβιτς αρκεί για να χαθεί η μπάλα. Η ΑΕΚ δεν θα έχει όπως όλα δείχνουν τον Στρακόσια: είναι πρόβλημα γιατί ο Θωμάς είναι φορμαρισμένος. Αλλα είναι το μόνο γιατί κατά τα άλλα υπάρχει η συνταγή του Νίκολιτς. «Δεν θα αλλάξουμε το στιλ μας. Αν θυμάστε, όταν ήρθα είχα πει ότι στο 95% των παιχνιδιών πρέπει να παίζουμε με τον δικό μας ρυθμό. Πρέπει να έχουμε το δικό μας στιλ, γιατί αν προσαρμόζεσαι συνέχεια στον αντίπαλο, τότε εσύ τι είσαι; Ποιο είναι το δικό σου στιλ; Τι κάνεις;» είπε χθες ο Σέρβος και πρόσθεσε: «Θέλω να παίξουμε το δικό μας παιχνίδι, με τον τρόπο που έχουμε αγωνιστεί σε όλα τα παιχνίδια. Βέβαια υπάρχει το scouting των αντιπάλων και εξετάζουμε το προφίλ των ποδοσφαιριστών που ταιριάζει σε κάθε ματς. Η Λασκ δεν βρίσκεται εδώ από τύχη. Γνωρίζω το πρότζεκτ της, γνωρίζω τον πρόεδρό της. Είναι μία καλή ομάδα με γρήγορους επιθετικούς και πρέπει να είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι για να πάρουμε το αποτέλεσμα». Όλα αυτά μου ακούγονται πολύ ωραία για την ΑΕΚ. Διότι δηλώνουν ότι ο Νίκολιτς έχει πίστη στην συνταγή του και πιστεύει πως αυτή απόψε μπορεί να έχει αποτέλεσμα – η πίστη μεταφέρεται. Η ΑΕΚ πρέπει απλά να κάνει όσα ξέρει να κάνει.

Αρετές και αδυναμίες

Φυσικά επειδή μιλάμε για Τσάμπιονς λιγκ και η Λασκ έχει τις αρετές της. Ο Λιούμπισιτς είχε πει μετά την νίκη με την Σέλτικ ότι είχε εντυπωσιαστεί με την πίστη των νέων συμπαικτών του ότι μπορεί να γυρίσουν το σε βάρος τους 3-0. Δεν αμφιβάλω ότι οι Αυστριακοί είναι ομάδα με ψυχικά χαρίσματα. Αμφιβάλω αν αυτά αρκούν για να σταματήσει μια ομάδα την ΑΕΚ. Πρέπει να κάνει πολλά περισσότερα: να κρατήσει μπάλα, να τρέξει τα χαφ της Ενωσης, να βγάλει έξτρα παίκτες στην επίθεση κτλ. Όλα αυτά η Ενωση στην έδρα της δεν μου φαίνεται πως έχει διάθεση να τα επιτρέψει. Αν μπει δυνατά κι ανοίξει το σκορ νωρίς μπορεί πάλι να προσφέρει ένα σόου στον κόσμο της…

Δήλωση τίτλου

Mon, 07 Sep 2026 14:14:00 GMT

Όταν το πρωτάθλημα ξεκίνησε μπορούσα να φανταστώ λόγους που η κάθε ομάδα μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα κι όχι λόγους για να το κερδίσει. Την τρίτη μόλις αγωνιστική έγινε ωστόσο φανερό πως ο ΠΑΟ είναι για πολλούς και διάφορους λόγους πιο μπροστά από όλους.

Κανένα πρωτάθλημα δεν κρίθηκε την τρίτη κιόλας αγωνιστική του – πόσο μάλλον ένα πρωτάθλημα όπως η δική μας Σουπερλίγκα που ολοκληρώνεται τον Μάιο μετά από διαδικασία play off. Όμως την τρίτη αγωνιστική συνέβησαν πολλά που δείχνουν πως ο Παναθηναϊκός έχει φέτος πολλές ελπίδες για την κατάκτησή του τίτλου. Πιο πολλές από οποιαδήποτε άλλη χρονιά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Η εύκολη επικράτησή του ΠΑΟ απέναντι στον ΠΑΟΚ, χωρίς μάλιστα ως ομάδα να βρίσκεται ακόμα στο καλύτερο επίπεδό της, δείχνει πως έχει ένα προβάδισμα έναντι του ανταγωνισμού για λόγους πολύ συγκεκριμένους. Η ΑΕΚ, που είναι σε καλύτερη κατάσταση από πέρυσι και παίζει ειδικά στην έδρα της ωραίο ποδόσφαιρο, έχει μπροστά της το πολύ απαιτητικό Τσάμπιονς λιγκ: θα χρειαστεί να γίνουν θαύματα για να μείνει ανταγωνιστική μέχρι τέλους – το ότι θα παίξει καλύτερη μπάλα από πέρυσι είναι βέβαιο, αλλά αυτό δεν ξέρω αν της αρκεί. Ο ΠΑΟΚ έχασε από τον Παναθηναϊκό με ένα τρόπο που απλά έβγαλε στο φως τα προβλήματα του, που δεν είναι μόνο αγωνιστικά. Κι ο Ολυμπιακός μου μοιάζει δεδομένο ότι θα αλλάξει προπονητή σύντομα γιατί δεν βελτιώνεται: ομάδα που αλλάζει προπονητή τα τελευταία πέντε χρόνια δεν κερδίζει το πρωτάθλημα. Υπο αυτό το πρίσμα η τρίτη αγωνιστική είναι αρκετά πιθανό να αποδειχτεί μια από τις πλέον καθοριστικές στην ιστορία του εφετινού πρωταθλήματος: μας έδειξε τι ακολουθεί.

Ξεκάθαρες ιδέες, μικρό το όποιο πρόβλημα

Ο ΠΑΟ είχε πριν το ματς με τον ΠΑΟΚ μόνο ένα πρόβλημα: κέρδιζε χωρίς να εντυπωσιάζει. Αυτό το γεγονός – απολύτως φυσιολογικό καθώς μιλάμε για ομάδα που απέκτησε μια ντουζίνα παίκτες καλοκαιριάτικα και έχει και νέο προπονητή – δημιουργούσε διάφορα ερωτηματικά για το τι θα κάνει απέναντι στον ΠΑΟΚ του Αλέσιο Λίσι που έχει ίδια ματς με τους Πράσινους αφού πήρε κι αυτή μέρος στα καλοκαιρινά προκριματικά. Αλλά η διαφορά των δύο ομάδων ως προς το υλικό φάνηκε πολύ.

Ο Γιάκομπ Νίστρουπ έδειξε στο ματς αυτό ότι έχει πλέον ξεκάθαρες ιδέες τουλάχιστον σε ότι αφορά την αρχική ενδεκάδα, αλλά και τον τρόπο παιγνιδιού του ΠΑΟ που έχει στο μυαλό του. Παρουσίασε την ομάδα που κέρδισε στη Λειβαδιά, ζήτησε κατοχή μπάλας και πίεση και επέμεινε σε ένα σούπερ επιθετικό σχήμα στο οποίο υπήρχαν δυο πολύ κινητικοί φουνταριστοί (ο Τετέι και ο Λιβάι Γκαρσία), δυο παίκτες που έπαιζαν στο πλάι με διαφορετικό τρόπο (ο Αντίνο δίνοντας πλάτος και ο Ταμπόρδα συγκλίνοντας) και δυο χαφ όπως ο Καμαρά και ο Κάνγκουα βασικό μέλημα των οποίων ήταν να συμμετέχουν στο φλιπεράκι που ο ΠΑΟ έστησε στην μεσαία γραμμή γυρίζοντας την μπάλα.

Όλα φυσικά απλοποιήθηκαν από την αποβολή που κέρδισε ο Τετέη μόλις στο 15΄όταν ξεμονάχιασε τον Ελουστόντο σε μια αντεπίθεση και τον υποχρέωσε σε ένα φάουλ που ο Γερμανός διαιτητής Τσβάιερ ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει με κόκκινη κάρτα. Ο Λίσι έβγαλε τον Πέλκα για να βάλει τον νεαρό Μπαταούλα κι ό,τι ακολούθησε ήταν ένας περίπατος του ΠΑΟ. Η απουσία πίεσης στους μέσους του γηπεδούχου έφερε τα υπόλοιπα: ο ΠΑΟ έχοντας συνεχώς την μπάλα στρίμωξε τον ΠΑΟΚ που δεν μπορούσε ούτε καν να αμυνθεί με ψυχραιμία.

Ο Ταμπόρδα έκανε με κεφαλιά το 1-0 στο μισάωρο κι ο Τετέη βρήκε δυο γκολ στη συνέχεια (το πρώτο χορεύοντας την άμυνα του ΠΑΟΚ και το δεύτερο ολοκληρώνοντας ιδανικά μια φάση μετά από σέντρα του Κάνγκουα) – όλα αυτά πριν καν την συμπλήρωση μιας ώρας.

Αν το σκορ δεν πήρε τεράστιες διαστάσεις είναι γιατί ο Παβλένκα έπιασε ένα πέναλτι που εκτέλεσε ο Ταμπόρδα στο 44΄και γιατί ο Ντέσερς έκανε μια τρέλα κι αποβλήθηκε χτυπώντας τον Μιχαηλίδη εκτός φάσης. Ο Νίστρουπ βρήκε χρόνο και για τον Ουνάϊ που ήθελε να σκοράρει κι έψαχνε το γκολ μόνος μέχρι το τέλος κι ενώ ο ΠΑΟ είχε σβήσει το ματς ήδη από το 70΄: μην ψάχνετε να βρείτε ανάλογη εμφάνισή του απέναντι στον ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια – απλά δεν υπάρχει.

Ο ΠΑΟΚ δικαίως διαμαρτύρεται για τον μη καταλογισμό ενός πέναλτι στον Φαν Ντρόνγκελεν που ανέτρεψε τον ΕνΝταγιέ στο 35΄ με το σκορ στο 1-0 και λίγο πριν ο Τετέη κάνει το 2-0. Ισως αν ο Γερμανός διαιτητή το έδινε, κι αν κάποιος παίκτης του ΠΑΟΚ ευστοχούσε, το ματς κάπως να άλλαζε – αν και έχω αμφιβολίες: ο ΠΑΟ με 70% κατοχή μπάλας και πολλή όρεξη στην επίθεση δύσκολα θα βραχυκύκλωνε εξαιτίας μιας πιθανής ισοφάρισης.

Με απουσίες και εσωστρέφεια

Ο ΠΑΟΚ έκανε και επίσημη την γκρίνια του για την διαιτησία με αναρτήσεις κτλ: κι αυτό είναι ένα πρόβλημα. Το καλοκαίρι συναίνεσε στην παραμονή του Λανουά, ψήφισε τον Γιαννη Αλαφούζο στις εκλογές της Λίγκας και έχει με τον ΠΑΟ τον ίδιο χορηγό: οι φιλίες είναι πάντα χρήσιμες, αλλά αν δεν είναι σε σένα χρήσιμες είναι στο φίλο σου. Από την άλλη η ίδια η προετοιμασία του ματς αυτού (του πρώτου αληθινά σημαντικού στο πρωτάθλημα…) δείχνει και ποιο είναι αυτή την στιγμή το μεγάλο του πρόβλημα. Παραμονή του παιγνιδιού βγήκε ανακοίνωση από την Θύρα 4 εναντίον του Ιβάν Σαββίδη τον οποίο οι οργανωμένοι καλούν να φύγει σαν φίλος και την μέρα του ματς ο Σαββίδης δήλωσε ότι δεν πουλάει την ομάδα: όλα αυτά δεν μπορεί να αποτελούν τρόπο προετοιμασίας παιγνιδιού και καμία ομάδα δεν μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό έτσι. Ο ΠΑΟΚ έχει παίκτες να βάλει στην πορεία – ο νεοφερμένος Ουγκρεσιτς πχ που μείωσε στο 93΄μοιάζει και πολύ καλός. Είχε επίσης απουσίες (Χατζηδιάκος, Μεϊτέ, Τέιλορ κτλ) που έπαιξαν ρόλο. Αλλά χωρίς σύμπνοια δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστικός και πολύ φοβάμαι πως το τραύμα της παραχώρησης του Κωνσταντέλια δεν θα κλίσει γρήγορα. Δεν είναι η εύκολη ήττα του από τον ΠΑΟ το πρόβλημα: είναι ότι αυτή την στιγμή η γενικότερη εικόνα του μαρτυρά μια έλλειψη δυναμικής. Καλά ματς θα κάνει πολλά, πρωταθλητισμό να κάνει σε τέτοιες συνθήκες είναι σχεδόν απίθανο.

Η πρωτιά του Παναιτωλικού

Στην βαθμολογία πρώτος είναι ο Παναιτωλικός γιατί έχει ένα ματς περισσότερο από τον ΠΑΟ και γιατί έχει τρεις σερί νίκες. Η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου πέρασε και από την Λειβαδιά κερδίζοντας με 0-2 το φάντασμα του Λεβαδειακού που ακόμα ψάχνεται. Τα δυο γκολ (το πρώτο υπέροχο) πέτυχε ο νεοφερμένος Οπόκου, ένας παίκτης που για πρώτη φορά πάτησε γήπεδο: όταν σε μια ομάδα όλα πάνε καλά αυτά τα ωραία συμβαίνουν. Και στον ΟΦΗ τα πράγματα πάνε υπέροχα: την Κηφισιά την κέρδισε με 2-0 με γκολ του Ανδρούτσου και του Μπουχαλάκη κι ενώ μάλιστα η ομάδα του Λέτο ήταν ανταγωνιστικότατη. Το καλό κλίμα, μετά την κατάκτηση του Σούπερκαπ και την πρόκριση στο Europa League, είναι ο βασικός λόγος που ο ΟΦΗ κερδίζει εύκολα χωρίς μάλιστα να είναι και άψογος: στην Κηφισιά άφησε φάσεις κι όχι μόνο μετά το 2-0. Καλό κλίμα δεν έχει φανερά ο Ατρόμητος: η δυσκολία στο γκολ του μεγαλώνει το άγχος. Με την Καλαμάτα μολονότι προηγήθηκε με το γκολ του Ματουσαμί πριν καν αρχίσει το ματς, όχι μόνο δέχτηκε την ισοφάριση (από αυτογκόλ του Σταυρόπουλου) αλλά δεν βρήκε και γκολ στο τέλος μολονότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω για είκοσι λεπτά. Η Καλαμάτα πήρε τον πρώτο της βαθμό μετά από δεκαετίες: τώρα μπορούμε να την καλωσορίσουμε στη μεγάλη κατηγορία…

(Gazetta.gr Σεπτέμβριος 2026)

Σοκ και δέος

Sun, 06 Sep 2026 10:33:00 GMT

Ο τραυματισμός του ΕλΚαμπί, που χειρουργήθηκε σήμερα το πρωί, είναι το πιο σημαντικό νέο της τρίτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, σημαντικότερο από οποιοδήποτε αποτέλεσμα προέκυψε χθες και θα προκύψει και σήμερα. Όχι μόνο γιατί ο Μαροκινός ήταν ο πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού τα τρία τελευταία χρόνια (κι αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματός μας) αλλά και γιατί ο σπουδαίος αυτός φορ χάνεται από μια από τις ομάδες που δηλώνει ότι διεκδικεί το πρωτάθλημα σε μια στιγμή που είναι εμφανές το επιθετικό της πρόβλημα. Ο Ολυμπιακός σε τρίτο σερί ματς πρωταθλήματος δεν πετυχαίνει πάνω από ένα γκολ – αυτός ήταν ένας από τους λόγους της ισοπαλίας του στο Βόλο. Μάλιστα αυτή την δυσκολία την έχει δείξει και στα δυο του παιγνίδια με την Ναϊμέγκεν, που σε κανένα άλλο σοβαρό ματς μέσα στην σεζόν της δεν έχει δεχτεί λιγότερα από δυο γκολ. Ο Ολυμπιακός καλείται να λύσει το πιο σημαντικό του πρόβλημα χωρίς να έχει στην συνέχεια τον μοναδικό παίκτη του που τα τρία τελευταία χρόνια σημείωνε πάνω από δέκα γκολ. Θα έχει ενδιαφέρον αρχικά να δούμε πως θα προσπαθήσει να το λύσει – να καταφέρει να το λύσει στις παρούσες συνθήκες το βλέπω εξαιρετικά δύσκολο. Ο ΕλΚαμπί πλήρωσε προφανώς μια κακιά στιγμή: δεν υπάρχει από την πλευρά του τερματοφύλακα Σαμπάνη καμία πρόθεση να τον χτυπήσει. Ψάχνοντας την επαφή (άλλος θα προσπαθούσε απλά να αποφύγει τον τερματοφύλακα πηδώντας πάνω του…) ο Μαροκινός κέρδισε με ηρωϊκό και σκληρό τρόπο το πέναλτι με το οποίο ο Ζότα έκανε το 0-1, που ωστόσο δεν αρκούσε για να δώσει στον Ολυμπιακό την τρίτη του νίκη στο πρωτάθλημα με το ίδιο σκορ. Μια απροσεξία του Ρέτσου (αποτέλεσμα της επικίνδυνης ποδοσφαιρικής λογικής των στόπερ του Ολυμπιακού να παίζουν συχνά με τον τερματοφύλακα και σε φάσεις που η πίεση του αντιπάλου δεν είναι μεγάλη) έφερε το γκολ της ισοφάρισης του Βόλου που έκανε ελάχιστα σουτ συνολικά και δεν είχε ευκαιρίες. Αλλά τα παιγνίδια με την φωτιά πληρώνονται.

Θόλωμα από τον τραυματισμό

Ο Χοσε Λουίς Μεντιλίμπαρ κομμάτι θολωμένος κι αυτός από τον τραυματισμό του Μαροκινού είπε στο τέλος του ματς ότι η ισοπαλία ήταν αποτέλεσμα του σοκ των παικτών του: τόνισε χαρακτηριστικά πως κανείς από τους παίκτες του δεν ήθελε να βγει να παίξει στο δεύτερο ημίχρονο. Μπορώ να το καταλάβω: όλη η σκηνή του τραυματισμού ήταν όντως τρομερή. Αλλά πλην του δευτέρου ημιχρόνου υπήρχε και το πρώτο. Στο οποίο ο Ολυμπιακός δεν έκανε πάλι σχεδόν τίποτα προκαλώντας τις συνηθισμένες πλέον απορίες για το τι θέλει να κάνει φέτος στο πρωτάθήμα, αλλά και το πως θέλει να κερδίζει τα ματς. Ο Μαντιλίμπαρ επανεμφάνισε τον Ντάνι Γκαρθία, κράτησε τον Τσικίνιο σε θέση δεξιού εξτρέμ λες κι αυτός στην Τρίπολη είχε κάνει κάτι καταπληκτικό, έβγαλε από την ενδεκάδα τον Τικισιάν για να επαναφέρει τον Μπρούνο που με την δημιουργία είναι κομμάτι τσακωμένος, άφησε εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Ζέλσον που στη Λάρισα για το κύπελλο ήταν ο καλύτερος και δεν βρήκε πάλι ούτε δεκαπέντε λεπτά για τον Φορτούνη. Αλλά όλα αυτά δεν είναι ανεξήγητα. Ο Βάσκος έχει πάντα σε πρώτη προτεραιότητα τα παιδιά του, δηλαδή τους παίκτες με τους οποίους δουλεύει καιρό μαζί, θέλει να δώσει μεγάλο χρόνο συμμετοχής στον Ρόκα που είναι ένας από τους λίγους που αποκτήθηκαν με υπόδειξή του, και δεν πιστεύει σε παίκτες που μπορεί να έρχονται από τον πάγκο και να βοηθάνε για 15-20 λεπτά: αν τα πίστευε αυτά θα έδινε χρόνο στον Καμπελά πέρυσι και δεν θα είχε τσακωθεί με τον Γιόβετις πρόπερσι. Οι τρόποι του Μεντιλίμπαρ είναι τόσο δεδομένοι όσο και οι γενικότερες αντιλήψεις του για το ποδόσφαιρο. Εχω πραγματικά μεγάλη απορία για το με ποιον θα αντικαταστήσει τον ΕλΚαμπί στην ευρωπαϊκή λίστα: η λογική λέει με τον Γιάρεμτσουκ, που πρέπει πλέον να ενεργοποιηθεί και ο κόουτς να δουλέψει και ειδικά μαζί του και ψυχολογικά, αλλά για να είμαι ειλικρινής πιστεύω πως θα βάλει στη λίστα τον Ρόκα -εκτός κι αν ο χθεσινός τραυματισμός του Ισπανού (που πέρασε λογικά σε δεύτερη μοίρα…) τον κρατήσει μακριά από τις προπονήσεις για καιρό.

