Το τέλειο παράδειγμα

Το τέλειο παράδειγμα

Πόσες μέρες κάνει να βγει μια απόφαση του αθλητικού δικαστή; Με βάση την συνηθισμένη διαδικασία για οτιδήποτε γίνεται ένα ποδοσφαιρικό Σαββατοκύριακο, αποφάσεις βγαίνουν την Παρασκευή που ακολουθεί. Οι ομάδες παίρνουν τις κλήσεις τους την Τρίτη, οι εκδικάσεις γίνονται την Πέμπτη ή σε κάποιες περιπτώσεις την Παρασκευή το πρωί και την Παρασκευή το απόγευμα ξέρουμε τις αποφάσεις. Αν έχει συμβεί κάτι που απαιτεί μελέτη ο αθλητικός δικαστής χρησιμοποιεί το Σαββατοκύριακο που έχει μπροστά του για να δει τα υπομνήματα και ανακοινώνει την απόφασή του το αργότερο την Δευτέρα, μαζί με το σκεπτικό τους, ώστε να γίνουν και οι σχετικές εφέσεις. Για χρόνια το χρονοδιάγραμμα ήταν το ίδιο. Μέχρι που ο κ. Ιβάν Σαββίδης μπούκαρε στην Τούμπα στο ματς ΠΑΟΚ – ΑΕΚ με τα κουμπούρια κι ο χρόνος σταμάτησε. Δεν υπάρχει μόνο διακοπή του πρωταθλήματος, υπάρχει και κατάλυση κάθε λογικής διαδικασίας. Η διακοπή του ματς έγινε στις 11 Μαρτίου. Εχουν περάσει δεκαέξι ολόκληρες μέρες και απόφαση πρωτόδικη δεν έχει βγει! Κι ας την περιμένουν ακόμα και η FIFA και η UEFA, που έχουν εγκαίρως εξηγήσει πως αν δεν είναι μια απόφαση σοβαρή, θα παρέμβουν. Στα παλιά μας τα παπούτσια.

Το είδαμε όλοι

Υπήρχε ανάγκη κάποιας ειδικής διερεύνησης των όσων έγιναν στην Τούμπα και αργεί η απόφαση; Δεν προκύπτει από κάπου. Το τι συνέβη είναι απλό και το είδαμε όλοι. Μπούκαρε ο Σαββίδης, όταν είδε τον Κομίνη να ακυρώνει ένα γκολ και το ματς διακόπηκε. Στην πορεία της βραδιάς μας προέκυψε και κουμπουροφόρος. Η ΑΕΚ το επικαλέστηκε και ο διαιτητής διέκοψε το ματς: δεν υπάρχει τίποτα που να απαιτεί ειδική ανάλυση. Το αίτημα του ΠΑΟΚ να καταθέσει και ο Κομίνης έγινε δεκτό, η διαδικασία έτρεξε κανονικά, απόφαση έχει βγει, (γιατί ο δικαστής κ. Καποδίστριας είναι επιμελής και την έβγαλε ακολουθώντας τον προβλεπόμενο χρόνο έκδοσης), αλλά ακόμα περιμένουμε να την ανακοινώσουν. Προφανώς για να βγει η απόφαση έπρεπε να βγουν άλλες, π.χ να οριστικοποιηθεί το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός χάνει τους τρεις βαθμούς για τα επεισόδια με την ΑΕΚ ή να γίνει μια δίωξη στο Μαρινάκη. Τους χάλασε λίγο το πράγμα η απόφαση του Αρείου Πάγου, αλλά αλίμονο αν ελέγχανε και το ανώτερο δικαστήριο της χώρας.

 

Θα πει κάποιος τι σχέση έχει ο Ολυμπιακός με την απόφαση του ματς ΠΑΟΚ – ΑΕΚ, που ουσιαστικά βγάζει την ΑΕΚ πρωταθλήτρια με δικαστική βούλα; Καμία απολύτως. Αλλά το μέτρο σε όλα στην Ελλάδα, είναι ο Ολυμπιακός. Αν θες να δείξεις ότι είσαι σκληρός κι αυστηρός κι άτεγκτος κτλ, αυτόν πρέπει να κυνηγάς και να τιμωρείς, ώστε να δέχονται και οι άλλοι τις ποινές τους. Αυτό θα «πουλήσουν» στον Σαββίδη και στον ΠΑΟΚ: ότι τιμωρείται και ο Ολυμπιακός και διώκεται και ο Μαρινάκης. Το αν θα το καταπιούν αμάσητο στη Θεσσαλονίκη περιμένω να το δω.    