Ένα ακόμα σόου της ΑΕΚ

Η ΑΕΚ από την μεριά της έδωσε ένα ακόμα σόου στην Allwyn Arena διαλύοντας αυτή την φορά τον Αρη με 5-0. Όταν κέρδισε με 4-0 τον Ηρακλή πολλοί απέδωσαν την νίκη της στην κακή εμφάνιση της ομάδας του Ματζάρι. Όταν έβαλε τέσσερα γκολ και στην Λέφσι πολλοί μίλησαν ειρωνικά για την πρωταθλήτρια Βουλγαρίας – λες και είναι συνηθισμένο ελληνικές ομάδες να κερδίζουν με 4-0 σε ευρωπαϊκά προκριματικά τον οποιοδήποτε. Ο Αρης κατέβηκε στην Νέα Φιλαδέλφεια με ηθικό μετά από δυο νίκες στην σειρά και μετά την καλή εμφάνιση με τον ΟΦΗ: δεν κατάλαβε τι τον βρήκε!

Η ΑΕΚ όπως και στα ματς με τον Ηρακλή και την Λέφσκι μπήκε με το πόδι στο γκάζι κι άνοιξε το σκορ πολύ νωρίς πάλι με τον Βάργκα διότι είναι ομάδα που παίζει για τα φορ της – και πολύ μεθοδικά. Αυτή την μεθοδικότητα διευκολύνουν ακόμα πιο πολύ ο Μάγερ, που μοιράζει ασίστ με χαρακτηριστική ευκολία (και που κυρίως κατάλαβε με την εμπειρία του σε χρόνο ρεκόρ το σύνθετο ρόλο του στο 4-4-2) και βέβαιο ο Βιτάλις που με τις κάθετες πάσες του ελευθερώνει την μπάλα υποδειγματικά. Κάπως έτσι στο γήπεδό της η δεμένη από πέρυσι ΑΕΚ σκοράρει και δημιουργεί ασταμάτητα: χθες έβαλε πέντε γκολ, ένα του Βάργκα ακυρώθηκε ως οφσάιντ για ελάχιστα και από το VAR ακυρώθηκε επίσης για ελάχιστα ένα πέναλτι που κέρδισε ο Μάνταλος. Κι όλα αυτά ενώ η ΑΕΚ μεταξύ του 20^ου και του 60^ου λεπτού είχε κι ένα διάστημα στο οποίο κατέβασε ταχύτητα για να ολοκληρώσει το ματς εντυπωσιακά μετά τις αλλαγές του Νίκολιτς!

Άλλο εντός άλλο εκτός έδρας

Γιατί υπάρχει για την ώρα διαφορά των εμφανίσεων εντός και εκτός έδρας; Πρώτα από όλα γιατί οι νεροφερμένοι χαφ ακόμα είναι σε φάση προσαρμογής. Και δεύτερον γιατί εκτός έδρας οι επιθετικές πρωτοβουλίες των ακραίων μπακ είναι λιγότερες – αλλά όλα νομίζω είναι θέμα χρόνου. Το πρόβλημα του Νίκολιτς (που χθες έδωσε κι ένα μαθηματάκι στον Κοϊτά κρατώντας εκτός αρχικής ενδεκάδας μετά τις τρέλες που έκανε στο ματς με την Κηφισιά) θα είναι απλά η διαχείριση των απαιτήσεων του Τσάμπιονς λιγκ: κατά τα άλλα δεν αποκλείεται σόου σαν το χθεσινό κόντρα στον Αρη η ΑΕΚ ειδικά στην έδρα της να δώσει εφέτος πολλά. Γκολ άλλωστε όπως το πρώτο, αλλά και το τρίτο όπου ο Μάριν σκοράρει ολοκληρώνοντας υποδειγματικά μια αντεπίθεση, αυτή την στιγμή στο ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί να τα βάλει μόνο η ΑΕΚ που έχει οργανωμένο επιθετικό παιγνίδι. Ο Ολυμπιακός σε αυτό δεν επενδύει, ο ΠΑΟ έχει πολλούς νέους παίκτες και αυτοματισμούς θα αργήσει να βρει, ο ΠΑΟΚ έχει μείνει για την ώρα στην ανάμνηση του Κωνσταντέλια.

Κακή η ιδέα του Γρηγορίου

Ο Αρης πήρε ένα πολύ σκληρό μάθημα. Η ιδέα του Μιχάλη Γρηγορίου να εμφανίσει μια ομάδα με καινούργια άμυνα ήταν αυτοκαταστροφική, όσο και η απόφαση να παίξει ο Αρης πολύ ανοιχτά μετά το 2-0. Απέναντι στους μέσους της ΑΕΚ ειδικά η απόφαση αυτή πληρώθηκε ακριβά. Κι αν στα προηγούμενα ματς οι παρεμβάσεις του προπονητή του Αρη βοήθησαν αυτή την φορά όλα έγιναν κομμάτι χειρότερα: στο δεύτερο ημίχρονο ο Αρης που ανέβηκε ψηλά δέχτηκε τέσσερα γκολ και γλύτωσε από το VAR άλλα δυο. Και την άλλη αγωνιστική πάει στην Τούμπα όπου θα χρειαστεί να παίξει άμυνα. Το να δέχεσαι γκολ σε κάθε ματς δεν σε πάει μακριά. Η προσγείωση ήταν απότομη…

Κανείς άλλος σαν αυτόν

Sat, 05 Sep 2026 08:30:45 GMT

Τον όρο «τέλος εποχής» στα αθλητικά μας τον χρησιμοποιούμε τελείως καταχρηστικά: στην πραγματικότητα στον περιπετειώδη κόσμο των σπορ οι εποχές απλά αλλάζουν – τίποτα δεν τελειώνει. Αλλά στην περίπτωση της απόφασης του Λίονελ Μέσι να πει αντίο στην Εθνική Αργεντινής δεν υπάρχει καταλληλότερος τίτλος για να μιλήσει κανείς για αυτή. Διότι από το μουντιάλ του 2006 που τον πρωτοείδαμε σε παγκόσμιο κύπελλο με την Εθνική ομάδα της Αργεντινής – κι αφήνω στην άκρη τις εμφανίσεις με τις Εθνικές ομάδες Νέων, αλλά και με την Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στις οποίες είχε επιτυχίες – ο κόσμος του ποδοσφαίρου στριφογύριζε γύρω του.

Ο Μέσι δημιουργούσε και εντός και εκτός γηπέδου θέματα για ατελείωτες συζητήσεις. Οχι μόνο με τα γκολ του αλλά και με άλλα πολλά. Για τις επιτυχίες του στην Εθνική που άργησαν και για τις αποτυχίες του που έμοιαζαν αποτέλεσμα κάποιας κατάρας. Γιατί όλοι – πρώτοι οι συμπατριώτες του – ήθελαν να τον συγκρίνουν με τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Για τα αντίο του και τις επιστροφές του. Για τις δυσκολίες του με την φανέλα της και συναρπαστικές του στιγμές. Για τα ερωτηματικά που δημιουργούσε. Αλλά και για την βεβαιότητα των πιστών του ότι είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών.

Κανείς άλλος δεν έμεινε στην παγκόσμια σκηνή με την φανέλα της Εθνικής του για πάνω από είκοσι χρόνια όπως αυτός. Νομίζω δεν είπε αντίο στην Εθνική του – το είπε κατά κάποιο τρόπο σε όλους μας. Αλλωστε το αληθινό πεδίο εντός του οποίου προκάλεσε συζητήσεις, γνώρισε πίκρες αλλά και αποθεώσεις ήταν η Εθνική Αργεντινής: στις ομάδες του ποτέ μα ποτέ δεν συζητήθηκε.

Από τα δάκρια στα δάκρια

Ολοι θυμούνται την τελευταία του εμφάνιση με την φανέλα της Εθνικής: στο μουντιάλ των ΗΠΑ κόντρα στην Ισπανία δεν έκανε το καλύτερό του ματς εγκαταλελειμμένος κομμάτι από τους συμπαίκτες του που θέλοντας να του χαρίσουν ένα τελευταίο θρίαμβο διάλεξαν τον χειρότερο τρόπο, δηλαδή να μην παίξουν και να προσπαθήσουν να οδηγήσουν τον τελικό στα πέναλτι – στην διαδικασία που δεν χάνουν ποτέ. Το κόλπο δεν έπιασε, ο Μέσι ολοκλήρωσε το ματς με ένα δάκρυ – όχι με λυγμούς, αλλά με παράπονο.

Ελάχιστοι ωστόσο θυμούνται πως με ένα δάκρυ ξεκίνησε και την καριέρα του στην Εθνική Αργεντινής. Στις 7η Αυγούστου 2005 στο ντεμπούτο του αποβλήθηκε 40 δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του στο γήπεδο εναντίον της Ουγγαρίας επειδή χτύπησε με αγκώνα έναν αντίπαλο: βγήκε κλαίγοντας. Ανάμεσα σε εκείνα τα δάκρυα και τα πρόσφατα που είδαμε στις 20 του περασμένου Ιουλίου υπάρχουν 207 αγώνες και 125 γκολ. Αριθμοί που συνοψίζουν το ταξίδι του Μέσι με την εθνική ομάδα, από το ντεμπούτο του μέχρι τον αποχαιρετισμό του, χωρίς να λένε ωστόσο τα πάντα για την καριέρα του. Που στην Εθνική Αργεντινής ήταν κάτι πέρα από εμφανίσεις και γκολ.

Η πέτρα του Σίσυφου

Ο Μέσι έκανε καριέρα στην Εθνική του κουβαλώντας μια πέτρα του Σίσυφου που ήταν κάθε φορά και διαφορετική. Ηταν το είδωλο μιας χώρας μολονότι κανείς από τους κατοίκους της δεν τον είδε να αγωνίζεται σε κάποιο από τα πρωταθλήματα της. Ηταν το παιδί που επέστρεφε στην γενέθλια γη για να πείσει τους δύσπιστους πως έχει στην καρδιά του την Εθνική ομάδα, μολονότι από την χώρα έφυγε στα 14 του. Ηταν αυτός που θα έπρεπε να οδηγήσει την Εθνική στην κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά μετά το 1986, μολονότι δεν έβγαζε πατριωτικούς λόγους και δεν θύμιζε κανένα από τους προηγούμενους ηγέτες. Κάθε αποτυχία ήταν συνώνυμο της προδοσίας, κάθε καινούργια του προσπάθεια ήταν μια πράξη απολογίας για όλα τα προηγούμενα. Το παιδί που στην Μπαρτσελόνα δεν χρειαζόταν να εξηγήσει τίποτα στην Αργεντινή έπρεπε να εξηγήσει τα πάντα. Κι έπρεπε συνεχώς να απολογείται για όλα. Γιατί δεν είναι ο Μαραντόνα, γιατί με τον Πεπ Γκουαρδιόλα έπαιζε καλύτερα, γιατί κέρδιζε τις Χρυσές Μπάλες και τα Τσάμπιονς λιγκ αλλά όχι το μουντιάλ, γιατί δεν μπορούσε να κάνει θαύματα. Κάποια στιγμή, μετά από ένα χαμένο τελικό κόντρα στην Χιλή στο Κόπα Αμέρικα – το δεύτερο στη σειρά – είπε «δεν αντέχω άλλο». Και μετά γύρισε, κέρδισε το μουντιάλ στο Κατάρ κι έκανε τον κόσμο να τρίβει τα μάτια του στις ΗΠΑ πέρυσι το καλοκαίρι.

Σεβασμός στο ποδόσφαιρο

Θα έπρεπε να πει αντίο στην Εθνική το βράδυ του χαμένου τελικού – άλλωστε φανερά είχε αποφασίσει πως εκείνο του το ματς θα ήταν το τελευταίο στην Εθνική. Αλλά δεν το έκανε από σεβασμό στους νικητές Ισπανούς και κυρίως στους συμπαίκτες του. Η ανακοίνωση του αντίο θα ήταν μεγαλύτερο ίσως θέμα από την ίδια την κατάκτηση του τρόπαιου από τους Ισπανούς: ο Μέσι σέβεται το ποδόσφαιρο που τόσο έχει τιμήσει και έμεινε στην άκρη, θυμωμένος ίσως από την ήττα, απογοητευμένος ίσως από την εμφάνιση, αλλά χωρίς ποτέ να ξεχάσει ότι χωρίς τον σεβασμό ενός κώδικα τιμής το ποδόσφαιρο δεν είναι η παγκόσμια θρησκεία στην οποία από μικρός πιστεύει.

Κυρίως δεν θέλησε να πει αντίο μετά τον τελικό για να μην γίνει η δική του βραδιά κάτι διαφορετικό από αυτή των συμπαικτών του. Σαν αρχηγός έμεινε μαζί τους χωρίς να διεκδικήσει τα φώτα και τα πλάνα. Προτιμώντας την θλίψη της αποτυχίας από τα χειροκροτήματα που θα εισέπραττε ανακοινώνοντας το αντίο.

Μετά τον αντίο στον πατέρα

Κάποιες μέρες πριν ο Μέσι έχασε τον πατέρα του. Είναι ο άνθρωπος που τον πήρε παιδάκι από την Αργεντινή και τον πήγε στην Βαρκελώνη. Του χρωστάει τα πάντα. Αφού τον κήδεψε, αποφάσισε να ανακοινώσει και το αντίο του στην Εθνική, σαν ο θάνατος του πατέρα του να τον έσπρωξε στο να κλείσει ένα ανοιχτό λογαριασμό – ένα κεφάλαιο όπως λέει στην ανάρτησή του. Στην επιστολή που έδωσε στην δημοσιότητα κι έχει γράψει προσωπικά ευχαριστεί τον κόσμο που όπως λέει θα του λείψει. Νομίζω πως πιο πολύ από όλα ίσως του λείψει να τον συζητάνε. «Ήταν μια επώδυνη απόφαση - και μια απόφαση που εξακολουθεί να πονάει βαθιά - αλλά καταλαβαίνω ότι ήρθε η ώρα. Σας ορκίζομαι ότι πάντα έδινα τα πάντα για την ομάδα: όχι μόνο αυτά τα τελευταία χρόνια που έχουμε κερδίσει τα πάντα, αλλά και πριν» γράφει στην επιστολή του αντίο του. «Πάντα αγωνιζόμουν και έδινα ότι είχα στο γήπεδο για αυτή τη φανέλα, για να σας φέρω χαρά και να σας κάνω να νιώθετε περήφανοι που είστε Αργεντινοί χάρη στο ποδόσφαιρο. Ο χρόνος περνάει, τα κεφάλαια κλείνουν και αυτό είναι ένα κεφάλαιο που έκλισε και με θλίβει βαθιά. Αγαπώ, έχω αγαπήσει και θα αγαπώ πάντα να είμαι μέλος της Εθνικής ομάδας. Έδωσα τα πάντα. Δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω και, εκτός αυτού, αναδύονται σπουδαίοι νέοι παίκτες που αξίζουν να είναι στη θέση μου» είπε. Kαι μας υπενθύμισε πως είναι ηγέτης μέχρι και στο αντίο του στην Εθνική.

Ηγέτης με τον τρόπο του. Κι όχι όπως άλλοι θα ήθελαν να είναι…

(Νέα Σαββατοκύριακο, Σεπτέμβριος του 2026)

Ευρωπαϊκές λίστες γκρίνιας

Fri, 04 Sep 2026 10:20:56 GMT

Κάθε χρόνο όταν ανακοινώνονται οι περίφημες ευρωπαϊκές λίστες, δηλαδή τα ονόματα των παικτών που οι ελληνικές ομάδες μπορούν να χρησιμοποιήσουν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, γίνονται του κόσμου οι συζητήσεις για τις επιλογές. Κυρίως γιατί οι ελληνικές ομάδες ολόκληρο το καλοκαίρι μοιάζουν να ξεχνάνε ότι έχουν την υποχρέωση να δηλώσουν ένα συγκεκριμένο αριθμό ξένων παικτών και ότι για να είναι πλήρης αυτές οι λίστες χρειάζονται και κάμποσοι Ελληνες. Διαφορετικά γεμίζεις ξένους που σε αυτές δεν χωράνε.

Ας θυμηθούμε μερικές επιλογές που συζητήθηκαν. Στη νέα ευρωπαϊκή λίστα της ΑΕΚ μπήκαν ο Μπάμπης Λυκογιάννης και ο Μιλάν Βιτάλις, ενώ θέση σε αυτή πήρε και ο Ζοάο Μάριο, ο οποίος επέστρεψε στην Ένωση μόλις χθες και ο Μάρκο Νίκολιτς τον συμπεριέλαβε μεταξύ αυτών που θα αγωνιστούν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις στη θέση του Κουτέσα που έφυγε. Εκτός έμειναν οι Γκεοργκίεβ και Καλοσκάμης. Στη λίστα του Ολυμπιακού υπάρχουν τα τελευταία μεταγραφικά αποκτήματα, δηλαδή ο Πουέρτα και ο Μπέιλι, ενώ εκτός έμειναν οι Πόποβιτς, Γκαρθία, Σιπιόνι και Ρόκα – για τους επίσης κομμένους Γιάρεμτσουκ και Κλέιτον αναζητούνται ομάδες. Στον ΠΑΟ τα πράγματα είναι πιο απλά. Κόπηκαν οι Τσάβες, Τσιριβεγια, ενώ οι Τσέριν και Τουμπά έφυγαν κι έτσι δημιουργήθηκε χώρους για τους Ουνάι, και Κάνγκουα.

Tα πολλά γιατί

Τα ερωτηματικά που προκύπτουν είναι φυσικά πάρα πολλά. Στην περίπτωση της ΑΕΚ δυσκολεύομαι να καταλάβω για ποιο λόγο κόπηκε ο Καλοσκάμης, ένα παιδί που πέρσι όταν ξεκίνησε έμοιαζε ότι έχει αρκετά περιθώρια εξέλιξης. Φυσικά το ερωτηματικό όλων είναι από τη στιγμή που κόπηκε ο Γκεοργκίεφ, ποιος μπορεί να είναι ο παίκτης που θα αντικαταστήσει τον βιονικό Λάζαρο Ρότα, αν αυτός πάρει απλώς δύο κίτρινες κάρτες. Λένε ο πάντα χρήσιμος Γκατσίνοβιτς. Εύχομαι στην ΑΕΚ να μην τύχει κάτι τέτοιο σε παιχνίδια που θα χρειάζεται να παίξει άμυνα: στο Τσάμπιονς λιγκ είναι και πολλά.

Πολλοί για συγκεκριμένες θέσεις

Στην περίπτωση του Ολυμπιακού ήταν δεδομένο ότι όποιες κι αν ήταν οι επιλογές του Μεντιλίμπαρ θα προέκυπταν συζητήσεις γιατί οι ξένοι παίκτες είναι πολλοί. Αμφιβάλω αν υπήρχαν αγωνιστικά κριτήρια για την σύσταση της λίστας. Αυτοί που κόπηκαν μου φάνηκαν απλώς οι πιο βολικοί. Ο Σιπιόνι, που πέρσι είχε παίξει όλα κι όλα 66 λεπτά στην Ευρώπη (βοηθώντας πάντως) και ο Ρόκα είναι δύο μικροι που έχουν μέλλον και δε θα γκρινιάξουν πάρα πολύ. Και ο Ντάνι Γκαρθία είναι παιδί του Μεντιλίμπαρ και σίγουρα θα καταλάβει την δυσκολία του προπονητή – ο Ισπανός νομίζω έχει μείνει στον Ολυμπιακό με τον όρο ότι δεν θα έχει απαιτήσεις χρησιμοποίησης στη βασική εντεκάδα. Προφανώς είναι ρίσκο να πάει ο Ολυμπιακός με δεύτερο τερματοφύλακα τον νεαρό Στουρνάρα. Αλλά ποιον θα μπορούσε να κόψει ο Βάσκος για να βάλει στη λίστα τον Πόποβιτς; Κάποιος θα πει τον νεοφερμένο Μπέιλι που κατά πόσο λένε χρειάζεται και χρόνο. Αλλά ο πρώην παίκτης της Αστον βίλα είναι παίκτης κλειδί για τον φετινό Ολυμπιακό: είναι η περίπτωση του εξτρέμ που αν βγει και καταφέρει να βοηθήσει μπορεί να αλλάξει πραγματικά τη γραμμή της επίθεσης. Διάλεξαν λοιπόν να του δείξουν εμπιστοσύνη. Και θα δούμε αν έκανα καλά

Και στον Παναθηναϊκό οι επιλογές του Νίστροπ μου φάνηκαν απλά λογικές. Και ο Νίστρουπ όπως και ο Μεντιλίμπαρ έκοψε ένα τερματοφύλακα τον Τσάβες ενώ για να χωρέσουν ο Λούσα, ο Κάνγουα και φυσικά ο Ουνάι έμεινε εκτός και ο Τσιριβεγια: ο Δανός προπονητής πήρε ένα ρίσκο γιατί ο συγκεκριμένος παίκτης μου μοιάζει μάλλον περισσότερο αμυντικός χαφ από όλους τους παίκτες που έχει μαζέψει ο Παναθηναϊκός στον άξονα.

Απλο θα έπρεπε να είναι

Οι ετήσιες περιπέτειες με τις λίστες θα ήταν χρήσιμες αν οδηγούσαν τις ομάδες σε κάποια πολύ απλά συμπεράσματα που θα τους ήταν χρήσιμα πάντα. Φέρνω μερικά παραδείγματα. Δεν είναι δυνατόν μια ομάδα να έχει δύο ξένους τερματοφύλακες - ο δεύτερος έχει ελάχιστες πιθανότητες να αγωνιστεί: είναι εντυπωσιακά πως αυτό τον απλό κανόνα τον αγνοούν και στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟ και στην ΑΕΚ – και οι τρεις ομάδες έχουν δυο ξένους τερματοφύλακες! Δεν είναι επίσης λογικό μια ομάδα να δηλώνει τέσσερις ξένους στόπερ: ο τέταρτος έχει μικρές πιθανότητες να αγωνιστεί έτσι κι αλλιώς έστω κι αν οι κεντρικοί αμυντικοί παίρνουν και καμιά κίτρινη κάρτα παραπάνω. Είναι επίσης βασικό ο τρίτος σέντερ φορ σε μια ομάδα να είναι Ελληνας: εγώ θα έλεγα να είναι και μικρός σε ηλικία. Θα πάρει εμπειρίες, θα βοηθήσει, θα μάθει: η παρουσία του στην Ευρώπη θα του είναι διδακτική.

Απλά

Όλα αυτά μου φαίνονται τόσο απλά που είναι να απορείς πως τόσοι πολλοί που δουλεύουν σε ομάδες και βρίσκονται δίπλα στους προπονητές δεν τα καταλαβαίνουν. Αυτοί θα έπρεπε στους προπονητές να εξηγούν αυτά τα τεχνικά. Κάθε φορά που φτάνει ο καιρός που δηλώνονται οι ευρωπαϊκές λίστες θυμάμαι την παλιά εκείνη δήλωση του Νίκου Αναστόπουλο που έλεγε πως πολλοί στην Ελλάδα δουλεύουν, όχι για να φτιάχνουν ομάδες, αλλά για να καταστρέφουν ομάδες. Εχει φυσικά τα δίκια του.

Η δυσπιστία είναι αήττητος αντίπαλος

Fri, 04 Sep 2026 09:54:47 GMT

Εγιναν πάρα πολλές μεταγραφές φέτος το καλοκαίρι και για την ώρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό που βλέπω από τους πιο πολλούς από τους νεοφερμένους δικαιολογεί το θόρυβο: τα χρήματα είναι κάτι άλλο – πολλά μου μοιάζουν εντελώς αδικαιολόγητα έτσι κι αλλιώς. Για την ώρα οι πιο πολλά υποσχόμενοι είναι όσοι ακόμα δεν έχουν αγωνιστεί ή έχουν παίξει ελάχιστα – αλλά είναι ακόμα νωρίς και θα κάνω υπομονή και δεν θα γκρινιάζω. Πιο πολύ πάντως και από όσους αποκτήθηκαν στέκομαι φέτος το καλοκαίρι σε κάποιες περιπτώσεις παικτών που έφυγαν: οι πωλήσεις του Τζολάκη, του Κωνσταντέλια, του Πινέδα μπορεί να παίξουν ρόλο στην πορεία και την έκβαση του εφετινού πρωταθλήματος. Αλλά ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από τις εφετινές καλοκαιρινές ιστορίες μου μοιάζει η περίπτωση του Χρήστου Μουζακίτη.

Την κατάλληλη στιγμή

Νομίζω ότι από όλες τις πωλήσεις που έγιναν φέτος αυτή του Μουζακίτη είναι η ορθότερη. Ο Τζολάκης ήθελε να φύγει: συμπλήρωσε επτά χρόνια στον Ολυμπιακό, έλεγε κι ο ίδιος ότι είχε ανάγκη από νέα κίνητρα. Ο Κωνσταντέλιας αποφάσισε να φύγει: το πράγμα είναι λίγο διαφορετικό – στην αρχή του καλοκαιριού δεν ήθελε να το συζητάει αφού έχει και νεογέννητο, παιδί αλλά όλα άλλαξαν όταν προέκυψε η κολακευτική πρόταση της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Πινέδα, MVP του περσινού πρωταθλήματος, ήθελε απλά να επιστρέψει στην χώρα του. Ο Μουζακίτης έφυγε στο «άψε σβήσε». Λίγοι νομίζω το περιμέναμε. Κι ευτυχώς και για τον ίδιο και για τον Ολυμπιακό αυτό έγινε με τον καλύτερο τρόπο και τους καλύτερους όρους.

Η καριέρα είναι δύσκολη

Η ιστορία του Μουζακίτη είναι αρκετά ενδεικτική για την δυσκολία των παιδιών που θέλουν να κάνουν καριέρα ποδοσφαιριστή στην Ελλάδα. Ο μικρός εμφανίστηκε ως σούπερ ταλέντο. Εχει ταλέντο, αλλά τα ποδοσφαιρικά του προσόντα έχουν να κάνουν λιγότερο με αυτό. Μπορεί να γίνει ένας εξαιρετικός μετρονόμος της μεσαίας γραμμής, να ελευθερώνει την μπάλα, να δίνει ρυθμό με την ικανότητα του να πασάρει γρήγορα. Το πιο μεγάλο του προσόν είναι ότι χρησιμοποιεί πολύ το μυαλό του: το έκανε από πολύ μικρός. Αλλά σε μια χώρα που μετράμε την πρόοδο ενός ποδοσφαιριστή (και ειδικά ενός δημιουργικού χαφ) με τις ασίστ και τα γκολ, η ζωή του «Μούζα», που δίνει άλλα πολλά, εδώ άρχισε να γίνεται δύσκολη. Και με τον τρόπο που έπαιζε πέρυσι ο Ολυμπιακός έγινε η πιο δύσκολη που ο μικρός θα μπορούσε να φανταστεί.

Χρωστάει πολλά στον Βάσκο

Ο Μουζακίτης χρωστάει πολλά στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Όταν πριν τρία καλοκαίρι, αμέσως μετά την σεζόν της κατάκτησης του Conference League, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε την ετήσια συζήτηση που κάνει με όλους τους προπονητές πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου του ζήτησε του Βάσκου ένα πράγμα κυρίως: να αξιοποιήσει τον Μπάμπη Κωστούλα και τον Μουζακίτη. Ο κόουτς ασπάστηκε την αποστολή και για τον Μουζακίτη μπήκε και μπροστά. Όχι μόνο τον καθιέρωσε αλλά και τον στήριξε κι ένα καλοκαίρι αργότερα. Οταν το καλοκαίρι του 2025, κι ενώ ο Ολυμπιακός προετοιμαζόταν για το Τσάμπιονς λιγκ, υπήρξαν μετά τα πρώτα φιλικά ματς εντός του Ολυμπιακού κάποιες αμφιβολίες για την πρόοδο του μικρού, ο Ολυμπιακός ζήτησε από τον Ορτα να επιστρέψει. Ο Μεντιλίμπαρ κατέβασε τον Ορτα κυριολεκτικά από το αεροπλάνο (ενώ του είχαν σταλεί εισιτήρια επιστροφής) λέγοντας πως αν έρθει ο χρόνος του Μουζακίτη θα μειωθεί, έστω κι αν οι δύο δεν αγωνίζονται ακριβώς στην ίδια θέση.

Ο Μουζακίτης έκανε μια πολύ καλή χρονιά όταν μπήκε στην ομάδα κι ο Ολυμπιακός γιόρτασε τα εκατό του χρόνια με ένα νταμπλ. Και η δεύτερη χρονιά του δεν ήταν κακή, αλλά ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε το πρωτάθλημα και στην εξέδρα του όλοι οι παίκτες άρχισαν να μοιάζουν χειρότεροι. Ειδικά στην πορεία του Μουζακίτη εμφανίστηκε ένας αντίπαλος σκληρότατος για τους Ελληνες νεαρούς ποδοσφαιριστές: η δυσπιστία του κόσμου.

Δολώματα κι εκατομμύρια

Υπάρχει κάτι παράξενο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: όσο πληθαίνουν τα καλά λόγια για ένα μικρό, τόσο πληθαίνουν και τα δημοσιεύματα ότι είναι στόχος ξένων ομάδων, ότι όλοι τον παρακολουθούν κι ότι η αξία του είναι στα ύψη. Όλα αυτά είναι λογικά: το παράδοξο είναι άλλο. Τις αναφορές σε ενδιαφέρον ομάδων του εξωτερικού ακολουθούν λεπτομέρειες για την τιμή του παίκτη με αναφορές σε προτάσεις συνήθως σκηνοθετημένες από αντζέντηδες που απλά θέλουν να κάνουν δουλειές και ρίχνουν δολώματα. Κάπως έτσι ακούμε τα εκατομμύρια να πέφτουν βροχή, να είναι 35 για τον Ιωαννίδη, 20 για τον Σισέ (τα θυμόσαστε;), 40 για τον Μουζακίτη κτλ. Όλα αυτά απλά βάζουν στην άκρη το ποδόσφαιρο και δημιουργούν μια αφόρητη για τους παίκτες πραγματικότητα: ξαφνικά όλοι αυτοί δεν κρίνονται για το τι κάνουν αλλά για το αν δικαιολογούν τα χρήματα που (υποτίθεται πως) φέρνουν.

Όχι μόνο. Υπάρχει μια παράξενη απαίτηση οι παίκτες αυτοί να κερδίζουν ματς, να κάνουν την διαφορά σαν αυτά τα χρήματα να τα έχουν πληρώσει για αυτούς οι ελληνικές ομάδες. Ο Ιωαννίδης πχ μετά τα 35 εκατομμύρια έπρεπε να βάλει 30 γκολ το χρόνο, σαν για αυτόν να τα έδωσε ο ΠΑΟ. Ο Μουζακίτης έπρεπε να γίνει Καντέ ή Βιτίνια ή και τα δύο. Κάπως έτσι η όποια κρίση των οπαδών, των δημοσιογράφων κτλ πάει τελείως στην άκρη. Και εισβάλει στην ζωή των παικτών ό,τι χειρότερο: δηλαδή η δυσπιστία για την αξία τους.

Οι παίκτες δεν είναι μέσα στο γήπεδο μόνοι τους. Για να αποδώσουν χρειάζονται καλούς συμπαίκτες, «γραμμές» χτισμένες κομμάτι πάνω τους, προπονητές που να τους ζητούν και να τους μαθαίνουν συγκεκριμένα πράγματα κτλ. Φυσικά υπάρχουν και οι Γιαμάλ και οι Μέσι αυτού του κόσμου που στα 18 τους μπορεί να πάρουν μια μπάλα και να τους ντριπλάρουν όλους, αλλά είναι λίγοι. Ο κανόνας είναι ο παίκτης να αναδεικνύεται από την ομάδα – ειδικά αν είναι και μικρός.

Στην Ελλάδα για διάφορους λόγους αυτό τον κανόνα της εκπαίδευσης του παίκτη τον έχουμε ξεχάσει: πιστεύουμε πως ο παίκτης πρέπει να κάνει μόνος του «βήματα μπροστά», να «αποδείξει τι μπορεί», να «σηκώσει το βάρος της φανέλας» και άλλα τέτοια. Κι εξηγούμε την μη πρόοδο με τρόπους δικούς μας: «καβάλησε καλάμι», «σταμάτησε να δουλεύει», «απόκτησε ύφος» κτλ – η μηχανή των κλισέ δουλεύει στο φουλ.

Τα άκουγα και για τον Μουζακίτη ένα χρόνο τώρα και όταν έλεγα πως το άμεσο ποδόσφαιρο του Βάσκου δεν έχει και πολλή σχέση με το παιγνίδι του μου έλεγαν ότι έχω πρόβλημα με τον Μεντιλίμπαρ κι άλλες τέτοιες κουταμάρες.

Να βρει μια ομάδα που να του ταιριάζει

Για κάμποσους από τους παίκτες που έφυγαν φέτος από εδώ λέω ότι έκαναν καλές επαγγελματικές επιλογές: για τον Μουζακίτη λέω πάλι καλά που το παιδί έφυγε. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα κάνει στην Χαλ: ελπίζω αυτή να είναι μια ομάδα που να του ταιριάζει – δεν ταιριάζει σε κάθε ομάδα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει προσόντα.

Του εύχομαι ολόψυχα αν δεν τα καταφέρει εκεί να κάνει μια ακόμα καλύτερη επιλογή στην συνέχεια και όπως ο Τζόλης πχ να βρει μια ομάδα που να αναδείξει το παιγνίδι του. Είναι σημαντικός και για την Εθνική ομάδα γιατί στην θέση του έχουμε λίγους. Αλλά όπως και να έχει αυτός ειδικά λέω πάλι καλά που βρήκε μια ομάδα κι έφυγε. Γιατί η δυσπιστία απέναντί του είχε φουντώσει και ειδικά στον καιρό των social media όπου όλα είναι κραυγές με αυτή την δυσπιστία δύσκολα θα τα έβαζε ό,τι και να έκανε: με τον Μεντιλίμπαρ να τον κάνει αλλαγή στην αλλαγή με την Ναϊμέγκεν και τον Ολυμπιακό να έχει δυο τρεις παίκτες πλέον στη θέση του ο χρόνος του θα μειωνόταν και οι κρίσεις θα γινόταν ολοένα και πιο σκληρές: δεν υπάρχει δίκιο κι άδικο αυτός είναι ο σκληρός κανόνας του παιγνιδιού.

Φέτος το καλοκαίρι στην Ελλάδα έγιναν πολλές μεταγραφές. Παίκτες ήρθαν και παίκτες έφυγαν. Ο Χρήστος Μουζακίτης απέδρασε και σίγουρα γλύτωσε από την τρέλα μας. Τον περιμένουν νέες περιπέτειες. Όχι με γνωστό φινάλε σαν αυτές που θα είχε αν έμενε εδώ…

Gazzeta.gr, Σεπτέμβρης 2026

Κάποιες μεταγραφές είναι υποχρεωτικές

Thu, 03 Sep 2026 08:18:12 GMT

Η κατάθεση στην UEFA της λίστας των παικτών από τις ελληνικές ομάδες που θα πάρουν μέρος στις εφετινές ευρωπαϊκές διοργανώσεις συνιστά ένα είδος άτυπου τέλους της εφετινής μεταγραφικής περιόδου, αν και τυπικά αυτή συνεχίζεται και τίποτα δεν αποκλείεται και στην συνέχεια. Αυτό που αποκλείεται είναι να γίνουν πιο ακριβές μεταγραφές από αυτή του Πουέρτας στον Ολυμπιακό και του Ουνάι στον Παναθηναϊκό για τον απλούστατο λόγο ότι για τους δυο δόθηκαν από τις δυο ομάδες τα πιο πολλά χρήματα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν θέλω να γράφω για μεταγραφές συμμετέχοντας στο πανηγύρι των καλοκαιρινών υπερβολών αλλά αυτές οι δυο είναι κατά κάποιο τρόπο μεταγραφές ορόσημα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μιλάμε για ρεκόρ καταβολής χρημάτων και μάλιστα για παίκτες που δεν αγωνίστηκαν πέρυσι σε ομάδες που έκαναν καταπληκτικά πράγματα. Η Ρασίνγκ Σαταντέρ του Πουέρτα έπαιζε στην Β΄Εθνική της Ισπανίας. Και η Χιρόνα του Ουνάι υποβιβάστηκε.

Αξίζει η φασαρία που γίνεται για τους δυο; Μολονότι στο γήπεδο και μόνο σε αυτό θα έχουμε απάντηση στην ερώτηση είναι μάλλον εύκολο να πει κανείς ότι ο θόρυβος είναι δικαιολογημένος. Και όχι μόνο για λόγους εμφανώς αγωνιστικούς. Πρόκειται για μεταγραφικές προσθήκες που είναι αληθινά μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Είκοσι τρία χρονών αλλά ώριμος

Ο Πουέρτα έρχεται από δύο πολύ γεμάτες χρονιές με την Ρασίνγκ Σαταντέρ και την Χάλ. Μολονότι μόλις 23 χρονών ο ποδοσφαιριστής έχει αγωνιστεί σε τρεις σπουδές ποδοσφαιρικές χώρες (στην Γερμανία, στην Αγγλία και στην Ισπανία) και είναι ώριμος και ολοκληρωμένος. Η Λεβερκούζεν που τον έφερε στην Ευρώπη είναι μια ομάδα με εξαιρετικό σκάουτινγκ κι όχι τυχαία τον εντόπισε: Αγγλοι και Ισπανοί τον αξιοποίησαν καλύτερα. Το πιο σημαντικό στην περίπτωσή του είναι ότι διακρίθηκε στο πρόσφατο Μουντιάλ με τη φανέλα της Κολομβίας της οποίας είναι πραγματικά «παίκτης – κλειδί». Χάρη στη δική του δουλειά, στο τρέξιμό του και στην ένταση του παιγνιδιού του, αναστήθηκε ποδοσφαιρικά ο γνωστός μας Χάμες Ρόντριγκες που βρήκε ένα ποδοσφαιριστή στη δούλεψή του. Κλήθηκε στην Εθνική το 2025 στα 22 του. Σκόραρε στο ντεμπούτο του κόντρα στην Νέα Ζηλανδία. Κι από τότε δεν έλειψε σε κανένα παιγνίδι της.