Ούτε σε μπανανία

Χθες μου είπαν ότι ο λόγος που δεν την ανακοινώνουν την απόφαση είναι λέει το Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο Κεντρικής Μακεδονίας που γίνεται στη Θεσσαλονίκη και στο οποίο απόψε θα μιλήσει και ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας, που έχει αποκτήσει ειδικότητα στο να μιλάει για πράγματα που δεν υπάρχουν, όπως το «Όχι», το γήπεδο του ΠΑΟ, το πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ και η ανάπτυξη στην Κεντρική Μακεδονία. Πιθανότατα ο λόγος να είναι αυτός: αν είναι τότε ο χαρακτηρισμός «μπανανία», που χρησιμοποίησα για να περιγράψω όσα συνέβησαν από την Τούμπα και μετά ήταν μάλλον ήπιος. Ακόμα και στις μπανανίες, οι εμφανίσεις ενός πρωθυπουργού δεν συνδέονται με μια απόφαση για την διακοπή ενός ματς: οι πολιτικοί μιας μπανανίας είναι σοβαρότεροι. Από όσο διαβάζω άλλωστε στη Θεσσαλονίκη, λόγω του Περιφερειακού Συνεδρίου διαδηλώνουν διάφοροι – σιγά μην ήταν πρόβλημα και μια διαδήλωση των φίλων του ΠΑΟΚ. Αν δεν βγάλανε την απόφαση για να μην έρθει σε δύσκολη θέση ο πρωθυπουργός, τον αδικούν. Τους έχει όλους εύκολους.

Μια μεγάλη καρδιά

Γιατί το λέω; Διότι πρόσφατα διάβασα την Αυγή τις ποδοσφαιρικές προτιμήσεις του Τσίπρα έτσι όπως τις εκμυστηρεύτηκε στον Θανάση Κ. Κάππο, συγγραφέα του βιβλίου «Αριστερά, πολιτική και ποδόσφαιρο» (εκδόσεις Αλήθεια), που μόλις κυκλοφόρησε. Πάντα πίστευα πως αν κάποιος σου απαντήσει «ποια ομάδα υποστηρίζει» καταλαβαίνεις πολλά για αυτόν. Ο πρωθυπουργός είναι το τέλειο παράδειγμα.

 

«Στην Ευρώπη συμπαθώ τη Σαν Πάουλι (σ.σ Ζανκτ Πάουλι λέγεται, αλλά δεν τρέχει και τίποτα…)  και την ισπανική Ράγιο Βαγιεκάνο, για προφανείς νομίζω λόγους» λέει και προσθέτει: «Δεν μπορώ όμως να κρύψω τη συμπάθειά μου για την «αναρχική» Μπαρτσελόνα, σε αντίθεση με τη «βασιλική» Ρεάλ» τονίζει και συνεχίζει. «Είμαι, επίσης, οπαδός, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, της κόκκινης Λίβερπουλ, που συνδυάζει την ποδοσφαιρική τρέλα με τη δύναμη και την τεχνική, αλλά και έχει οπαδούς που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα και δίνουν ένα εντυπωσιακό 'παρών' σε κάθε αγώνα. Τέλος, αγαπώ τη Γιουβέντους, με τη φανέλα της οποίας κυκλοφορούσα πιτσιρικάς, γιατί η αδελφή μου σπούδαζε στο Τορίνο και κάθε φορά που γύριζε στην Ελλάδα μου έφερνε δώρο και μια στολή της Μεγάλης Κυρίας. Βλέπετε, στο ποδόσφαιρο, όπως και στον έρωτα, οι αγάπες γεννιούνται με πολλούς τρόπους και από πολλούς δρόμους» λέει. Ως γνωστόν στην Ελλάδα (που μάλλον στο μυαλό του πρωθυπουργού είναι άλλο πράγμα από την Ευρώπη…), ο Τσίπρας είναι Παναθηναϊκός. Αλλά κάποιος που αγαπάει και την Ράγιο και την Μπαρτσελόνα και την Λίβερπουλ και την Γιουβέντους (!), άνετα μπορεί να είναι και Παναθηναϊκός και κάτι άλλο – ας πούμε ΠΑΟΚ! Αμφιβάλει κανείς ότι ο Τσίπρας θα καταλάβαινε την οδύνη των δυσαρεστημένων οπαδών του ΠΑΟΚ για την αδικία που ζουν; Εγώ καθόλου. Πιθανότατα να διαδήλωνε και μαζί τους.

Να κάνουν Πάσχα οι άνθρωποι

Γιατί την καθυστερούν την απόφαση; Πρώτα από όλα γιατί έχει ποινές βαριές: και μηδενισμό και αφαιρέσεις βαθμών και τιμωρία έδρας και άλλα πολλά. Κατά συνέπεια πιστεύουν πως η Μεγάλη Εβδομάδα που ακολουθεί, θα βοηθήσει ώστε να μην υπάρξουν πολλές αντιδράσεις: πιστεύουν πως ο κόσμος του ΠΑΟΚ θα ασχολείται με το που θα περάσει το τριήμερο του Πάσχα – άλλωστε δεν θα έχει και αγωνιστική δραστηριότητα. Κυρίως όμως το κάνουν για να μπορέσουν οι Μακεδόνες βουλευτές να πάνε Πάσχα στα χωριά τους και να υποσχεθούν ότι στην Εφέσεων θα αποκατασταθεί η αδικία. Παραμύθι θα είναι αυτό που θα πουν, αλλά και τι έγινε; Μήπως είναι το πρώτο;