Ο Πουέρτα παίζει σε όλες τις θέσεις της μεσαίας γραμμής και μπορεί να παίξει δίπλα του ο καθένας από τους 6-7 που έχει αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός. Θα τρέξει για τον Σα και τον Φρόιλερ, θα βοηθήσει τον Σιπιόνι να ωριμάσει, θα φτιάξει ένα εξαιρετικό δίδυμο με τον Εσε, είτε με ένα παίκτη πίσω τους είτε με ένα παίκτη μπροστά τους. Ο Πουέρτα θα δέσει τη μεσαία γραμμή και κουβαλώντας τη μπάλα και όχι μόνο κερδίζοντας τις περίφημες δεύτερες μπάλες που είναι ψωμοτύρι του. Δεν χρειάζεται να κάνει εντυπωσιακά πράγματα για να κερδίσει την προσοχή του κόσμου, αλλά απλά να κάνει την δουλειά του.

Το προηγούμενο καλό πέρασμα

Ο Ουνάι έχει περάσει ήδη μια φορά με τον Παναθηναϊκό και τον ξέρουμε καλά. Σε εκείνο το πρώτο πέρασμα άργησε λίγο να πάρει μπροστά, μολονότι ήταν πάντα βασικός, αλλά όταν το έκανε έδειξε τι παίκτης είναι. Μπορεί να παίξει άνετα και στο «οχτώ» και στο «δέκα», είναι αρτίστας με την μπάλα στα πόδια, μπορεί να σκοράρει αλλά κυρίως μπορεί να ομορφύνει πολύ το παιχνίδι του Παναθηναϊκού ως κουμανταδόρος. Έκανε σπουδαίο Μουντιάλ με το Μαρόκο και σίγουρα θέλει να κάνει κι ένα restart στην καριέρα του αφού η τελευταία του χρόνια στην Χιρόνα δεν ήταν και η καλύτερη: δεν είναι ποτέ καλό για ένα παίκτη να γνωρίζει ένα υποβιβασμό. Πήγε εκεί γιατί η ομάδα ανήκει στο γκρουπ της Μάντσεστερ Σίτυ: την Πρέμιερ λιγκ ονειρευόταν.

Αλλα είναι τα προβλήματα αλλά…

Θέλω να είμαι τίμιος. Ούτε ο Πουέρτα μου φαίνεται ότι μπορεί να λύσει το βασικό πρόβλημα του Ολυμπιακού που φαίνεται αυτή τη στιγμή στο ξεκίνημα της σεζόν, ούτε ο Ουνάι λείπει από τον Παναθηναϊκό που βλέπουμε και με τον ερχομό του θα καλύψει κάποιο κενό. Το σημαντικό πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι το γκολ. Ο Πουέρτα θα κάνει πολλά αλλά δεν σκοράρει. Από την άλλη το βασικό πρόβλημα του ΠΑΟ είναι ότι λείπει το απαραίτητο φίλτρο από την σοφτ μεσαία γραμμή του. Ο Ουνάι δεν είναι ούτε κόφτης, ούτε ποντάρει στο δυναμισμό του για να σου χτυπήσει στο μάτι. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται να δει τα χαφ του να σκοράρουν και ο ΠΑΟ έχει στη θέση του Ουνάι κι άλλους: κι ο Κάνκουα που έκανε εξαιρετικό ντεμπούτο στη Λειβαδιά, αλλά και ο Λούζα (όπως και ο Τσιριβέγια και ο Καμαρά με άλλα χαρακτηριστικά) σε αυτή την θέση παίζουν. Αλλά οι συγκεκριμένες μεταγραφές δεν μπορεί να κρίνονται μόνο για το τι μπορούν οι συγκεκριμένοι παίκτες να προσφέρουν αγωνιστικά. Είναι πιο πολύπλοκές κινήσεις.

Παίκτης του Μεντιλίμπαρ

Τα 16 εκατομμύρια που πληρώθηκαν για τον Πουέρτα δείχνουν ότι ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη δεν πουλάει μόνο ακριβά, αλλά αγοράζει και ακριβά. Η απόκτηση του Κολομβιανού μπορεί να σταματήσει (η τουλάχιστον να περιορίσει) αυτή την συζήτηση περί πωλήσεων και αγορών που φούντωσε το φετινό καλοκαίρι μετά τις πωλήσεις του Κοστίνια, του Τζολάκη, του Ορτέγκα, του Αντρέ Λουίς και του Μουζακίτη. Επίσης ο Κολομβιανός είναι κλασική περίπτωση ποδοσφαιριστή που θέλει ο Μεντιλίμπαρ. Είναι παίκτης που ιδρώνει την φανέλα, που πρεσάρει ψηλά, που καταλαβαίνει το ποδόσφαιρο του προπονητή, που δεν χρειάζεται καν οδηγίες. Η απόκτηση του είναι ένα αληθινό δώρο στον κόουτς: του πήραν κάποιον που μπορεί να βοηθήσει τον ίδιο να μάθει στον Ολυμπιακό πραγματικά να παίζει λίγο ποδόσφαιρο περισσότερο ανεβάζοντας και τους υπόλοιπους παίκτες της μεσαίας γραμμής.

Τι δείχνει η περίπτωση Ουνάι

Ομοίως η απόκτηση του Ουνάι είναι μία κίνηση του Γιάννη Αλαφούζο που δείχνει πόσο ο ίδιος θέλει εφέτος η ομάδα του να κερδίσει επιτέλους το πρωτάθλημα, αλλά και πόσο έχει καταλάβει πως για να γίνει αυτό χρειάζεται να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού δηλαδή τη γκρίνια μερίδας των οπαδών του. Ο Ουνάι είναι ένα πραγματικό δώρο στους οπαδούς του Παναθηναϊκού γιατί δε μοιάζει αυτή τη στιγμή απαραίτητος στην ομάδα. Είναι ένα απόκτημα πολυτελείας: το κλασικό κερασάκι στην τούρτα – ο εφετινός ΠΑΟ είναι μια τούρτα πανάκριβη. Η απόκτηση του Μαροκινού είναι μια κίνηση που δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός απαγορεύεται να αποτύχει φέτος. Είναι η απόλυτη μεταγραφική του υπέρβαση: ένας πανάκριβος ποδοσφαιριστής που δεν του λείπει και που αποκτήθηκε για να κρατήσει ψηλά τον ενθουσιασμό των οπαδών του ΠΑΟ. Στο ματς με τον ΠΑΟΚ την Κυριακή στο ΟΑΚΑ θα υπάρξει κοσμοσυρροή – είναι δεδομένο.

Τι ακριβώς αγόρασαν

Και οι δυο παίκτες είναι λεφτά στην τράπεζα: θέλω να πω πως αν για κάποιο λόγο δεν βοηθήσουν ή του χρόνου θέλουν να φύγουν η αξία τους δεν πρόκειται να πέσει. Αλλά αυτό ενδιαφέρει λιγότερο. Ο Μαρινάκης με τον Πουέρτα απόκτησε χρόνο για τον νέο Ολυμπιακό και θέλησε να σβήσει μια ενοχλητική συζήτηση. Ο Αλαφούζος με τον Ουνάι χρυσοπλήρωσε ηρεμία και ενθουσιασμό. Ολα αυτά, στο ποδόσφαιρο της επικοινωνίας, κοστίζουν πολλά περισσότερα από τους δυο καλούς αυτούς παίκτες.

Το επόμενο θαύμα του Γιάννη Κωνσταντέλια

Wed, 02 Sep 2026 08:14:17 GMT

Οσο σκέφτομαι αυτό που συνέβη στον Γιάννη Κωνσταντέλια καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στους ξεχωριστούς ανθρώπους συμβαίνουν πάντα ασυνήθιστα πράγματα. Ο Κωνσταντέλιας είναι ξεχωριστός και ως τέτοιος κέρδισε την προσοχή μας. Ποτέ δεν κατάλαβα πως είναι δυνατόν Ελληνας παίκτης του καιρού μας να κουβαλάει τόσο ταλέντο, αλλά και τόση διάθεση να διασκεδάσει τον θεατή παίζοντας ποδόσφαιρο. Επειδή ξέρω το χωριό που μεγάλωσε, όπου υπάρχει μόνο μια αυλή εκκλησίας για να παίξει ένα πιτσιρίκι με μια μπάλα, η όλη ιστορία του μου φαίνεται πέρα από την όποια λογική: θυμίζει πολύ αυτές τις ιστορίες των νεαρών λατινοαμερικάνων που κατακτούν τον κόσμο περίπου μόνοι τους – προσεγγίζοντας απλά το ποδόσφαιρο με ένα απερίγραπτο ενθουσιασμό γιατί το αγαπούν και θέλουν να μας δείξουν το πόσο. Εμφανίζονται σχεδόν από το πουθενά, κουβαλάνε ένα ταλέντο απίστευτο, κάνουν καριέρες σχεδόν ανεξήγητες. Και τους συμβαίνουν πολλά που θα τα ζήλευε κι ο Γκαμπριέλ Μαρκές κι ο μαγικός ρεαλισμός του: δεν είναι τυχαίο που οι πιο μεγάλοι λατινοαμερικάνοι λογοτέχνες είναι και ποδοσφαιρόφιλοι. Ξέρουν τι θα πει Τέχνη, ξέρουν πόσο ανεξήγητο είναι το ταλέντο και ξέρουν κι από ανθρώπους. Αλλά κυρίως από ιστορίες.

Αρτίστας και θαυματοποιός

Υπάρχουν δυο λογιών αρτίστες: αυτοί που ζουν για το κοινό κι αυτοί που ζουν για την Τέχνη τους. Οι πρώτοι είναι λίγο αιχμάλωτοι του κοινού τους – καταλήγουν λίγο να φοβούνται μην το χάσουν. Οι δεύτεροι συχνά είναι εστέτ, καθώς καταλαβαίνουν την σπανιότητα του ταλέντου τους καταλήγουν συχνά να κάνουν Τέχνη για την Τέχνη και ζουν στη λαμπερή φυλακή της εσωστρέφειάς τους. Το ωραίο με τον Κωνσταντέλια είναι πως πρόκειται για κάποιον αρτίστα τόσο ξεχωριστό που δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Ξέρει να κερδίζει το κοινό χωρίς να καταπιέζεται από την αποστολή του να το διασκεδάσει. Και μοιάζει να μην καταλαβαίνει το πόσο ταλαντούχος είναι: δίνει την εντύπωση ότι υπάρχουν για αυτόν σημαντικότερα από την Τέχνη του. Ισως για αυτό να μην είναι τελικά αρτίστας, αλλά να είναι πιο πολύ ένας θαυματοποιός.

Αρκούσαν δέκα μέρες

Ως θαυματοποιός χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να κατακτήσει τους Γερμανούς. Εκανε με την φανέλα της Μπορούσια Ντόρτμουντ το δυσκολότερο ντεμπούτο που θα μπορούσε να έχει: μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σε ένα ματς κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου για το γερμανικό σουπερκάπ. Οι Βαυαροί θα το κέρδιζαν γιατί τα κερδίζουν όλα συνεχώς, αλλά στον Κωνσταντέλια αρκούσαν μόλις 45 λεπτά συμμετοχής για να κερδίσει κάτι σπουδαιότερο από το τρόπαιο, δηλαδή το κοινό. Όταν βρέθηκε στην βασική ενδεκάδα της ομάδας του στο πρεμιέρα της στη Μπυντεσλίγκα κόντρα στο Αμβούργο σκόραρε πριν λήξει το ημίχρονο. Αλλά η μοίρα δεν γουστάρει όσους κάνουν την επιτυχία να φαίνεται κάτι τόσο απλό, ούτε ανέχεται όσους τα θαύματα τα κάνουν χαμογελώντας. Μετά από μια μάλλον μπανάλ σύγκρουσή του με αντίπαλο στο κέντρο του γηπέδου ο Κωνσταντέλιας έπαθε ρήξη χιαστών και ολοκλήρωσε την σεζόν του πριν αυτή αρχίσει σαν να μην υπήρχε εντός της χώρος για άλλα θαύματα. Αραγε τι πιο θεαματικό θα μπορούσε να κάνει φέτος ο Κωνσταντέλιας από το να κατακτήσει την Γερμανία σε μόλις δέκα μέρες;

Η παράξενη εντύπωση

Υπάρχει μια παράξενη εντύπωση ότι ο Κωνσταντέλιας έχανε κάθε χρόνο πολλά παιγνίδια εξαιτίας τραυματισμών. Πολλοί νομίζουν ότι δεν είναι καλός αθλητής, ότι ήταν μάλλον αδύναμος για το γερμανικό πρωτάθλημα, ότι αυτό που έπαθε ήταν συνέπεια του γεγονότος ότι βρήκε ξαφνικά σκληρούς αντιπάλους κτλ κτλ. Δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Ο Κωνσταντέλιας από το 2022 που εμφανίστηκε δεν είχε κανένα σοβαρό τραυματισμό στον ΠΑΟΚ: τα λίγα ματς που έχει χάσει τα έχει χάσει κυρίως εξαιτίας ιώσεων. Επίσης ποτέ δεν τον τρόμαξε το σκληρό παιγνίδι: ένα από τα πιο καλά του ματς στην Εθνική ήταν κόντρα στους σκληροτράχηλους Σκοτσέζους προ διετίας στο Nations League. Ό,τι του έχει συμβεί στο Ντόρτμουντ το περασμένο Σάββατο είναι απλά αποτέλεσμα μιας κακιάς στιγμής. Ο κόσμος το κατάλαβε και για αυτό και ο τραυματισμός του προκάλεσε τόση θλίψη. Ολοι είδαμε μια στιγμή αδικίας. Ενα χτύπημα της μοίρας που μετέτρεψε σε εφιάλτη το όνειρο που ο Κωνσταντέλιας ζούσε.

Το μοναδικό του λάθος

Τώρα που πέρασαν οι μέρες θέλω να το πω. Νομίζω πως αν έκανε ένα λάθος στην καριέρα του είναι ότι τον τελευταίο καιρό προκάλεσε του κόσμου τις συζητήσεις για πολλά που δεν είχαν να κάνουν με την Τέχνη του. Ξεσήκωσε συζητήσεις για την απόφαση να μείνει εκτός Εθνικής. Για το παράξενο σε επίπεδο προθέσεων καλοκαίρι του στον ΠΑΟΚ. Για την απόφασή του να πάει στις Βρυξέλλες μια μέρα πριν το ματς με την Αντερλεχτ και μόνος του. Για πρώτη φορά χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να τον συζητούν σαν κάποιο αξιοπερίεργο, να τον νουθετούν, να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον του, να ασχολούνται με τα θρησκευτικά του πιστεύω, με όλα εκτός από το ποδόσφαιρό του. Όλα αυτά δημιούργησαν ένα μαύρο σύννεφο που νόμιζε πως θα ξορκίσει με τον ενθουσιασμό που προκαλεί η Τέχνη του. Αλλά η Τέχνη απέναντι στο κακό μάτι και στη γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει δεν είναι άμυνα. Η Τέχνη είναι επίθεση από μόνη της. Η Τέχνη υπάρχει για να κατακτάει τον θαυμασμό. Όχι για να ξορκίζει το φαρμάκι της γλώσσας.

Να πάει να τον δει ο Γιοβάνοβιτς

Στο Περιστέρι την Κυριακή μόλις ο Πέλκας σκόραρε εναντίον του Ατρόμητου σηκώνοντας μια φανέλα του έστειλε ένα μήνυμα συμπαράστασης που καταχειροκροτήθηκε από τους παρόντες στο γήπεδο. Ολοι νομίζω το περίμεναν γιατί όλοι αγαπούν τον Κωνσταντέλια. Στον κόσμο του ΠΑΟΚ ειδικά επικρατεί μια γενική αίσθηση ότι δεν έχει φύγει ποτέ: τον θεωρούν ακόμα κάτι σαν παίκτη της ομάδας που θα γυρίσει σύντομα, αποδοκιμάζουν ακόμα την διοίκηση για την πώλησή του, μιλάνε για αυτόν σαν ακόμα να είναι έτοιμος για το επόμενο ματς. Υπάρχει και σκέψη αντιπροσωπεία οργανωμένων να πάει να τον επισκεφτεί. Δεν είναι κακό. Ο Κωνσταντέλιας είναι συναισθηματικός όπως όλοι οι αρτίστες: θα χαρεί να ξαναθυμηθεί πόσο τον αγαπάει ο κόσμος. Στην ΕΠΟ πρέπει να κάνουν μια σύσταση στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και τους συνεργάτες του να πάνε τώρα στην Γερμανία να τον επισκεφτούν. Θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ξεχαστούν παρεξηγήσεις που οδήγησαν τον Κωνσταντέλια να ζητήσει να μην καλείται στην Εθνική. Να κλείσει δηλαδή αυτή η καταραμένη συζήτηση που ήταν η αρχή του κακού…

Οι ευχές από όλους να επιστρέψει σιδερένιος είναι πηγαίες – από καρδιάς. Καθώς έχει προλάβει σε χρόνο ρεκόρ να δείξει στους Γερμανούς τι μπορεί να κάνει είναι βέβαιο ότι θα τον προσέξουν. Χρειάζεται να γυρίσει καλύτερος, να κάνει δηλαδή ένα ακόμα θαύμα. Παλιά του τέχνη κτλ κτλ.

Πενήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Αύγουστο

Tue, 01 Sep 2026 08:27:05 GMT

Δεν ήταν ο καλύτερος Αύγουστος αυτός που είχα κι έφυγε. Δεν είχα καν το κέφι που έχω συνήθως καλοκαιριάτικα και ούτε καν αισθάνομαι πως ξεκουράστηκα. Αλλά έμαθα πολλά. Τουλάχιστον πενήντα καινούργια πράγματα.

1) Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν είναι ταινία όπως η Οδύσσεια. Δεν θα κόψει εισιτήρια. Λεφτά στοιχίζει.

2) Διαβάζεις ότι το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζει «πράσινη συσπείρωση κόντρα στον Τσίπρα» και νομίζεις πως είμαστε στο 2015 και θα ξαναγίνει δημοψήφισμα.

3) Αν ακούσετε ότι κατεβαίνει ο Αντρέας Παπανδρέου μην τρομάξετε: είναι ο εγγονός, ο γιός του Γιώργου.

4) Όταν η Διαμαντοπούλου ρώτησε τον Τσίπρα ποιος χρηματοδοτεί την ΕΛΑΣ αυτός έπρεπε να απαντήσει «λεφτά υπάρχουν».

5) Πρέπει να έχεις μια κάποια διαστροφή για να είσαι Υπουργός Υγείας και να σκέφτεσαι που μπορείς να βρεις γυαλιά για να τραβάς βίντεο τον κόσμο.

6) Κάποια μέρα ο Αντώνης Σαμαράς θα κάνει κόμμα και δεν θα το πιστέψει κανείς.

7) Δεν υπήρξε περισσότερο αμήχανο αντίο από αυτό στον Στέφανο Μάνο, που δεν έμοιαζε Ελληνας πολιτικός.

8) Φεύγοντας ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης θύμισε ότι κάποτε υπήρχε η Νέα Δημοκρατία.

9) Ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θυμίζει το παλιό εκείνο ανέκδοτο για το νόημα της ζωής και το ποτάμι.

10) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε καλό δρόμο για να έχει σε λίγο πιο πολλούς αρχηγούς από ψηφοφόρους.

11) Ο Μπενίτεθ έφυγε γιατί είχε ζητήσει δέκα παίκτες για τον ΠΑΟ, στον ΠΑΟ βρήκαν την απαίτηση υπερβολική και πήραν δώδεκα.

12) Η στον ΠΑΟ έχουν κάνει τις καλύτερες μεταγραφές στην ιστορία ή έχει γίνει η μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών.

13) Ο Ριμπάλτα θα μπορούσε να δουλεύει τεχνικός διευθυντής για όλους.

14) Η περίπτωση του Μαφέο άνετα θα μπορούσε να γίνει ντοκιμαντέρ στο Netflix στη σειρά Untold.

15) O Αλι, πριν γίνει διεθνής ποδοσφαιριστής, έπαιζε 5Χ5. Και είναι να απορείς με τέτοια ταχύτητα πως του έφτανε το γήπεδο.

16) Λίγο πριν το τέλος των μεταγραφών ο ΠΑΟΚ έχει τέσσερα αριστερά μπακ: Γιαννούλη, Μπάμπα, Γκόμεζ και Τέιλορ. Παγκόσμια πρωτοτυπία.

17) Ο Βέζο είναι ιδέα.

18) Η δήλωση του Μεντλίμπαρ ότι δεν έχει καμία σημασία η προετοιμασία είναι η δήλωση της χρονιάς πριν η χρονιά αρχίσει.

19) Μαθαίνοντας από το περσινό του μάθημα ο Αρης έκανε φέτος μόνο 13 μεταγραφές.

20) Στον Ολυμπιακό μοιάζει υποχρεωτικό να υπάρχει πάντα ένας Ορτέγκα.

21) Στον Αλέσιο Λίσι έτυχαν σε ένα καλοκαίρι όσα δεν είχαν τύχει στον Λουτσέσκου σε τέσσερα χρόνια.

22) Ο Μαρινάκης είπε ότι ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να παίζει με γιόμες και σέντρες. Είδηση θα ήταν να πει το αντίθετο.

23) Πάντως στη μονομαχία με τους Βούλγαρους βγήκαμε νικητές.

24) Όχι το ΤΣΣΚΑ1948, δεν σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμα 1947 ΤΣΣΚΑ.

25) Υπάρχει μόνο η Πάκσι. Όχι και η Αντίπακσι.

26) Είναι πραγματικά κρίμα που έτσι όπως είναι οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν πέντε Ελληνικές ομάδες στο Conference League.

27) H Ναϊμέγκεν μετά το 0-0 με τον Ολυμπιακό έχει δεχτεί γκολ σε όλα τα ματς που έχει δώσει σε όλες τις διοργανώσεις.

28) Το Τσάμπιονς λιγκ, αν είσαι ελληνική ομάδα, είναι μια διοργάνωση στην οποία χαίρεσαι όταν μπεις και αναρωτιέσαι πως θα βγεις.

29) Εκεί που θα γινόμασταν όλοι Μπορούσια Ντόρτμουντ χτύπησε ο Ντέλιας.

30) Η Μπάγερν Μονάχου έχει κάνει δυο μεταγραφές και ο Λεβαδειακός δώδεκα.

31) Αν ακούσεις ραδιόφωνα στην Θεσσαλονίκη νομίζεις ότι φέτος στον κόσμο έγιναν δυο πράγματα. Ο ΠΑΟΚ στο ποδόσφαιρο πούλησε τον Κωνσταντέλια και ο ΠΑΟΚ στο μπάσκετ πήρε τον Οσμαν.

32) Ολοένα και περισσότερο πιστεύω πως ο Γουόκαπ πουλάει τρέλα.

33) Από τους Φιλέλληνες της Ελληνικής Επανάστασης στους Ελληνοποιημένους του ελληνικού μπάσκετ ένα τσιγάρο δρόμος.

34) Πιάσανε τον Νικ Κύργιο με κοκαΐνη και δεν βρήκα ένα σύννεφο να πέσω.

35) Η Τσέλσι ξόδεψε 300 εκατ για μεταγραφές αγοράζοντας παίκτες (Λακρουά, Σαβαρία, Παλέστρα κτλ) που ανάθεμα κι αν ξέρει κανείς.

36) Ο Μανδάς κάνει καταπληκτικό ξεκίνημα χρονιάς, αλλά το κάνει στη Λάτσιο και δεν το λέει κανείς.

37) Αποκλείστηκε ο Τζόκοβιτς στον πρώτο γύρο του US Open αλλά είδηση είναι ότι διέκοψε τις διακοπές του για να πάει εκεί.

38) Ο Νικ Καλάθης είναι ο τελευταίος που έχει αγαπήσει την Εθνική Ελλάδος παράφορα.

39) Κερδίσαμε την Ισπανία στην παράταση και δεν θα πάρουμε μετάλλιο.

40) Αύγουστος είναι ο μήνας που ο Θοδωρής Βλάχος μας θυμίζει ότι είναι ο καλύτερος Ελληνας προπονητής.

41) Χιλιάδες άνθρωποι αποχαιρέτησαν τον Στέλιο Ράμφο και τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά για τους οποίους απλά κάτι είχαν ακούσει.

42) Διακοπές κάνεις μόνο με καλή παρέα.

43) Το παράξενο δεν είναι το 1 εκατομμύριο εισιτήριο που έκοψε η Οδύσσεια. Είναι ότι έκοψε 500 χιλιάδες ο τελευταίος Σπάιντερ Μαν.

44) Μην δείτε τον «Ψιθυριστή» στο Netflix. Διαβάστε το καταπληκτικό βιβλίο.

45) Όλοι αυτοί που τα περνάνε αυγουστιάτικα υπέροχα στο Instagram τι διάβολο κάνουν τους άλλους έντεκα μήνες;

46) Χαμένα επαγγέλματα «Λαγοκέφαλος».

47) Εφυγε απο την ζωή η Ντόλι Πάρτον θυμιζοντάς μας πως έκανε πλάκα σε όλους.

48) Στα καλοκαιρινά έξοδα να βάλουμε όλοι και μια κλήση από κάμερα στην Εθνική για υπερβολική ταχύτητα.

49) Κράτα ρε φίλε γερά.

50) Η ανιψιά μου λέει ότι αν ο Μητσοτάκης της απαγορεύσει το Σναπτσατ θα έχει να κάνει μαζί της προσωπικά.

Αναζητούνται μυαλό και γκολ

Mon, 31 Aug 2026 10:13:18 GMT

Η απορία μου, πριν ξεκινήσουν τα παιγνίδια της δεύτερης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, ήταν αν οι ομάδες που αγωνίστηκαν στην Ευρώπη θα πλήρωναν το ματς που είχαν στην μέση της εβδομάδας με απώλειες βαθμών: το πλήρωσαν και η ΑΕΚ κόντρα στην Κηφισιά (1-1) και ο ΟΦΗ που έχασε από τον Αρη. Την γλύτωσε ο ΠΑΟΚ γιατί ο Ματουσαμί έχασε στο τέλος στο Περιστέρι μια τεράστια ευκαιρία ισοφάρισης. Στα ματς αυτά υπήρξαν μεγάλες ομοιότητες. Η ΑΕΚ και ο ΟΦΗ μπήκαν πολύ άσχημα, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ τα ολοκλήρωσαν άσχημα. Υπήρξε και πρόβλημα προσέγγισης της δυσκολίας, αλλά και πρόβλημα διαχείρισης δυνάμεων.

Σήμερα παίζει ο ΠΑΟ στη Λειβαδιά. Κι αυτός μετά από ευρωπαϊκό ματς. Αλλά με παίκτες που επιτρέπουν στον Νίστρουπ rotation: αν το κάνει ο ΠΑΟ θα κερδίσει. Αλλά στο μεταξύ ας δούμε μερικές λεπτομέρειες των χθεσινών ματς.

Με το μυαλό αλλού

Ο Μάρκο Νίκολιτς έστειλε στο γήπεδο την ενδεκάδα που χρησιμοποίησε κόντρα στην Λέφσκι με μόνη αλλαγή τον Βιτάλις αντί του Καϊρίνεν, γεγονός που έκανε την ΑΕΚ λίγο περισσότερο soft. Και στο ματς με τον Ηρακλή είχε φανεί πως απόντος πλέον του Πινέδα η ΑΕΚ στην μεσαία γραμμή ψάχνεται: η τετράδα της, όποιος κι αν είναι ο παίκτης δίπλα στον Μάριν, φιλτράρει λιγότερο. Αυτό φάνηκε πολύ στην φάση της ισοφάρισης της Κηφισιάς: οι παίκτες του Λέτο διέσχισαν το γήπεδο άκοπα πριν ο Μπένι βρει το σουτ γκολ της αγωνιστικής χωρίς πίεση.

Ο Ηλίας Κυριακίδης, βοηθός του Νίκολιτς, μας είχε πει στο Mega News μετά την κλήρωση του Τσάμπιονς λιγκ ότι η ΑΕΚ θέλει να παίζει μετά από ευρωπαϊκά ματς με την ενδεκάδα που έχει αγωνιστεί σε αυτά κι έτσι το ότι κόντρα στην Κηφισιά εμφανίστηκε η ομάδα που έπαιξε με την Λέφσκι δεν είναι παράξενο: ο Νίκολιτς, σύμφωνα με τον συνεργάτη του, δεν θέλει να χαλάει μια ενδεκάδα που έχει αγωνιστικό ρυθμό. Η Κηφισιά, από την άλλη, έκανε πρεμιέρα. Προέκυψε μια μάλλον παράξενη συνθήκη. Ο Λέτο είδε την ΑΕΚ που περίμενε και η Κηφισιά, που γνώριζε τον αντίπαλό της, ήταν άκρως ανταγωνιστική: στο πρώτο μισάωρο είχε τέσσερις ευκαιρίες για γκολ κι ο Σαγκάλ έτρεχε τα στόπερ της ΑΕΚ. Η ΑΕΚ από την άλλη έμοιαζε να παίζει με μια άγνωστη ομάδα.

Η πρωταθλήτρια βρήκε την πρώτη της ευκαιρία με τον Γιόβιτς στο 41΄κι ενώ στο μισάωρο ο Νίκολιτς έβγαλε τον Κοϊτά για να βάλει τον Ζουμπκόφ, απογοητευμένος από αυτό που έβλεπε, αλλά και για να τον προστατεύσει από μια αποβολή: ο διαιτητής Φωτιάς στο εικοσάλεπτο του χάρισε μια δεύτερη κίτρινη κάρτα . Οι χαμένες ευκαιρίες της Κηφισιάς ήταν πολλές, ενώ η ΑΕΚ είχε περάσει ένα ημίχρονο με μόνο διακριθέντα τον Μάγερ: όταν ο Βάργκα από μπαλιά του Μάριν έκανε το 0-1 πολλοί πίστεψαν ότι η ΑΕΚ θα κέρδιζε γιατί στο μεταξύ είχε περιορίσει την επιθετικότητα των γηπεδούχων. Αλλά η ΑΕΚ συνέχιζε να παίζει με την φωτιά (και τον Φωτιά…) και δεν ξύπνησε ούτε όταν ο Θεοδωρίδης σημάδεψε το δοκάρι του Στρακόσια στο 75΄. Ο Λέτο βρήκε στο πρόσωπο του Μπένι τον λυτρωτή που έψαχνε στο 96΄ κι αυτό μολονότι η ομάδα του έπαιζε με δέκα παίκτες λόγω της αποβολής του Βαν Αϊμε για αγκωνιά στον Ζίνι.

Ο Νίκολιτς διαμαρτυρήθηκε δίκαια για το μπλέξιμο των διαιτητών στο τέλος που δεν άφησαν τον Ζίνι να επιστρέψει στο γήπεδο: η ΑΕΚ στη φάση της ισοφάρισης έπαιζε κι αυτή με δέκα παίκτες. Αλλά θα έπρεπε να τα έχει λίγο παραπάνω με τον Μάνταλο που ένα λεπτό πριν αποφάσισε να εκτελέσει απευθείας ένα φάουλ από πλάγια θέση αντί να φροντίσει η ΑΕΚ να κρατήσει την μπάλα.

Είναι καμπανάκι συναγερμού ενόψει της συνέχειας η ισοπαλία; Πιθανόν. Αλλά θα είναι γενικά δύσκολο για τον προπονητή της ΑΕΚ να πείθει τους παίκτες του ότι ένα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος είναι όσο σημαντικό ένα ματς του Τσάμπιονς λιγκ. Με ένα γκολ δύσκολα κερδίζεις.

Πειράματα και στην Τρίπολη

Αυτό ισχύει και για τον Ολυμπιακό που ζορίστηκε με τον Αστέρα. Πέρασε από την Τρίπολη κερδίζοντας πάλι με 1-0: το σκορ νίκης είναι ίδιο όπως κόντρα στον Ατρόμητο, ο τρόπος λίγο διαφορετικός. Ο Μεντιλίμπαρ έμοιαζε δεδομένο ότι θα ξεκινούσε ως βασικούς τους πέντε που μπήκαν στο προηγούμενο ματς: τελικά δεν χρησιμοποίησε τον Κάρμο, ενώ δεν έδωσε χρόνο συμμετοχής και στον Φορτούνη που κόντρα στον Ατρόμητο ήταν από τους καλύτερους. Εκανε όμως επτά 7 αλλαγές σε σύγκριση με την αρχική ενδεκάδα που επέλεξε στο προηγούμενο παιχνίδι: Σάλιακας, Ρέτσος, Τικνιζιάν στην άμυνα, Σιπιόνι και Τσικίνιο στα χαφ και Ζότα Σίλβα και Ρόκα στα άκρα έκαναν πρεμιέρα σε βασική ενδεκάδα στο πρωτάθλημα. Με όρεξη να δείξουν πράγματα.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε νωθρά, χάρισε μια πρώτη ευκαιρία στον Αστέρα στο 7΄αλλά όταν ο Τσικισιάν και ο Σάλιακας μπήκαν κάπως στο ματς έκλεισε τους γηπεδούχους: από σέντρα του Ελληνα δεξιού μπακ, ενώ όμως είχαν προηγηθεί πάνω από δεκαπέντε πάσες, ο Ζότα Σίλβα με κεφαλιά άνοιξε λογαριασμό.

Το δεύτερο ημίχρονο έμοιαζε πιο απλό. Ο ΕλΚαμπί είχε δοκάρι στο 50΄και ο Παπαδόπουλος τον νίκησε σε τε α τετ στο 57΄. Αλλά όταν χτύπησε ο Σάλιακας (είναι το δεύτερο ματς που αρχίζει και δεν ολοκληρώνει) ο Αντωνόπουλος άλλαξε πολλά στον Αστέρα που πίεσε, ενώ ο Μεντιλίμπαρ θεώρησε καλό να βάλει όλους σχεδόν τους νεοαποκτηθέντες: έστειλε στο γήπεδο τους Γκονζάλεζ, Σα, Φρόιλερ, τον Σμαϊλοβιτς δεξιό μπακ (με μπόι 1,95μ) κι ενώ χρησιμοποιούσε τον Τσικίνιο ως δεξί εξτρέμ!

Απέναντι σε αυτή την χωρίς ομοιογένεια ενδεκάδα του Ολυμπιακού ο Αστέρας με πολύ ορεξάτο και τον Παπακανέλο πίεσε και σε δυο – τρεις φάσεις τρόμαξε τον Ολυμπιακό που έδειχνε για ένα εικοσάλεπτο ασύνδετος. Φάνηκε κυρίως η απουσία του Σιπιόνι αφού οι Εσε, Φρόιλερ και Σα δεν κέρδιζαν μπάλες. Παρόλα αυτά, επειδή η ποιότητα δεν λείπει, ο Ολυμπιακός τελείωσε το ματς με δυο μεγάλες ευκαιρίες: ο Παπαδόπουλος έκανε μια σούπερ επέμβαση σε σουτ του Ρέτσου μετά από ένα κόρνερ και ο Γκονζάλες μετά από πάσα «πάρε βάλε» του Φρόιλερ σημάδεψε το δοκάρι ανενόχλητος. Όπως περίπου με τον Ατρόμητο, ο Ολυμπιακός κέρδισε αλλά φωνάζει πως θέλει δουλειά. Μοιάζει να κάνει προετοιμασία ψάχνοντας ήρωες της μιας βραδιάς.

Δυο στα δυο για Αρη, ΠΑΟΚ

Ο Αρης έκανε δυο τις νίκες του και ο ΠΑΟΚ δείχνει ικανός για αντιδράσεις. Ο Αρης με γκολ του ανέτοιμου αλλά σπουδαίου επιστρέψαντα Μανού Γκαρθία άνοιξε το σκορ κόντρα στον ΟΦΗ μόλις στο 4΄. Η ομάδα του Κόντη, παρά την κούραση από το ευρωπαϊκό παιγνίδι με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, αντέδρασε αρχικά και είχε δυο ευκαιρίες με τον Νους για να ισοφαρίσει. Αλλά όπως και κόντρα στην Καλαμάτα οι αλλαγές του Γρηγορίου βοήθησαν στην επανάληψη πολύ: μια από αυτές, ο Κουαμέ, που από τότε που ήρθε στην Ελλάδα σκοράρει μόνο εναντίον του ΟΦΗ, έκανε το 2-0 στο 68΄ πλασάροντας από μακριά μετά από μια άστοχη έξοδο του Χριστογιώργου και στο 80΄ ο Αρης έχασε και πέναλτι με τον Ράστις. Πρέπει να βρει άλλο εκτελεστή γιατί και κόντρα στην Καλαμάτα το πέναλτι που χτύπησε δεν ήταν το καλύτερο. Δεν του στοίχισε πάντως: το γκολ του τελικού 2-1 ο ΟΦΗ το βρήκε με τον Κόντρα στις καθυστερήσεις. Είναι μια καλή παρηγοριά για τον Κόντη: ο παίκτης μόλις ήρθε και το γκολ φάνηκε να το έχει.

Ο ΠΑΟΚ ήταν πολύ καλός στο Περιστέρι κι όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ δεν πανικοβλήθηκε: απάντησε στο εκτός ροής αγώνα γκολ του Νούνιες με τον Πέλκα που ισοφάρισε μετά από προσπάθεια του εξαιρετικού Αλι στο 43΄ και βρήκε το γκολ της νίκης στο 69’. Ο ΠΑΟΚ είχε ένα πολύ καλό πρώτο ημίχρονο κι ένα λιγότερο καλό δεύτερο ημίχρονο μολονότι ο Λίσι ήταν πολύ μέσα στο ματς και με τις παρεμβάσεις του βοήθησε: μπορεί η χρησιμοποίηση του Μιχαηλίδη αντί του Χατζηδιάκου να ήταν υποχρεωτική, αλλά ο Σανταμαρία αντί του Τέιλορ και οι Θυμιάνης – Μύθου έδωσαν πράγματα. Η έξοδος του Αλι, που ζήτησε αλλαγή, και το ταξίδι στην Νορβηγία που είχε προηγηθεί, έφεραν μια οπισθοχώρηση στο τέλος, που δεν στοίχισε στον ΠΑΟΚ γιατί ο Ματουσαμί σούταρε άουτ στο 96΄με στρωμένη την μπάλα. Ο Ατρόμητος, που είδε τον Μιχαηλίδη να στερεί από τον Πνευμονίδη ένα γκολ κάνοντας την σωτήρια επέμβαση της αγωνιστικής, ζήτησε και πέναλτι για χέρι του Θυμιάνη – ο Τζήλος και το VAR είπαν όχι.

Το βράδυ του Σαββάτου

Το Σάββατο ο Παναιτωλικός έφτασε στην δεύτερη νίκη του κερδίζοντας την νεοφώτιση Καλαμάτα με 2-0. Η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου ήταν όσο κυνική ήταν και στο ματς κόντρα στον Αστέρα: κέρδισε το ματς κυρίως χάρη στην αμυντική της σοβαρότητα – ο Σούμα πέτυχε το 2-0 στις καθυστερήσεις τιμωρώντας την απόφαση του τερματοφύλακα της Καλαμάτας να προωθηθεί. Το ίδιο βράδυ ο Ηρακλής και ο Βόλος μοιράστηκαν γκολ και βαθμούς (1-1). Ο Ηρακλής που ήταν βελτιωμένος προηγήθηκε με τον Νανού κι ο Βόλος ισοφάρισε στο 86΄ με τον Γκονζάλες παίζοντας με παίκτη παραπάνω. Ο Βάλτερ Ματσάρι είπε πως η ομάδα του θα κέρδιζε 3-0 αν δεν υπήρχε η αποβολή του Μιρ στο 54΄. Οι δηλώσεις του Ιταλού που επίσης αποβλήθηκε είναι πιο θεαματικές από τις εμφανίσεις της ομάδας του. Αλλά τουλάχιστον υπήρξε βελτίωση…

(Gazzeta.gr, Αύγουστος του 2026)

Καταργείστε τον Αύγουστο

Sun, 30 Aug 2026 09:12:59 GMT

Πριν από κάμποσα χρόνια, επτά ή οκτώ ή και περισσότερα, είχα γράψει εδώ πως η μόνη αληθινή μεταρρύθμιση που θα άλλαζε τον κόσμο μας θα ήταν η απόφαση μια χρονιά να έχουμε δυο φορές σερί Αύγουστο – να τελείωνε δηλαδή ο καλοκαιρινός αυτός μήνας και να ξεκινούσε πάλι από την αρχή. Έγραφα πως θα έπρεπε να κάνουμε και με τον Αύγουστο αυτό που κάνουμε και με ένα τραγούδι που επειδή το βρίσκουμε όμορφο το ακούμε και το ξανακούμε. Ισχυριζόμουν πως αν αποφασίζαμε μια χρονιά να έχει όχι δώδεκα αλλά δεκατρείς μήνες (με διπλό τον Αύγουστο) όλα θα ήταν καλύτερα, ακόμα κι αν αυτόν τον δεύτερο Αύγουστο τον περνούσαμε στην πόλη: χρήματα για δεύτερο σερί Αύγουστο έχουν έτσι κι αλλιώς λίγοι κι αυτοί άνετα και από μόνοι τους μπορεί να μετατρέψουν τον Σεπτέμβριο σε Αύγουστο συνεχίζοντας τις διακοπές τους. Ο δεύτερος σερί Αύγουστος δεν θα έκανε καλό σε όσους μπορούν να ζήσουν άνετα πέντε Αυγουστους στη σειρά, αλλά στους υπόλοιπους που καλά καλά δεν ζουν ένα. Θα τους χαλάρωνε, θα τους έφτιαχνε την διάθεση, θα τους έκανε λίγο πιο καλοκαιρινά ανέμελους, όπως ο Αύγουστος ξέρει να κάνει.

Όταν είχα αυτή την ιδέα (όχι και τόσο λογική το παραδέχομαι) την κατέθεσα γιατί πίστευα πως η επανάληψη του Αυγούστου θα βοηθούσε γενικότερα: πρώτα από όλα οι μήνες θα έβρισκαν ξανά τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Θα σταματούσε πχ να κάνει υπερβολική ζέστη το Σεπτέμβριο και τα πρώτα κρύα θα έρχονταν στην ώρα τους: όλο το δωδεκάμηνο θα αποκτούσε τη χαμένη του κανονικότητα. Η είδηση ότι η Ελλάδα έχει και δεύτερο Αύγουστο θα μας έφερνε ακόμα πιο πολλούς τουρίστες. Η Ελλάδα εισπράττοντας δυο φορές αυτά έστω τα ψίχουλα της γης, που καταλήγουν στην τουριστική της βιομηχανία, θα ανάπνεε κομμάτι οικονομικά χάρη στους ξένους τουρίστες που θα συνέχιζαν να μας επισκέπτονται χωρίς να έχουν την παραμικρή αντίρρηση για το δικό μας τρικ: ένα δεύτερο σερί Αύγουστο ψάχνουν όλοι. Ισως να υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα αφού θα μέναμε ημερολογιακά (και στα χαρτιά…) ένα μήνα πίσω από την υπόλοιπη ανθρωπότητα αλλά σιγά! Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά θα ήταν που θα μοιάζαμε στην κοσμάρα μας. Αλλά όλα αυτά τα πίστευα παλιά όμως: τώρα αναθεωρώ.

Ο Αύγουστος που φεύγει δεν ήταν ούτε φέτος ο ωραίος λαμπρός καλοκαιρινός μήνας που έχουμε μάθει να αγαπάμε από μικροί. Είχε φωτιές, καταστροφές και θανάτους. Είχε μια κλιματολογική παράνοια, αφού ξεκίνησε με αέρηδες και μπουρίνια και ολοκληρώθηκε με καύσωνα. Είχε νέες απειλές όπως την έξαρση του ιού του Δυτικού Νείλου. Κυρίως όμως είχε γκρίνια: πολλή γκρίνια. Γρίνια κυρίως από όσους έκαναν διακοπές. Οι άλλοι που δεν μπορούσαν να κάνουν διακοπές, δούλευαν οι άνθρωποι και δεν γκρίνιαζαν. Μπορεί να έβριζαν την μοίρα τους ή την ατυχία τους, αλλά αυτούς δεν τους άκουσα. Τους άλλους τους άκουσα πολύ.

Δεν ήταν ο καλύτερος Αύγουστος που πέρασα ποτέ, αλλά δεν αναφέρομαι στον δικό μου Αύγουστο: μιλάω γενικά. Δεν υπήρξε στιγμή φέτος που να ήμουν κάπου και να μην άκουγα ανθρώπους να γκρινιάζουν. Άλλοι γκρίνιαζαν για τον καιρό και τις μεταβολές του. Αλλοι για τον υπερτουρισμό και τους «λαγοκέφαλους» που θα μας κυνηγούσαν. Άλλοι για τις μεταγραφές των ποδοσφαιρικών ομάδων, άλλοι για την Οδύσσεια του Νόλαν, που πρόδωσε τα ιερά και όσια μας. Αλλοι γιατί είναι της μόδας.

Ολοι σχεδόν γκρίνιαζαν για την ακρίβεια και «την δυσκολία να βγει ο μήνας» - όχι μόνο ο Αύγουστος αλλά κάθε προηγούμενος και κάθε επόμενος μήνας. Το ότι βρίσκονταν σε διακοπές (και θα έπρεπε για αυτό να είναι κάπως ευχαριστημένοι) δεν έμοιαζε να τους απασχολεί. Τους απασχολούσαν ένα σωρό άλλα πράγματα. Το κόστος της βενζίνης. Το κόστος των εισιτηρίων στα πλοία και στα αεροπλάνα. Οι τιμές των προϊόντων στα σουπερμάρκετ. Τα ενοίκια, ακόμα κι αν είχαν σπίτι δικό τους. Δεν θυμάμαι τέτοια γκρίνια ούτε στην πρόσφατη δεκαετία της κρίσης: τότε τουλάχιστον υπήρχαν διάφορες μεγάλες ελπίδες στις οποίες οι Ελληνες έβρισκαν καταφύγιο. Αλλοι περίμεναν τον Αλέξη Τσίπρα να βγει και να καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο. Αλλοι, αργότερα, περίμεναν τον Κυργιάκο Μητσοτάκη να κερδίσει και να φέρει στην χώρα σοβαρότητα και κανονικότητα. Τώρα κανείς δεν μοιάζει να περιμένει τίποτα και κάνει μόνο πικρές διαπιστώσεις και δυσάρεστες προβλέψεις. Η Ελλάδα, στις συζητήσεις που άκουσα, πρέπει απλά να διαλέξει από τι ακριβώς θα πεθάνει. Προβλέπεται πως η εξαφάνισή της είναι θέμα χρόνου εξαιτίας της οικονομικής ασφυξίας. Η της αύξησης της εγκληματικότητας. Η εξαιτίας του δημογραφικού. Η εξαιτίας ενός πολέμου με την Τουρκία ή δεν ξέρω με ποιο άλλο, ο οποίος, αν άκουγες όποιους τον προέβλεπαν, είναι απλά θέμα ημερών. Σύμφωνα με τις συζητήσεις όλα είναι μη αναστρέψιμα.

Δεν θυμάμαι μεγαλύτερη κατάθεση απαισιοδοξίας από αυτή που παρατήρησα φέτος το καλοκαίρι. Μάλιστα το εντυπωσιακό είναι ότι όλες αυτές οι απολύτως κατάμαυρες προβλέψεις γίνονταν εντός ενός καλοκαιρινού σκηνικού που ήταν εντελώς ανακόλουθο ως πλαίσιο. Πηγαινοέρχονταν οι μεζέδες και τα τσίπουρα ενώ άκουγες πόσο ο κόσμος υποφέρει. Έρεαν τα κρασιά μπροστά σε συναγρίδες ή παϊδάκια ενώ διαπιστώνονταν η δραματική μείωση του πληθυσμού λόγω της υπογεννητικότητας. Το δράμα της Ελλάδας μας γινόταν αφόρητο μετά το δεύτερο Απερολ: στο τρίτο οι κατάρες για τους πολιτικούς που πρόδωσαν την χώρα έδιναν και έπαιρναν. Δεν άκουσα βέβαια κανένα να θεωρεί υπεύθυνο για τα δεινά που προηγήθηκαν και αυτά που ακολουθούν τον ίδιο τον Αύγουστο, αλλά υποπτεύομαι πως κι αυτό ισχύει: φαίνεται πως όσο πιο ωραίος είναι ένας μήνας, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η εντός αυτού γκρίνια. Γιατί; Πιθανότατα γιατί όταν είσαι μια χαρά, με τα τσίπουρα και τα κρασιά σου, με τα εξοχικά σου και τα ξενοδοχεία σου, με τις ωραίες παραλίες σου και τις γλυκές σου νύχτες, νιώθεις ένα είδος ενοχής τόσο μεγάλης που πρέπει να γκρινιάζεις ώστε να είσαι σύμφωνος με τους καιρούς. Οι καιροί επιβάλουν να είσαι αντισυστημικός, επιθετικός, όχι αγανακτισμένος (αυτός είναι παλιός ξεπερασμένος ρόλος…) αλλά σίγουρα καταγγελτικός. Και απογοητευμένος, προδομένος, πικραμένος, πονεμένος. Πριν ή μετά το μπάνιο.

Και μόνο για όλα αυτά θα είχε ενδιαφέρον να τον καταργούσαμε τον Αύγουστο. Να μην πηγαίναμε ένα χρόνο πουθενά, να καθόμασταν στα σπίτια μας και να τον περιμέναμε. Σε αυτή την περίπτωση, αν ποτέ ερχόταν, θα τον χαιρόμασταν πραγματικά όπως χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο που έρχονται εδώ για να τον γνωρίσουν. Επίσης θα τον λαχταρούσαμε όπως χιλιάδες άνθρωποι που δεν τον χάρηκαν φέτος γιατί δεν πήγαν πουθενά. Εμείς που πήγαμε, ζαλισμένοι από την ανάγκη μας να δείχνουμε ό,τι δεν είμαστε, έχουμε σταματήσει να τον χαιρόμαστε. Οπότε τι να τον κάνουμε;

(Βημαγκαζίνο, Αύγουστος του 2026)

Δικαιίωμα στο όνειρο, αλλά...

Sat, 29 Aug 2026 10:30:26 GMT

Όταν καλοκαιριάτικα ολοκληρώνονται τα προκριματικά και γίνονται οι κληρώσεις των ευρωπαϊκών διοργανώσεων ξεκινά συνήθως μια συζήτηση για το τι ελπίδες πρόκρισης έχουν οι ελληνικές ομάδες, αν οι κληρώσεις ήταν καλές ή κακές, τι πρέπει να προσέξουν κτλ. Είναι μια συζήτηση που βασίζεται αρκετά σε φαντασιώσεις κι αυτή, αλλά είναι ωραιότερη από αυτή που γίνεται για τις μεταγραφές πχ διότι είναι τουλάχιστον πιο ποδοσφαιρική. Προτιμώ να ακούω οπαδούς που να φαντασιώνονται νίκες, προκρίσεις και μεγάλα παιγνίδια παρά να διαβάζω για «μπαμ και μπουμ» και παικταράδες «που αλλάζουν σε ομάδες επίπεδο» κτλ. Αλλά από την άλλη δεν μπορώ και τις υπερβολές: κανείς ποτέ δεν προκρίθηκε γιατί είχε μια καλή κλήρωση. Και πάντα υπάρχουν δεδομένα που πρέπει να λαμβάνουμε στα υπόψιν μας. Για παράδειγμα το πόσους βαθμούς χρειάζεσαι για να προκριθείς, για να τερματίσεις ψηλά κτλ.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Η Σαχτάρ, η Λασκ και οι πέντε βαθμοί

Η ΑΕΚ έμαθε την Πέμπτη τους αντιπάλους της στο Τσάμπιονς λιγκ. Η οχτάδα των αντιπάλων που έχει να αντιμετωπίσει είναι αντικειμενικά δύσκολη και δύσκολα θα ήταν αλλιώς. Η ΑΕΚ ήταν δεδομένο ότι θα έχει δύο ζόρικους αντιπάλους από το πρώτο γκρουπ και βρήκε τη Μάντσεστερ Σίτι την οποία θα αντιμετωπίσει εκτός έδρας και την Ρεάλ Μαδρίτης που θα ‘ρθει δεύτερη σερί χρόνια στην Αθήνα. Η πρόβλεψη του Λάζαρου Ρότα ότι θα βρει τον Καρέτσα και τον Κωνσταντέλια έγινε πραγματικότητα: η ΑΕΚ πήρε από το δεύτερο γκρουπ την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Αυτά τα τρία ματς είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολα. Στα υπόλοιπα πέντε η ΑΕΚ μπορεί να βρει ευκολότερα βαθμό ή βαθμούς για να κυνηγήσει την πρόκριση.

Όπως βλέπω εγώ την οκτάδα υπάρχουν δύο παιχνίδια στα οποία η ΑΕΚ πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να πάρει νίκες. Το ένα είναι με τη Λασκ του Λιούμπιτς στην Allwyn Aρένα και το δεύτερο με την Σαχτάρ, που θα χρησιμοποιήσει ως έδρα το Στάνφορντ Μπριτζ- εκεί η ΑΕΚ μπορεί να έχει και μεγάλη υποστήριξη. Η Ενωση πρέπει να παλέψει για να κερδίσει τη Γαλατά στην Αθήνα, ενώ δεν είναι χαμένη από χέρι με τις δύο ιταλικές που προέκυψαν. Η Ρόμα χάνει πολύ από τη δύναμη της όταν φεύγει από την Ιταλία, και η Κόμο είναι πρωτάρα στη διοργάνωση. Αλλά προσοχή μιλάμε για καλές και κυρίως επιθετικές ομάδες.

Το καλό για την ΑΕΚ είναι ότι από όλες αυτές τις ομάδες που έχει να αντιμετωπίσει πρωταθλήτριες είναι μόνο η Γαλατά και η Σαχτάρ. Όλες επίσης αυτές οι ομάδες δεν διακρίνονται για τις αμυντικές τους αρετές και δεν είναι σκληρές ομάδες. Για να το πω απλά τους αρέσει να παίζουν μπάλα και επιτρέπουν και στον αντίπαλο να παίξει: ακόμα και η Σίτυ που δεν έχει πλέον προπονητή τον Γκουαρντιόλα, ακόμα και η Ρεάλ Μαδρίτης την οποία ο Μουρίνιο προσπαθεί να μετατρέψει σε επιθετική μηχανή μπας και πάρει το πρωτάθλημα από την Μπαρτσελόνα. Ο Νίκολιτς προτιμά ομάδες που ποντάρουν στην κατοχή της μπάλας και παίζουν πιο ανοιχτά. Αλλά για να καταλάβουμε πόσο καλή ή πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η διαδρομή της ΑΕΚ πρέπει πρώτα να δούμε το πρόγραμμα σήμερα. Θα ήταν για μένα καλό την Λασκ πχ, που μοιάζει η πιο αδύναμη ομάδα της οκτάδας, η ΑΕΚ να την βρει ή πολύ νωρίς ή πολύ αργά. Αν την βρει νωρίς και την κερδίσει θα κουβαλά τρεις βαθμούς στην διαδρομή της που λειτουργούν πάντα θετικά. Αν την βρει αργά μπορεί να την συναντήσει απογοητευμένη και αδιάφορη.

Για να συνεχίσει μια ομάδα στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς λιγκ χρειάζονται 9-11 βαθμοί. Πέρυσι ο Ολυμπιακός με 11 πέρασε 18^ος. Πρόπερσι η Μπριζ χρειάστηκε 11 για να είναι η 24^η και τυχερή ομάδα. Παίζουν πάντα ρόλο τα γκολ. Και τις δυο χρονιές ομάδες αποκλείστηκαν με ισοβαθμίες. Πέρυσι η Μαρσέιγ, η Πάφος και η Ουνιόν, και πρόπερσι η Ντινάμο Ζάγκρεπ. Όπως το βλέπω εγώ η ΑΕΚ χρειάζεται 5 βαθμούς τουλάχιστον με την Γαλατά και τις δύο ιταλικές ομάδες.

Και η Ναϊμέγκεν εύκολη ήταν

Χθες μάθαμε και τις αντιπάλους των ελληνικών στο Europa League και στο Conference League. Η κλήρωση του Ολυμπιακού μου μοιάζει σχεδόν κατά παραγγελία. Δεν βρήκε καμιά ομάδα από την Αγγλία και την Ισπανία. Του προέκυψαν δύο γαλλικές (η Ρεν και Μαρσέιγ) που είναι ομάδες δυσκολοκατάβλητες αλλά όχι αχτύπητες. Αχτύπητη δεν είναι ούτε η Μίλαν, που στα χαρτιά είναι η δυνατότερη ομάδα που θα συναντήσει: έχει ξεκινήσει το καμπιονάτο με δυο νίκες (με Τορίνο και Βενέτσια) αλλά ιδρώνοντας. Για την Γιαγκεμπλόνια, για την Τσέλιε και την Τορένσε λέω ότι ένας κανονικός Ολυμπιακός δεν θα έπρεπε να έχει προβλήματα μαζί τους. Με την Σπάρτακ Πράγας και την Χοφενχάιμ τον περιμένουν δυο ισορροπημένα δύσκολα ματς.

H League Phase του Europa League έχει τους δικούς της νόμους. Πέρυσι πρόκριση έδωσαν οι 9 βαθμοί – τόσες είχε η 24η Μπραν. Πρόπερσι η Φενέρ χρειάστηκε 10. Και τις δυο χρονιές οι ισόβαθμες ομάδες ήταν πολλές. Εδώ πρέπει να δει κανείς και το όριο της οκτάδας: ο Ολυμπιακός στην τελευταία του συμμετοχή είχε βρεθεί σε αυτή κάνοντας 15 βαθμούς, η Ρόμα πέρυσι ήταν όγδοη με 16.

Ο ΟΦΗ και ο στόχος του

Το όριο των βαθμών πρόκρισης είναι υποχρεωμένος να τον κοιτάξει και ο ΟΦΗ. Πρέπει να χαρεί τη συμμετοχή του στην διοργάνωση, όλα τα παιχνίδια του θα είναι δύσκολα αλλά πρέπει να έχει και στόχο. Καμία από τις ομάδες που θα αντιμετωπίσει δεν θα έχει το δικό του ενθουσιασμό. Κάποια καλά αποτελέσματα στην αρχή αυτό τον ενθουσιασμό μπορεί να τον μεγαλώσουν. Αληθινά δύσκολα πάντως μου φαίνονται μόνο τα παιχνίδια με την Λεβερκούζεν και την Μπενφίκα. Με την Άντερλεχτ, την Λεχ Πόζναν και την Χοφενχάιμ (στο Παγκρήτιο) και τις Ρεν, Στουρμ Γκρατς και Μπερσεβά (εκτός) μπορεί να κάνει βαθμούς: για να είναι κοντά στους 9 χρειάζεται δυο νίκες.

Όχι και τόσο δύσκολο, αλλά…

Ο Παναθηναϊκός στο Conference League βρήκε δυο αντιπάλους που συγκαταλέγονται στις δυνατότερες ομάδες στην διοργάνωση: αναφέρομαι στην Μπράιτον που θα ‘ρθει στην Αθήνα και την Φράιμπουργκ την οποία ο Παναθηναϊκός πρέπει να επισκεφτεί στην Γερμανία. Η αγγλική ομάδα είναι πρώτο φαβορί για την κατάκτηση της διοργάνωσης, η γερμανική τέταρτο. Αυτά είναι τα δύσκολα ματς του ΠΑΟ διότι υπάρχουν κι εύκολα: με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, την Καϊράτ και την Μπόρατς πρέπει να κάνει τρεις νίκες. Το ματς με την Νόρτσελαντ στην Δανία είναι κλειδί για το πόσο ψηλά θα τερματίσει.

To καλό με την συγκεκριμένη διοργάνωση είναι ότι με μόλις 7 βαθμούς (και καλά τέρματα) συνεχίζεις, ενώ με 11 – 12 μπορείς να βρεθείς στην οκτάδα. Η ΑΕΚ πέρυσι με 13 βαθμούς ήταν τρίτη. Η κλήρωση του ΠΑΟ δεν ήταν όσο κακή φάνηκε, αρκεί βέβαια με τις ΤΣΣΚΑ Σόφιας, Καϊράτ και Μπόρατς να μην στραβοπατήσει.

Αυτά λέει η λογική. Η κατανόηση της οποίας δυσκολίας θα γίνει ευκολότερα όταν δούμε και το πρόγραμμα όλων. Αλλά πριν ακόμα και από αυτό πρέπει να δούμε κάτι άλλο: τις ομάδες μας να παίζουν ακόμα καλύτερα. Ειδικά στην περίπτωση του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού αυτό είναι επιβεβλημένο. Γιατί ο ΠΑΟ έτσι όπως έπαιζε φέτος το καλοκαίρι ζορίστηκε να αποκλείσει την Πακσι, την ΤΣΣΚΑ1948 και την Χράντετς, που δεν είναι καλύτερες από την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, την Καϊράτ, την Μπόρατς και την Νόρτσελαντ. Κι ο Ολυμπιακός στην μοναδική του εμφάνιση αποκλείστηκε με την Ναϊμέγκεν κι αφήνω στην άκρη το πόσο ίδρωσε να κερδίσει τον Ατρόμητο. Ακόμα και η ΑΕΚ που απέκλεισε θεαματικά την Λέφσκι πρέπει να κρατήσει ως μάθημα πως στο Τσάμπιονς λιγκ εμφανίσεις σαν αυτή που έκανε στην Σόφια απαγορεύονται.

Είναι ωραίοι οι υπολογισμοί και οι συζητήσεις για τις κληρώσεις. Αλλά το πιο βασικό είναι να θυμίζεις στις ελληνικές ομάδες ότι πρέπει να κάνουν στην Ευρώπη παιγνίδια που φέτος δεν έχουν κάνει. Αν δεν γίνουν καλύτερες θα συζητάμε για χαμένες ευκαιρίες κτλ κτλ.

(Gazzeta.gr, Αυγουστός του 2026)

Τέσσερις στους πέντε και πάλι καλά

Fri, 28 Aug 2026 10:20:14 GMT

Δεν θα έχουμε τελικά πέντε ελληνικές ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις που ξεκινούν καθώς στα προκριματικά αποκλείστηκε τελικά ο ΠΑΟΚ από την Νορβηγία στην ρεβάνς στην Νορβηγία. Ο αποκλεισμός του έχει κάτι το μυθιστορηματικό: βρέθηκε πίσω στο σκορ με 2-0, γύρισε το ματς και ισοφάρισε, αλλά πλήρωσε ακριβά ένα πέναλτι στο τέλος του ματς. Ενα πέναλτι καταδίκασε τον ΠΑΟΚ κι ένα έσωσε τον ΠΑΟ στο τέλος της παράτασης. Ο Παναθηναϊκός τα κατάφερε τελικά να αποκλείσει την Χράντετς με πολλά καρδιοχτύπια. Μόνο ο ΟΦΗ είχε ένα ήσυχο βράδυ κάνοντας κάτι παραπάνω από την δουλειά του στην Σόφια και έφτασε στην League Phase του Europa League κερδίζοντας και στο δεύτερο ματς με την ΤΣΣΚΑ.

Το θέμα μου είναι γιατί έγιναν όλα αυτά.

Με μεγάλο πάγκο αλλά χωρίς άμυνα

Είναι πολύ δύσκολο να διηγηθεί και να εξηγήσει κάποιος το ματς του ΠΑΟ με την Χράντετς σε κάποιον που δεν το έχει δει. Ο Γιάκομπ Νίστρουπ πόνταρε στους Γκαρσία – Τετέη για την επίθεση αρχικά, θέλοντας να δει τον ΠΑΟ να σημειώνει ένα γκολ που θα απλοποιούσε τα πράγματα. Τους πλαισίωσε αυτή την φορά με τους Ταμπόρδα και Πελίστρι αλλά το πρόβλημα ήταν πάλι η άμυνα: ο ΠΑΟ δεν φαινόταν να παίζει ούτε με τέσσερις αμυντικούς (γιατί ο Κάτρης δεν έβγαινε πολύ στο πλάι), αλλά ούτε και με πέντε αφού δεξιά δεν υπήρχαν επιστροφές. Η Χράντες το κατάλαβε κι ο ΠΑΟ γλύτωσε το γκολ που θα τον έβαζε στην δύσκολη θέση να ψάξει μια ανατροπή χάρη στον τερματοφύλακα Πένια που είχε τρεις επεμβάσεις στο πρώτο μισάωρο.

Η είσοδος του Κοντούρη, όχι γιατί έγινε κάποια τακτική επιλογή, αλλά γιατί τραυματίστηκε ο Τσιριβέγια βελτίωσε πολύ τον ΠΑΟ ανασταλτικά αρχικά και οι αλλαγές του Νίστρουπ με την συμπλήρωση μιας ώρας (Αντίνο αντί του Πελίστρι, Καλάμπρια αντί του Κάτρη και Ντέσερς αντί του καλά κλεισμένου από τους Τσέχους Τετέη) τον ζωντάνεψαν. Όταν ο Ντέσερς έκανε το 0-1 με κεφαλιά μετά από εκτέλεση φάουλ στο 72΄ φάνηκε ότι ο ΠΑΟ θα πάρει την νίκη γιατί οι γηπεδούχοι δεν έμοιαζαν να έχουν ιδέες στην επίθεση. Αλλά ο ΠΑΟ όπως και στην Σόφια, όπως και στο ΟΑΚΑ κόντρα στην Χράντετς πριν μια εβδομάδα άφησε την μπάλα και το πέρασμα του μάλλον ανέτοιμου Πάλμερ Μπράουν αντί του Λιβάι Γκαρσία τον έκαναν πολύ παθητικό. Οι γηπεδούχοι, όπως και στο ΟΑΚΑ τον τιμώρησαν ισοφαρίζοντας με γκολ του Νταρίντα στο 94΄κι αφού πάλι τον είχαν προειδοποιήσει προηγουμένως.

Πολλά θύμιζαν όσα είδαμε στο ΟΑΚΑ αλλά ήταν κομμάτι χειρότερα. Γιατί στην παράταση ο ΠΑΟ έμοιαζε να έχει μείνει από δυνάμεις ενώ και η έξοδος του Κοντούρη για να μπει ο Γιάγκουσιτς φάνηκε μεγάλο ρίσκο: οι γηπεδούχοι τον πίεσαν (και πολύ μάλιστα) και γιατί ο Ταμπόρδα απλά υπήρχε στο γήπεδο ενώ κι ο Καλάμπρια περπατούσε. Με τον Πένια να είναι πάλι καθοριστικός, παίζοντας επι της ουσίας με εννέα παίκτες ο ΠΑΟ πρώτα έχασε μια σπουδαία ευκαιρία με τον Γιάγκουσιτς και στη συνέχεια πήρε ένα πέναλτι στο 118΄όταν ο Νέτο, που μάλλον μπήκε για να χτυπήσει πέναλτι αντί του τραυματία Βλκάνοβα, πάτησε τον Ντέσερς. Ο διαιτητής Στέγκερμαν δεν είδε τίποτα, το VAR το είδε, κι ο Ντέσερς έκανε το 1-2 από την βούλα. Το εντυπωσιακό στο ατελείωτο αυτό ματς είναι ότι υπήρξαν κι άλλα πολλά. Η Χράντετς ζήτησε πέναλτι για χέρι του Γιάκουσιτς στο 120΄ (δεν υπήρχε κάτι μεπτό, αν και η φάση ξεγελάει) και έχασε και ευκαιρία χάρη στην αναστάτωση που προκάλεσε ο τερματοφύλακας της που κατέβηκε σε ένα κόρνερ. Στο φινάλε είχαμε και καυγάδες και καταγγελίες του ΠΑΟ.

Γιατί έγιναν όλα αυτά; Για δυο λόγους. Γιατί ο ΠΑΟ έχει μεγάλο πάγκο ώστε να βρίσκει ο Νίστρουπ λύσεις (όχι τυχαία σε τρία από τα έξι ματς έχει πάρει γκολ πρόκρισης από αναπληρωματικούς) αλλά και γιατί η άμυνα που παίζει ο Παναθηναϊκός είναι λίγο άμυνα ιδιωτικής πρωτοβουλίας, εξαρτάται δηλαδή από την απόδοση και τις πρωτοβουλίες των παικτών κι όχι από μηχανισμούς. Αυτό συνήθως συμβαίνει με τις επιθέσεις των ομάδων – στον ΠΑΟ έχουμε το αντίθετο. Πιθανότατα συμβαίνει γιατί είμαστε νωρίς στη σεζόν, σίγουρα οφείλεται και στο ότι το φίλτρο δεν είναι ό,τι καλύτερο (τα τρεξίματα του Κοντούρη το έδειξαν), αλλά όπως και να χει είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει. Σίγουρα η έλλειψη ομοιογένειας έχει να κάνει και με το ότι η άμυνα αυτή έχει αλλάξει συχνά και πολύ. Οι απουσίες του Τσάπρα και η φυγή του Τουμπά πχ, άλλαξαν τα δεδομένα. Τώρα που ο Νίστρουπ ηρέμησε (του έφυγε ένα βάρος είπε) πρέπει να γίνει και καλύτερη δουλειά: στην επίθεση οι λύσεις είναι τόσες πολλές που ένα – δυο πρωταγωνιστές ο ΠΑΟ θα τους βρίσκει φέτος πάντα.

Σκληρός αποκλεισμός για τον ΠΑΟΚ

Στο μεταξύ χάσαμε τον ΠΑΟΚ, που έζησε στην Νορβηγία ένα ψυχόδραμα με κακό τέλος. Μετά από ένα κακό πρώτο ημίχρονο στο οποίο ο ΠΑΟΚ βρέθηκε να χάνει με 1-0 από ένα γκολ που πέτυχε ο Χολμ μετά από μια εκτέλεση κόρνερ κι ένα ακόμα πιο νωθρό ξεκίνημα στην επανάληψη που επέτρεψε στους γηπεδούχους να πάνε στο 2-0 με γκολ του Ινγκασον, ο ΠΑΟΚ μετά από τις αλλαγές του Λίσι ξύπνησε θεαματικά. Ο Τέιλορ έδωσε τρεξίματα και κέρδισε μπάλες, ο Πέλκας πέρασε πάσες που έλειπαν και ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε με γκολ του ΕνΝτιαγιέ και του Ζαφείρη με δυο γκολ σε τέσσερα λεπτά στο 63΄ και στο 67΄. Όχι μόνο. Στο 78΄έφτασε και στην ολική ανατροπή με γκολ του Ζαφείρη, το οποίο ακυρώθηκε γιατί ο Μπάμπα παρεμπόδισε στον τερματοφύλακα σύμφωνα με υπόδειξη του διαιτητή Τζον Μπρουκς. Που στη φάση έχει δίκιο αλλά όμως κράτησε μια πιο σκληρή του απόφαση για το τέλος: στο 87΄ είδε πέναλτι του Γιαννούλη σε μαρκάρισμα στον Μάτισεν κι ο Κάστρο έκανε το 3-2. Η φάση είναι αληθινά οριακή: είναι μάλιστα από αυτές που όσο πιο πολύ την βλέπεις στο βίντεο τόσο πιο πολύ αμφιβάλεις για την ορθότητα της κρίσης του διαιτητή. Ωστόσο ο ΠΑΟΚ δεν έπρεπε ποτέ να φτάσει στο σημείο μια πρόκριση να κριθεί από μια φάση.

Η βελτίωση του ΠΑΟΚ μετά τις αλλαγές του προπονητή του στο δεύτερο ημίχρονο δείχνει πως ο Ιταλός κάτι δεν μέτρησε πολύ σωστά στην αρχή. Και το πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι πάντως η άμυνα. Χωρίς τον Ζίφκοβιτς (για τον Κωνσταντέλια δεν μιλάω κάν…) βρήκε δυο γκολ: το πρόβλημα ήταν πάντα τα μετόπισθεν. Μια δυο αποφάσεις του Ιταλού σηκώνουν πολλή συζήτηση: η απουσία του Τάισον από την αρχική ενδεκάδα μοιάζει μάλλον ακατανόητη, η έξοδος του ΕνΝτιαγέ στο 80΄επίσης – ο Σενεγαλέζος ήταν από τους καλύτερους και το ματς ήταν στο ρευστό 2-2. Αλλά ο ΠΑΟΚ νομίζω πως τελικά πλήρωσε την γκρίνια μετά την πώληση του Κωνσταντέλια, ενώ και από την φυγή του Ρασβάν Λουτσέσκου δεν μοιάζει κερδισμένος. Ο Λίσι έχει όλη μου την συμπάθεια: σε ένα καλοκαίρι του έτυχαν όσα δεν έχουν τύχει στους προπονητές του ΠΑΟΚ πέντε χρόνια. Αλλά μετά τον αποκλεισμό, και με ματς μπροστά του με τον Ατρόμητο, τον ΠΑΟ, και τον Αρη θα χρειαστεί και τύχη και στήριξη.

Μια υπέροχη δουλειά

Τα μπράβο είναι πάλι για τον ΟΦΗ. Είχε δείξει από το πρώτο ματς ότι ήταν καλύτερος από την ΤΣΣΚΑ και στη ρεβάνς στη Σόφια επιβεβαίωσε την ανωτερότητα του θεαματικά. Η νίκη του έχει μάλιστα την υπογραφή δυο αγαπημένων παιδιών της εξέδρας του, του Νους και του Θεοδωσουλάκη. Τα δυο γκολ αποτελούν όλη την αποτύπωση της υπεροχής του ΟΦΗ. Στο 37΄μετά από μια εκτέλεση κόρνερ ο Φούντας έκανε ένα σουτ το οποίο έβγαλε ο τερματοφύλακας Λαπούκοφ, η μπάλα ωστόσο έμεινε στην περιοχή και μετά από κεφαλιά πάσα του Πούγγουρα ο Νους από κοντά έκανε το 0-1: ο ΟΦΗ σε μια στημένη φάση έχει πανικοβάλει μια άμυνα την οποία η τριάδα Αϊτόρ, Νους και Φούντας έχουν τρελάνει. Στο 78΄ ο Αθανασίου αφού άδειασε τον Ετό, έδωσε στον Αποστολάκη, ο οποίος γύρισε παράλληλα στον Θεοδοσουλάκη που με άψογο πλασέ έκανε το 0-2: η διαφορά των δύο ομάδων είναι ότι η ΤΣΣΚΑ μια τέτοια φάση δεν θα μπορούσε να την φανταστεί, όχι για να σκοράρει αλλά για να τρομάξει έστω τον ΟΦΗ. Που έχασε μάλιστα ένα πλήθος ευκαιρίες: ο Φούντας θα μπορούσε εύκολα να κάνει χατ τρικ. Η πρόκρισή του είναι όσο εύκολη λέει το τελικό σκορ και στα δυο ματς. Αυτό το 5-0 δείχνει την υπέροχη δουλειά που έκανε φέτος το καλοκαίρι ο Χρήστος Κόντης.

(Gazzeta.gr, Αυγουστος του 2026)

Απλά μαθήματα ωριμότητας

Thu, 27 Aug 2026 10:10:30 GMT

Πρώτα η είδηση: η AEK βρίσκεται για έκτη φορά στην ιστορία της στο Τσάμπιονς λιγκ μετά από μια νίκη και μια εμφάνιση κόντρα στην Λέφσκι Σόφιας αληθινά εντυπωσιακή. Το τελικό 4-0 με το οποίο η ΑΕΚ επικράτησε της πρωταθλήτριας Βουλγαρίας είναι μάλλον κολακευτικό για την Λέφσκι. Η πρωταθλήτρια Ελλάδος ήταν φαβορί πριν το ματς γιατί είναι σαφώς ποιοτικότερη ομάδα. Αλλά λίγοι μπορούσαν να φανταστούν το σόου που η ΑΕΚ έδωσε χθες βράδυ ειδικά στο πρώτο ημίχρονο - ίσως ούτε καν ο Μάρκο Νίκολιτς που ήταν όμως τρομερά αισιόδοξος πριν από το παιχνίδι και πολλά από όσα είδαμε μας τα είχε υποσχεθεί στην συνέντευξη Τύπου μια μέρα πριν. Ο Σέρβος προπονητής είχε υποσχεθεί ότι η ΑΕΚ θα είναι άριστα προετοιμασμένη, ότι θα μπει δυνατά στο παιχνίδι, ότι δεν θα υποτιμήσει την αντίπαλο της, ότι έμαθε πολλά μετά την λευκή ισοπαλία (0-0) στο πρώτο παιχνίδι και ότι δεν θα χαλαρώσει καθόλου διότι κάτι τέτοιο δεν θα το επιτρέψει.

Όλα αυτά τα είδαμε χτες βράδυ. Η ΑΕΚ ήξερε τι θέλει, έπαιξε όπως ξέρει πολύ στην αρχή για τους δυο κυνηγούς της, βρήκε νωρίς τα γκολ, είχε μια – δυο (αν και όχι και περισσότερες μικρές τακτικές διαφοροποιήσεις), κι όπως είπαν στο τέλος όλοι οι παίκτες της αυτή έκανε το ματς εύκολο. Κυρίως ήταν παραγωγικότατη. Ακόμα κι όταν στο τέλος σήκωσε το πόδι από το γκάζι χάνει με τον Γκατσίνοβιτς και τον Ζίνι ευκαιρίες και για πέμπτο γκολ.

Πρώτα από όλα Γιόβιτς – Βάργκα

Δεν υπήρξε κανένα απολύτως σασπένς στο ματς καθώς η ΑΕΚ έδειξε όλες τις περσινές αρετές της – πράγμα μάλλον εύκολο καθώς 9 από τους 11 που ξεκίνησαν ήταν βασικοί πέρυσι. Υπήρχε ο Στρακόσια και η γνωστή άμυνα, ο Μάριν ως κινητήριος μοχλός, ο Κοϊτά, ξεκούραστος και έτοιμος για πολλές δουλειές και κυρίως το δίδυμο των κυνηγών που συνυπάρχουν αρμονικά και τελείωσαν στο «άσε σβήσε» την δουλειά. Ο Γιόβιτς που ήθελε να επιστρέψει στο Τσάμπιονς λιγκ γιατί σ αυτό πιστεύει ότι ανήκει μετά από μια καλοζυγισμένη σέντρα του Ρότα κάνει το 1-0 νωρίς κι αφήνει στον Βάργκα που συνεχίζει να σκοράρει με κάθε τρόπο από την μέρα που ήρθε στην Ελλάδα, την δυνατότητα με δυο γκολ να τελειώσει με δυο γκολ το ματς νωρίς: η ΑΕΚ προηγήθηκε με 2-0 μόλις στο 12΄ και βρήκε ένα τρίτο γκολ που ουσιαστικά τελείωσε το ματς στο 28΄. Κι αν οι παλιοί είχαν γνώση της αποστολής και οι νέοι μια χαρά τα πήγαν γιατί ο μηχανισμός της ΑΕΚ είναι απλός και εντάχθηκαν γρήγορα. Ο Μέγερ, που στα χαρτιά είναι εξτρέμ και στο γήπεδο τρίτος χαφ, είναι απλός, ουσιαστικός και επικίνδυνος: ένα δικό του σουτ μόλις στο πρώτο λεπτό έδειξε πως η ΑΕΚ έχει σκοπό να επιτεθεί χωρίς να χάσει χρόνο. Κι ο Καϊρινεν με το τρέξιμό του επιτρέπει στον Μάριν να κυριαρχεί στη μεσαία γραμμή: ο Ρουμάνος ήταν αυτός που πέτυχε με πέναλτι το 4-0 στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου λίγο πριν ο Μέγερ βρει το δοκάρι με απευθείας εκτέλεση κόρνερ και στην συνέχεια χαθούν δυο – τρια γκολ λόγω βιασύνης για συμμετοχή στην γιορτή που στην ALLWYN Arena είχε ξεκινήσει πριν αρχίσει το ματς.

O κόσμος της ΑΕΚ γιορτή περίμενε και γιορτή είδε. Εχει εμπιστοσύνη στον Νίκολιτς και στην ομάδα. Από πέρυσι έχει δείξει πως στις κρίσιμες βραδιές έχει την πρέπουσα απόδοση. Δεν προδίδει και δεν ξεχνά την αποστολή της. Και κυρίως έχει τρόπους παιγνιδιού απλούς, κατανοητούς και παραγωγικούς.

Πολύς κόσμος μπορεί και να κατάλαβε

Η Λέφσκι ήταν κομπάρσος στο σόου της Ενωσης. Η πρωταθλήτρια Βουλγαρίας ήταν σε 12 παιχνίδια αήττητη πριν να φτάσει στη Νέα Φιλαδέλφεια γιατί δεν είχε βρει ομάδα σαν την ΑΕΚ. Ο Ισπανός προπονητής της Βελάσκεθ παρουσίασε μια φοβισμένη ομάδα που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απέναντι στην πρωταθλήτρια Ελλάδος: απλά βοήθησε πολύ κόσμο στην Ελλάδα να καταλάβει πόσο καλή ομάδα είναι η Ενωση.

Ένα από τα κατορθώματα του Νίκολιτς είναι και αυτό: έχει φτιάξει μια ομάδα που δεν κάνει επιδείξεις δύναμης, αλλά έχει διαφορετικούς τρόπους να κερδίζει – πέρυσι μπορούσε να το κάνει κερδίζοντας στο γκολ (δηλαδή με πολλή τακτική και προσοχή), κερδίζοντας με γκολ στο τέλος των ματς (δηλαδή με πίστη και πείσμα), κερδίζοντας και σκοράροντας πολύ, όταν και εφόσον έβλεπε τις αδυναμίες του αντιπάλου. Η ΑΕΚ έχει διαφορετικούς τρόπους να κερδίζει κι αυτό ήταν κυρίως που πέρυσι της έδωσε το πρωτάθλημα. Και της χάρισαν αγωνιστική ωριμότητα.

Οι νίκες της δημιούργησαν μεγαλύτερη σιγουριά, της χάρισαν πρωταγωνιστές, την βοήθησαν να έχει θετική προσέγγιση: σήμερα είναι εμφανώς καλύτερη από πέρυσι και φτάνει στο Τσάμπιονς λιγκ με σκοπό να το χαρεί γιατί δεν έχει κόψει δρόμο – η επιτυχία της ήρθε ως συνέχεια μιας αγωνιστικής εξέλιξης. Η ΑΕΚ κεφαλαιοποίησε σε ένα μαγικό βράδυ και την κατάκτηση του πρωταθλήματος, που της χάρισε αυτοπεποίθηση, και την καλή της πορεία στο περσινό Conference League που της έδωσε σιγουριά. Κι ο Νίκολιτς που από προκρίσεις σε νοκ άουτ ματς ξέρει (έχει 15 σε 19 δοκιμασίες) ήξερε πως θα εμφανίσει μια ομάδα έτοιμη την κατάλληλη στιγμή. Χθες δεν ασχολήθηκε παρά ελάχιστα με την Λέφσκι κι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν μια μικρή διαφοροποίηση του σχήματος: με τον Καϊρίνεν μπροστά από την άμυνα, τις συγκλίσεις του Μέγερ και του Κοϊτά και την ελευθερία του Μάριν (σε ένα κάπως παράξενο 4-2-2-2) φάνηκε κάτι από τον παλιό αγαπημένο του ρόμβο στη μεσαία γραμμή για τον οποίο μας είχε μιλήσει όταν είχε πρωτορθεί. Κυρίως όμως η ΑΕΚ ήταν εντυπωσιακή γιατί είχε το μυαλό της στο σκοπό. Η άψογη προετοιμασία της είχε να κάνει με το μυαλό κυρίως.

Ο Νίκολιτς δεν καίγεται

Η ΑΕΚ περιμένει σήμερα την κλήρωση στο Τσάμπιονς λιγκ για να μάθει τους αντιπάλους που θα έχει μπροστά της ολόκληρο το χειμώνα. Χρειάζεται κάποιες τελευταίες ενισχύσεις; Εγώ λέω ναι: ίσως κάποιους παίκτες, ειδικά στην άμυνα για να γεμίσει το ρόστερ, τους χρειάζεται. Ο Νίκολιτς δεν καίγεται: είπε πως κανείς προπονητής δεν λέει όχι σε καλούς παίκτες, αλλά η ομάδα δεν πρέπε να πετάξει τα χρήματα που μόλις εξασφάλισε – έχει άλλωστε παίκτες που πρέπει ακόμα να εντάξει και να δει.

Δεν είναι απλό να την δυναμώσεις την συγκεκριμένη ΑΕΚ γιατί έχει μηχανισμούς και δεν πρέπει να τους πειράξεις. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως με την εξαίρεση της Μπόντο Γκλιμτ η ΑΕΚ είναι η ομάδα που προκρίθηκε από τα play off πιο εύκολα από όλες. Κι αυτό σημαίνει πως η νοοτροπία της, η θέλησή της και η όρεξή της να παίζει ποδόσφαιρο μαρτυρούν ότι είναι πραγματικά μια ομάδα που αξίζει να βρίσκεται στη μεγάλη διοργάνωση. Η ελπίδα είναι να την χαρεί πιο πολύ από όσο την τελευταία φορά. Σήμερα θα ξέρει τους αντιπάλους της: ο Γιόβιτς και ο Μέγερ είπαν πως σε κάθε ματς η ΑΕΚ θα διεκδικήσει ό,τι καλύτερο μπορεί. Ο Ρότα είπε πως απλά θέλει την Αρσεναλ του Τζόλη και την Ντόρτμουντ δυο φίλων του. Ακόμα και για τις δηλώσεις του τέλους όλοι φάνηκαν πανέτοιμοι.

(Gazetta.gr. Αυγουστος 2026)

Να ειναι απλά καλύτεροι

Thu, 27 Aug 2026 10:05:30 GMT

Όταν φέτος το καλοκαίρι ξεκίνησαν τα ευρωπαϊκά προκριματικά γνωρίζαμε ότι η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός και ο ΟΦΗ θα βρίσκονται σίγουρα σε κάποια League Phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης: απέμενε να δούμε σε ποια. Ο ΠΑΟΚ έμπλεξε μετά τον αποκλεισμό του στον προκριματικό του Europa League από την Άντερλεχτ κι έτσι απόψε αντιμετωπίζει την Μπραν για μια θέση στο Conference League χωρίς μαξιλαράκι ασφαλείας . Πράγμα που o Παναθηναϊκός που απόψε δοκιμάζεται στην Τσεχία με την Χράντετς δεν είχε εξασφαλισμένο από την αρχή.

Ζόρι αλλά και αισιοδοξία

Ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός βρίσκονται απόψε στην ανάγκη να πρέπει να πάρουν προκρίσεις εκτός έδρας. Χωρίς μάλιστα να έχουν κάποιο αβαντάζ να υπερασπιστούν μετά τις ισοπαλίες στα πρώτα παιχνίδια. Το πράγμα είναι περίπλοκο, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Οι δυο ομάδες θα περάσουν εύκολα ή δύσκολα τη δοκιμασία που έχουν μπροστά τους, αν έχουν καταλάβει τι λάθος έκαναν στα πρώτα παιχνίδια. Οι περιπτώσεις τους βέβαια δεν είναι ίδιες. Ο ΠΑΟΚ στο ματς που έδωσε με την Μπραν στην Τούμπα είχε ένα επιπλέον πρόβλημα που δεν είχε να κάνει με τα αγωνιστικά: η πώληση του Κωνσταντέλια οδήγησε πολύ κόσμο εκείνο το βράδυ στο να διαμαρτύρεται «για την ΠΑΕ», δηλαδή για την επιλογή του Ιβάν Σαββίδη να δεχτεί τα χρήματα που έδωσε η Ντόρντμουντ. Του Παναθηναϊκού το πρόβλημα απέναντι στους Τσέχους ήταν αμιγώς αγωνιστικό. Του ΠΑΟΚ ήταν λίγο περισσότερο σύνθετο.

Χωρίς ακόμα ισορροπία

Ο Παναθηναϊκός, που ψάχνει κυρίως ισορροπία, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ξεχάσει το πρώτο παιχνίδι. Όχι γιατί ήταν ένα κακό παιχνίδι (θυμάμαι και χειρότερα) αλλά γιατί ήταν ένα παιχνίδι που δύσκολα θα ξαναγίνει. Στο ΟΑΚΑ πριν μια εβδομάδα στο πρώτο ημίχρονο υπήρχε ένα είδος αμοιβαίου φόβου: σαν οι δυο ομάδες να μην ήθελαν να πάρουν το παραμικρό ρίσκο. Ο Παναθηναϊκός είχε κρατήσει πιο πολύ τη μπάλα, αλλά οι Τσέχοι ήταν στα σημεία πιο επικίνδυνοι καθώς είχαν ένα δοκάρι με σουτ του Φαν Μπούρεν. Στο δεύτερο ημίχρονο οι εμπνεύσεις του Τετέι έδωσαν στον Παναθηναϊκό ένα προβάδισμα με 2-0, πολύ μεγάλο αν συνυπολογίζει κάνεις ότι το καλό διάστημα της απόδοσης του ΠΑΟ δεν ξεπερνούσε τη μισή ώρα. Αλλά το ματς ολοκληρώθηκε με τον Παναθηναϊκό να έχει την χειρότερη δυνατή εικόνα και όχι γιατί δέχτηκε δύο γκολ στο τέλος. Αν η άμυνα υπέφερε (και το είδαμε όλοι) και η επίθεση - ειδικά μετά την έξοδο του Τετέι - ήταν αρκετά προβληματική.

Αν λέω ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να ξεχάσει το πρώτο ματς είναι γιατί μάλλον δεν έχει να κρατήσει από αυτό τίποτα – πλην της ικανότητας του Τετέι να τρέχει τα στόπερ των Τσέχων, πράγμα που μπορεί κι απόψε να είναι χρήσιμο και καθοριστικό, αλλά δεν συνιστά τακτική επιλογή.

Το δεύτερο ημίχρονο, με τις τόσες θεαματικές μεταπτώσεις των δύο ομάδων, είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί απόψε: η Χρέντετς θα παίξει πιο προσεχτικά. Από την άλλη το πρώτο ημίχρονο που είδαμε στο ΟΑΚΑ είναι καλό να μην επαναληφθεί γιατί ήταν για τον ΠΑΟ ένα παιχνίδι με τη φωτιά. Που απόψε μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο. Ο ΠΑΟ πρέπει να καταφέρει να επιβληθεί.

Οι προβληματισμοί του Νίστρουπ

Ο Νίστρουπ σίγουρα προβληματίζεται για την άμυνα αν και είχε πει στο τέλος του πρώτου παιχνιδιού ότι το πρόβλημα δεν ήταν αυτή. Στο παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ1948 όταν βρέθηκε σε ανάλογη θέση, ο Δανός προπονητής έπαιξε με πέντε αμυντικούς ωστόσο στο πλάι αυτής της άμυνας των πέντε υπήρχε ο πολύ επιθετικός Κυργιακόπουλος και ο Ζαρουρί που μόνο αμυντικό δεν τον λες. Μια πεντάδα στην άμυνα είναι δύσκολο να δούμε απόψε, από την στιγμή που ο Τουμπά έμεινε στην Αθήνα. Μια τετράδα στην άμυνα θα ήταν κάτι προτιμότερο ώστε να δούμε ένα Παναθηναϊκό ικανό να κυκλοφορήσει την μπάλα καλύτερα απ’ ότι στο πρώτο ματς - ένα Παναθηναϊκό δηλαδή στο οποίο διακριθέντες θα είναι ο Τσιριβέγια και ο Καμαρά, αλλά και όποιος άλλος τους πλαισιώσει. Το υπογραμμίζω γιατί ο Παναθηναϊκός χρειάζεται γκολ. Οι γηπεδούχοι αντιθέτως κάτι μου λέει ότι για το 0-0 που θα οδηγούσε το παιχνίδι στην παράταση (και ενδεχομένως στα πέναλτι) θα υπέγραφαν.

Ο Νίστρουπ σίγουρα έχει πολλά να σκεφτεί και για την επίθεση: οι επιλογές είναι πάρα πολλές. Οι Λιβάι Γκαρσία, Ντέσερς, Ραστόντερ και Τετέι έχουν όλοι σκοράρει κι αυτό είναι καλό: μπορεί στην διάρκεια του ματς να χρειαστούν όλοι.

Ο Λίσι που δεν γκρινιάζει

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τον ΠΑΟΚ. Στο πρώτο παιχνίδι η ισοπαλία προέκυψε για έναν πολύ απλό λόγο: γιατί η ομάδα του Λισι έχασε τα άχαστα στο πρώτο ημίχρονο. Απόψε ο ΠΑΟΚ πρώτον πρέπει να κάνει πάλι ευκαιρίες και δεύτερον να είναι προσεκτικότερος στην τελική προσπάθεια.

Το καταλαβαίνω ότι στη Θεσσαλονίκη γίνεται συζήτηση για την άμυνα, διότι ο ΠΑΟΚ έχει δεχτεί γκολ στα τέσσερα από τα πέντε προηγούμενα παιχνίδια του στην Ευρώπη. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνει κυρίως η ομάδα του Λίσι απόψε είναι να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες των Νορβηγών στα μετόπισθεν. Η πρόκριση δεν έρχεται αν κρατήσεις το μηδέν: έρχεται αν κερδίσεις βάζοντας ένα γκολ παραπάνω. Υπό αυτό το πρίσμα η νίκη κόντρα στο Λεβαδειακό με 4-0 μπορεί να αποδειχτεί πολύ χρήσιμη αφού ο ΠΑΟΚ είχε ανάγκη από ένα παιχνίδι στο οποίο να σκοράρει πολύ χωρίς τον Κωνσταντέλια. Το έκανε. Και τώρα στη Νορβηγία πρέπει να το επαναλάβει. Χωρίς τον Ζίφκοβιτς ο Τάισον πρέπει να τον πάρει από το χέρι.

Μου αρέσει η ψυχραιμία του Ιταλού. Στήριξε την επίθεση στον Κωνσταντέλια και τον έχασε σε ένα βράδυ. Δεν του έχουν πάρει το φορ που περιμένει. Εχασε τον Αλι από ένα τραυματισμό, δεν έχει ακόμα τον αναντικατάστατο Μεϊτέ κι απόψε θα του λείψουν ο Ζίφκοβιτς και ο Καμαρά που λόγω εμπειρίας θα του ήταν πολύ χρήσιμοι. Κι όμως δεν έχει διαμαρτυρηθεί για το παραμικρό. Και δείχνει την πίστη του γιατί ξέρει πως ακόμα κι αυτές οι απλές επισημάνσεις, αν ακουστούν από τα χείλι ενός προπονητή, θα μπορούσαν να μοιάζουν σαν δικαιολογίες. Πράγμα πολύ κακό πριν από ένα κρίσιμο ματς. Η ενδεκάδα του ΠΑΟΚ είναι σταυρόλεξο. Το βέβαιο είναι ότι ισχύει ό,τι και για τον Παναθηναϊκό: για να προκριθεί πρέπει να είναι καλύτερος από την αντίπαλό του – ούτε πιο κυνικός, ούτε πιο πονηρός, ούτε πιο σκληρός. Απλά καλύτερος.

Ο Κόντης είπε αυτό που πρέπει

Απόψε παίζει κι ΟΦΗ που με το αβαντάζ του 3-0 κόντρα στην ΤΣΣΚΑ δεν πρέπει να έχει μεγάλα προβλήματα. Ο Χρήστος Κόντης ξέρει από παιχνίδια κυπέλλου και είπε χθες ότι την νίκη στο πρώτο ματς την έχουν ξεχάσει όλοι: έτσι πρέπει. Είναι αλήθεια πως φέτος έχουμε δει του κόσμου τις ανατροπές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αλλά αυτό είναι μια συζήτηση που δεν αφορά τον ΟΦΗ. Αυτός πρέπει να είναι απλά συμπαγής, σοβαρός και ψύχραιμος. Αν ο ΠΑΟ κι ο ΠΑΟΚ θα κυνηγήσουν απόψε νίκες για προκρίσεις, αυτός χρειάζεται απλά να ολοκληρώσει τη δουλειά, δηλαδή να βρει στις αντεπιθέσεις ένα γκολ με τον Φούντα ή τον Νους ή τον Αϊτόρ που είναι και φορμαρισμένοι. Ετσι κι αλλιώς έχει εξασφαλίσει μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιπέτεια.